Mentionsy Mentionsy
Grysław
Grysław

#441: Najlepsze Legendy Zeldy

07.11.2026 ·1 godz 34 min · 8 rozdziałów
0:00 · Witamy i przedstawienia 3

W tym odcinku Grysława może być tylko jeden temat i tematem tym oczywiście jest WoW... przepraszam. Pokémony. Pokémony. Tym tematem oczywiście jest Zelda, o której powiemy więcej po naszym pięknym mitrze. Zapraszamy. Zapraszamy.

Dzień dobry, wieczór, witamy wszystkich bardzo, bardzo serdecznie. Tutaj kolejny odcinek Grysława, czyli audycji, w której sławione są gry. Ja nazywam się Ryszard Chojnowski i jest ze mną mój i wasz ulubiony Andrzej Muzyczuk. Witaj Andrzeju. Witaj Ryszardzie, witajcie drodzy widzowie, drodzy słuchacze. Proszę Państwa, nagrywamy ten odcinek w dniu premiery Zeldy o karenę czasu na Nintendo Switch 2. Odcinek ten pojawi się jutro, czyli w piątek, dzień po premierze. To będzie kilka dni wypełnionych zeldową aktywnością, ponieważ u mnie dzisiaj będzie także transmisja z gry i pewnie jutro też będzie transmisja z gry.

I ogólnie pomyśleliśmy, że takie premiery zdarzają się rzadko. Oczywiście za dwa tygodnie czeka nas gigantyczna premiera GTA 6, natomiast w przeciwieństwie do Zeldy, GTA 6 nie ma wersji fizycznej, a tutaj mieliśmy jeszcze szansę otrzymania takowej, ba uczestniczenia mieliśmy także szansę w takim W nocnej premierze, w której ja wziąłem udział w ostatniej chwili. Jest z tego materiał. W zasadzie wrzuca się w tym momencie, kiedy my to nagrywamy, więc zobaczycie go przed tym odcinkiem i tam jest parę moich dywagacji związanych z przemijaniem oraz z samą Zeldą. Udało mi się Zeldę kupić tutaj, proszę bardzo. U Andrzej też. Ja mam jeszcze nierozfoliowaną w ogóle.

2:20 · Premiera i pierwsze wrażenia 3

Ja nie mogłem czekać, musiałem ją rozfoliować. Ryszardzie, a wy się przyłóż do... Ja mam z jakimś hologramem. I zostaw tak, jakbyś nie ruszał jej przez chwilę. Spróbuję nacelować, tak? No prawie, że się udało. No. Z hologramem? Tak, ja też mam z hologramem. Bardzo ładne wydanie. I mam tę wersję... Będę mieć dwa pudełka prawdopodobnie, gdyż pierwotnie zamówiłem grę w jednym ze sklepów. Dostałem informację wczoraj, że... Poczekajcie chwilkę. Zelda! Chodźcie! Chodźcie, co ty robisz? Wyłaź stamtąd. Moja Zelda weszła do takiego worka, w którym rzucam śmieci i zaczęła w nim buszować. Zelda, wyłaź.

Przepraszam. Musiałem Zeldę spacyfikować. Co to jest, kocie? Nie wolno. Ooo, nadlatuje. Oto on. I z powrotem, tak jest. Więc widzicie, miało być o Zeldzie i jest bardzo... Jest, jest bardziej o Zeldzie. Zelda siedzi teraz. Mam nadzieję, że będziesz tu siedzieć i mruczać. Co, kocie? W każdym razie, w każdym razie, jeszcze szybciutko parę słów. Udało się grę kupić, prawdopodobnie za kilka dni dostanę też drugą wersję pudełkową, a sądzę, że one mogą rosnąć w cenie, więc zachowam, a może później w jakimś konkursie oddam, zobaczymy. W każdym razie ten egzemplarz chcę rozpakować na wizji. Oglądacie to w piątek, więc jeśli uczestniczyliście w transmisji, to już pewnie to widzieliście.

Dla fana gier Silent Hill, mi się w tle od razu muzyczka Silent Hill odpaliła. Przecudownie. Szaro, smutno i w ogóle nieciekawie. Ale wracając do tego, Na drogą kupna zakupiłem tą Zeldę, która już została zamówiona miesiąc temu ponad, czy półtora miesiąca. Był we wrześniu gdzieś mniej więcej. No i mam. Na razie tylko wrzucimy ją do Switcha drugiego. Gra dostała króciutko i to jest też super w Switchu. Malutka aktualizacja, która trwała, nie wiem, 30 sekund, może minutkę i gra już jest gotowa do działania. I czeka, jak tylko nagramy Grysława, to zanurzam się na kilka godzin światy Zeldy. Ja będę czekać. Ja będę czekać do premiery. Chcę to przeżyć razem z widzami.

9:20 · Dygresje na temat gry 16

Chociaż, kto to wie? Dobrze, wróćmy do Zeldy. Tak jest, obowiązkowo. Tak jest. No to pierwsza ciekawostka, którą muszę ci, Ryszard, sprzedać. Nie wiem, czy zwróciłeś uwagę. Link jest leworęczny. Więc, hura dla leworęcznych. Ja jestem leworęczny, więc się utożsamiam. Ja nie jestem mańkutem. Ja jestem praworęczny przez jakiś czas. Znaczy, to ciekawe, noszę zegarek, jeśli noszę akurat, to noszę na prawej ręce, czyli tak jak osoby leworęczne. A nie, ja noszę na lewej ręce cały czas, tylko. A widzisz. Ja jestem w ogóle inny trochę. Ale zwykle jest tak, że już byłem kilkukrotnie pytany, czy ja jestem leworęczny, bo nosiłem zegarek na ręce prawej. Noszę na prawej tylko dlatego, że lewą miałem tyle razy łamaną,

Że straciłem pełnię ruchu w nadgarstku tutaj i ciężko mi nawet jest tak obrócić rękę. Idąc dalej tą ciekawostką, dlaczego to jest ważne? Ponieważ jak zwrócicie uwagę, W większości gier z serii The Legend of Zelda link jest leworęczny, a w przypadku jednej gry jest praworęczny. I to jest bardzo proste do wytłumaczenia. Jak zwrócić sobie uwagę na Zeldę, która wyszła na Gamecube'a o jakże szansownym tytule Twilight Princess, Wersja na Wii miała odmienne sterowanie. Wii, jak dobrze wiecie, biała, przecudowna konsolka domowa od Nintendo, nie miała klasycznego kontrolera w standardzie, a miała Wiilot, czyli powiedzmy, że jak ktoś nie wie, coś jakby bezprzewodowy pilot.

Tak, jedna z wielu ciekawostek, o których będzie jeszcze dzisiaj bardzo dużo. Może tak, zacznijmy w ogóle od czego? Od czego by możemy tu zacząć? Od genezy, czy może od najlepszych gier? Wydaje mi się, że trzeba zacząć od początku, Andrzeju. Każda historia powinna mieć swój początek, niech i Zelda tego wymaga. No jasne. No to tak, to może najpierw w ogóle rozbijmy sobie tytuł. Gra... Jakby tak wytłumaczyć komuś tak bardzo, bardzo prosto, na czym polega gra The Legend of Zelda. Polega na tym, że mamy sobie elfa, elfa z lasu, chłopczyka z lasu, który w brązowych gatkach i zielonej tunice. Mamy księżyczkę, która została porwana przez złego czarnego księżnika, który na końcu okazuje się fioletową świnią. Tak w dużym skrócie, jakby to bardzo spłaszczyć i żeby to nawet brzmiało to dosyć dziecinnie i śmiesznie, ale generalnie to się bardzo, bardzo broni, ponieważ Legenda Zeldy jest wielką

Pierwsza Zelda, o której przydałoby się zacząć, jest grą, która tak naprawdę pierwszy ekran nas informuje o tym, że mamy złego Ganondorfa, który porwał księżniczkę, musimy zdobyć Triforce mocy i tak naprawdę za dużo się nie dowiadujemy. Tak naprawdę pojawiamy się na jakiejś mapie z tarczą, bez miecza i to tak naprawdę wszystko. Przed nami jest cały wielki zły świat i nic więcej nie wiemy. Więc dosyć szczątkowa historia, która z czasem oczywiście się rozwija, może nie w pierwszej części aż tak bardzo, ale się w jakiś tam sposób rozwija. I co jeszcze mogę dodać tutaj? To jest to, że tak naprawdę ten trzon fabularny

A już ci zaraz powiem. Już ci mówię, już ci mówię, już ci mówię. I to było chyba jedyne wyjścia Zeldy poza ekosystem Nintendo. Face of Evil, The Wand of Gamelon, Zelda Adventure. To właśnie. Trzy jakże szlachetne i bardzo... W ogóle sam proces dewelop... Ja teraz patrzę właśnie na notatki. Słuchajcie, udostępniłem wam te notatki. Są fajne, one są poukładane przez, wiadomo, algorytmy, ale są dosyć autorskie, więc żeby nie było. Słuchajcie, te gry zostały w ciągu roku stworzone i wydane, stąd ta jakość jest... Jakby to powiedzieć, niskiej klasy. To nawet nie są gry tak złe, aby były dobre, żeby się cieszyć tymi złymi grami, one są po prostu źle zaprojektowane, źle zrobione i po prostu nie polecam w nie zagrać, aczkolwiek są teraz, jeżeli chodzi o wszystkie gry z kolekcji i całej serii The Legend of Zelda, są takimi białymi krukami, ponieważ są bardzo drogie i mało dostępne na rynku przez niszowość swoją, więc jak ktoś posiada i nie potrzebuje, to my przyjmiemy z Ryszardem oczywiście.

No dobrze, ale co by nie mówić. Gry na CD-i to były po prostu słabe gry, nie polecamy, ale seria The Legend of Zelda rozbijała się na wiele gier, które niekoniecznie były tak tymi głównymi, przygotowymi, bo i zarówno dostaliśmy muszu, czyli gry, wielkie gry bitewne. Ala Dynasty Warriors, prawda? Dokładnie, nawet twórców Dynasty Warriors, tak jest. Takie hacking slashe, grę muzyczną dostaliśmy przecież, Cadence of Hyrule, The Crypt of Necro Dancer chyba dobrze pamiętam? Tak, tak, tak, to była taka gra muzyczna. Strzelankę dostaliśmy kiedyś na Wii, Link, Crossbow, nie pamiętam teraz, co to było. Tak, Crossbow Training, coś takiego. Tak, tak, tak, tak, wszyscy chcieli dużej Zeldy, dostaliśmy dużą Zeldę, gdzie Link strzela.

No, kilka gier, których nawet do nas, do Polski, nigdy nie dotarły, bo nie mogły dotrzeć. Przecież na Super Nintendo była taka przystawka, o której też warto zaraz wspomnieć, która pozwalała w czasach, kiedy... Wyobraźcie sobie, w 1995 roku Podpinamy sobie Super Nintendo do satelity i możemy pobierać sobie gry z tej satelity. Coś, co w tej chwili jest rzeczą normalną, że mamy dostęp do treści na żądanie, czyli powiedzmy takiego VOD. Tak to działało w 1995 roku przy pomocy specjalnej przystawki Satellaview. No i dzięki temu dostaliśmy dwie gry. Pierwszy to był remake pierwszej Zeldy, a drugi to była wariacja na temat The Link to the Past, więc fajne, ciekawe rozwiązanie.

W tej chwili Przez to, że oczywiście gry i usługi nie działają, a tym bardziej ta gra, usługa nie działa. Popatrzcie, to też jest warto się nad takim czymś pochylić teraz. Co z takimi niszowymi rzeczami? Na szczęście, to jest Zelda, więc... Tak, to zostało wszystko zaarchiwizowane. Oczywiście, tym się nie musimy martwić, ale nie ma co ukrywać, no w przypadku innych mniejszych gier one już przepadły na wieczność, wieczność prawdopodobnie. Na wieki wieków. Tak jest, smutne, no ale takie rzeczy się dzieją. No dobrze, ja się cofnę, Ryszard, pozwolisz do pierwszej Zeldy. Ja przepraszam, że tak będę, że tu dzisiaj tak przegaduję Ryszarda, ale The Legend of Zelda jest taką serią, która jest w moim serduszku. W moim też, daj mi to słowo czasami. Nie, w tym samym miejscu to seria Silent Hill i seria chociażby Resident Evil.

Ale dobrze, Ryszard, proszę, ja się wyciszę. Nie, nie, nie, to był żart, to był żart. On zrobił bardzo ciekawe rzeczy, mówił, że słucham, zainteresowałem się, chociaż sporo już wiem, ale niekoniecznie się widziałem. No, bo będziemy się uzupełniać tym danym. Bo ja po prostu tak naprawdę, tylko szybciutko dodam, ja miałem kontakt z Zeldą, tak naprawdę, taki organoleptyczny dopiero w 99 roku. Oczywiście słyszałem, obijało mi się o uszy w latach 90. Już taka seria istnieje. W latach 80-tych raczej nie. Nie pamiętam, żebym słyszał o Zeldzie. Dopiero gdzieś na początku lat 90-tych ta nazwa się pojawiła, czy to w jakichś periodykach zagranicznych. Jednak przypomnijmy, że to była gra, której nie było na komputery domowe. To była gra tylko na konsolę.

I jako, że konsoli nie miałem, to trudno mi też było w Zeldy zagrać. Wydaje mi się, że chyba usłyszałem po raz pierwszy, widząc na jakiejś kompilacji z Pegasusa, czy coś takiego, albo możliwe, że zobaczyłem reklamę Link to the Past w jakimś piśmie ogólnokomputerowym z Wielkiej Brytanii. Natomiast zagrałem po raz pierwszy dopiero w tę Tutaj widoczną okarynę czasu, ale też nie na Nintendo 64, bo w 99 roku nie miałem takiej, tylko na emulatorze. Mówię o tym szerzej w odcinku w drodze, który pewnie możecie obejrzeć, więc tutaj się nie będę powtarzał.

Zachęcam do obejrzenia tego odcinka, ale był emulator Ultra HLE, który w zasadzie od startu umożliwiał działanie Tej gry na PC-cie z kartą Voodoo, z akceleratorem graficznym, a taki właśnie wtedy posiadałem i mogłem zarówno zagrać w Supermaria, jak i w Zeldę, choć z pewnymi ograniczeniami, mianowicie takimi, że nie miałem pada. I udało mi się zdobyć pad Sidewinder od Microsoftu, który nie miał drążka w ogóle. Był tylko takim padem z kierunkowymi... Cyfrowym. Tak. Nawet nie wiem, czy on był cyfrowym, bo wydaje mi się, że te przyciski miały chyba poziomy nacisku, ale może nie. Musiałbym cofnąć się pamięcią do końca lat 90., kiedy Microsoft takie pady Sidewinder, tak się nazywały, wydał.

W każdym razie Na takim padzie próbowałem przejść okaryny czasu właśnie i już oddaję ci głos. No to moje pierwsze spotkanie z tą serią, w sumie nie wiem kiedy się odbyło. Trudno mi powiedzieć, ponieważ w moim, w mojej czasoprzestrzeni, w ułożeniu czasu pamiętam takie trzy momenty, kiedy grałem w serii The Legend of Zelda i wydaje mi się, że pierwszym spotkaniem z tą serią... Przepraszam, koło ją podniosę, sekundkę. Najlepsze spotkanie z Zeldą to było Super Nintendo, ale już takie, które bym nazwał spotkaniem po latach. Już jestem, przepraszam, przepraszam, bo musiałem wypuścić Zeldę, bo już bardzo cierpiała, że nie może aktywnie uczestniczyć w rozmowie, więc pomyślała, że sobie pójdzie.

To były czasy chyba po, już po pierwszym PlayStation, jak już byłem w szkole średniej, kolega mi pożyczył Super Nintendo i wśród kart liczy był właśnie The Legend of Zelda na Super Nintendo, czyli A Link to the Past, w wersji niestety niemieckojęzycznej. Co powiedzmy, że było pewnym problemem. Te gry nie są skomplikowane językowo. To trzeba sobie przyznać. Nie są. Nawet jeżeli gra była po niemiecku, była w dalszym ciągu grywalna. Ale kilka momentów, gdzie trzeba było coś zrobić i dojść do tego, jak to zrobić, a ja wtedy miałem bardzo słaby internet, no były dla mnie dużą przeszkodą i musiałem niestety grać z grą i tłumaczyć ją przy pomocy słownika. Rozumiem, bo miałem tak samo z Code Veronica na Dreamcastach, bo miałem Code Veronica, czyli Resident Evil, najpierw oryginał w wersji niemieckiej.

No właśnie, więc granie w niemieckojęzyczną grę nie było najprzyjemniejsze, aczkolwiek sama mechanika i rozgrywka były czymś cudownym. To było takie pierwsze moje spotkanie. Drugie spotkanie to dziwo na PlayStation. I to jest bardzo ciekawe. Pierwsza Zelda, czyli ta klasyczna The Legend of Zelda grana była na czym? Na emulatorze NES-a na PlayStation, ponieważ Zelda nie wyszła, a przynajmniej ja nigdy nie miałem dostępu wersji Famiconowej, czyli Famiclonowej, czyli Pegasusowej, ze względu na to, że, i tu warto o tym powiedzieć, pierwsza Zelda była też grą, która oryginalnie w Japonii była promowana, czy wychodziła jako gra na dyskietce.

A przynajmniej nie na etapie projektowania gry, więc gra wyszła na przepięknym, złotym kartridżu właśnie na NES-a europejskiego i amerykańskiego. W Japonii, z tego co wiem, była dyskietka. Nie wiem, czy wyszła też wersja kartridżowa, wydaje mi się, że tak, ale musiałem to już sprawdzić, zweryfikować. Nie chcę was tutaj kłamać. No i słuchajcie, jak wyglądała pierwsza Zelda, bo o tym trzeba też powiedzieć, ponieważ to jest gra, która tak naprawdę Patrząc na pierwszą Zeldę dwuwymiarową, widzimy jak powstała ewolucja tej serii, jak te gry się zmieniały, ale jak bardzo zachowały pierwotną formę. Tak, pierwotny rdzeń, taki rdzeń pozostaje bez zmian w dużej mierze. Oczywiście wchodzą nowe rozwiązania, tak jak Otwarty Świat, wspaniały Breath of the Wild.

Plus jeszcze, co jest bardzo ważne, w Zeldzie to, co oczywiście w tych grach się bardzo mocno broniło i broni się w sumie do dzisiaj. I do dzisiaj jest przeniesione na praktycznie każdą część serii. Z bardzo niewielkimi wyjątkami, na przykład tymi niechlubnymi z CDI-a, to jest to, że mechanika tak naprawdę to jest połączenie gry logicznej i gry zręcznościowej, ponieważ mamy... Przechodząc przez lochy musimy rozwiązywać różne zagadki, aby mieć jakiś postęp, plus oczywiście mamy walkę z przeciwnikami, czyli elementy zręcznościowe, też elementy delikatnie platformowe. Również w pierwszej Zeldzie one występowały, więc To jak się przejrzymy na przykład z Eldzie właśnie pierwszej na NES-a i chociażby ostatniej takiej, która była ostatnia, ostatnia Zelda, która wyszła na Switcha, już mówię która, Echoes of the Windsom na Switchu, to rdzeń rozgrywki jest bardzo, bardzo podobny, a nawet jak porównamy sobie z trójwymiarowymi grami, tym bardziej tymi najnowszymi trójwymiarowymi, czyli powiedzmy sobie o

33:07 · Breath of the Wild - trzecie kamienie milowe 3

I chyba chciałem ją wysłać do... To chyba był do Brusalii, bo Brusalii bardzo dobrze znałem. Albo Zorro też. Kolejna gra detaista. I narysowałem mapę i chciałem gdzieś ją wysłać, ale ostatecznie zrezygnowałem. Ale Brusalii mam tego w głowie do tej pory. Ale to jeszcze sobie pozwolę wciąć się na momencik. Jeśli wrócimy się do tej pierwszej Zeldy, to ona jest na tyle prostym programem z obecnego punktu widzenia rozwoju technologii, że można ją na wszystkim emulować. I można nie tylko ją emulować, bo można ją rozbudowywać. I parę lat temu już Powstał projekt przeniesienia tej Zeldy na wersję FPS. Jeszcze chyba nawet na silniku Wolfensteina kiedyś taki projekt powstał, bo jak sobie popatrzycie na pierwszą Zeldę, to ona ma... te kumulaty są prostokątne.

Tam nie ma za bardzo bardziej skomplikowanych kształtów geometrycznych i można ją przenieść właśnie do takiego Wolfensteina, ale można też przenieść do bardziej zamasowanych silników i można W tych silnikach odpalić ją z punktu wirtualnej rzeczywistości. Jest port Zeldy na wirtualną rzeczywistość i powiem, że to jest też bardzo ciekawy sposób grania w ten tytuł, dostarczający mnóstwo radości. Może nie tyle radości, co powstały właśnie port Diablo, który pokażę niedługo. Diablo 2 w wirtualnej rzeczywistości to jest mistrzostwo, ale też czekamy, aż nowa Korea Czasu zostanie przeportowana na wirtualną rzeczywistość i już oddaję głos z powrotem.

No dobrze, to ja tak jeszcze, a propos pierwszej Zeldy, to warto też powiedzieć o tym, że Właśnie zgubiłem wątek, ale już właśnie sobie pomyślałem, nie ma za co. Słuchaj, no generalnie tak, słuchajcie. Pierwsza część Zeldy była takim wyznacznikiem, jak już wielokrotnie mówiłem i nie tylko dzisiaj, ale wiele razy, czy w Grysławach, czy w takich rozmowach poza, że to był pewien kamień milowy dla branży. Czy to była do końca gra RPG? Nie w takim sensie klasycznej gry, klasycznego RPG jak D&D Systemów, bo nie mieliśmy takiego rozwoju postaci. My tutaj akurat w przypadku pierwszej Zeldy zdobywaliśmy serduszka, które zwiększały nam naszą wytrzymałość.

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.