Mentionsy Mentionsy
Grysław
Grysław

#441: Najlepsze Legendy Zeldy

07.11.2026 ·1 godz 34 min · 8 rozdziałów
0:00 · Witamy i przedstawienia 1

Dzień dobry, wieczór, witamy wszystkich bardzo, bardzo serdecznie. Tutaj kolejny odcinek Grysława, czyli audycji, w której sławione są gry. Ja nazywam się Ryszard Chojnowski i jest ze mną mój i wasz ulubiony Andrzej Muzyczuk. Witaj Andrzeju. Witaj Ryszardzie, witajcie drodzy widzowie, drodzy słuchacze. Proszę Państwa, nagrywamy ten odcinek w dniu premiery Zeldy o karenę czasu na Nintendo Switch 2. Odcinek ten pojawi się jutro, czyli w piątek, dzień po premierze. To będzie kilka dni wypełnionych zeldową aktywnością, ponieważ u mnie dzisiaj będzie także transmisja z gry i pewnie jutro też będzie transmisja z gry.

9:20 · Dygresje na temat gry 7

Że straciłem pełnię ruchu w nadgarstku tutaj i ciężko mi nawet jest tak obrócić rękę. Idąc dalej tą ciekawostką, dlaczego to jest ważne? Ponieważ jak zwrócicie uwagę, W większości gier z serii The Legend of Zelda link jest leworęczny, a w przypadku jednej gry jest praworęczny. I to jest bardzo proste do wytłumaczenia. Jak zwrócić sobie uwagę na Zeldę, która wyszła na Gamecube'a o jakże szansownym tytule Twilight Princess, Wersja na Wii miała odmienne sterowanie. Wii, jak dobrze wiecie, biała, przecudowna konsolka domowa od Nintendo, nie miała klasycznego kontrolera w standardzie, a miała Wiilot, czyli powiedzmy, że jak ktoś nie wie, coś jakby bezprzewodowy pilot.

A już ci zaraz powiem. Już ci mówię, już ci mówię, już ci mówię. I to było chyba jedyne wyjścia Zeldy poza ekosystem Nintendo. Face of Evil, The Wand of Gamelon, Zelda Adventure. To właśnie. Trzy jakże szlachetne i bardzo... W ogóle sam proces dewelop... Ja teraz patrzę właśnie na notatki. Słuchajcie, udostępniłem wam te notatki. Są fajne, one są poukładane przez, wiadomo, algorytmy, ale są dosyć autorskie, więc żeby nie było. Słuchajcie, te gry zostały w ciągu roku stworzone i wydane, stąd ta jakość jest... Jakby to powiedzieć, niskiej klasy. To nawet nie są gry tak złe, aby były dobre, żeby się cieszyć tymi złymi grami, one są po prostu źle zaprojektowane, źle zrobione i po prostu nie polecam w nie zagrać, aczkolwiek są teraz, jeżeli chodzi o wszystkie gry z kolekcji i całej serii The Legend of Zelda, są takimi białymi krukami, ponieważ są bardzo drogie i mało dostępne na rynku przez niszowość swoją, więc jak ktoś posiada i nie potrzebuje, to my przyjmiemy z Ryszardem oczywiście.

No, kilka gier, których nawet do nas, do Polski, nigdy nie dotarły, bo nie mogły dotrzeć. Przecież na Super Nintendo była taka przystawka, o której też warto zaraz wspomnieć, która pozwalała w czasach, kiedy... Wyobraźcie sobie, w 1995 roku Podpinamy sobie Super Nintendo do satelity i możemy pobierać sobie gry z tej satelity. Coś, co w tej chwili jest rzeczą normalną, że mamy dostęp do treści na żądanie, czyli powiedzmy takiego VOD. Tak to działało w 1995 roku przy pomocy specjalnej przystawki Satellaview. No i dzięki temu dostaliśmy dwie gry. Pierwszy to był remake pierwszej Zeldy, a drugi to była wariacja na temat The Link to the Past, więc fajne, ciekawe rozwiązanie.

I jako, że konsoli nie miałem, to trudno mi też było w Zeldy zagrać. Wydaje mi się, że chyba usłyszałem po raz pierwszy, widząc na jakiejś kompilacji z Pegasusa, czy coś takiego, albo możliwe, że zobaczyłem reklamę Link to the Past w jakimś piśmie ogólnokomputerowym z Wielkiej Brytanii. Natomiast zagrałem po raz pierwszy dopiero w tę Tutaj widoczną okarynę czasu, ale też nie na Nintendo 64, bo w 99 roku nie miałem takiej, tylko na emulatorze. Mówię o tym szerzej w odcinku w drodze, który pewnie możecie obejrzeć, więc tutaj się nie będę powtarzał.

W każdym razie Na takim padzie próbowałem przejść okaryny czasu właśnie i już oddaję ci głos. No to moje pierwsze spotkanie z tą serią, w sumie nie wiem kiedy się odbyło. Trudno mi powiedzieć, ponieważ w moim, w mojej czasoprzestrzeni, w ułożeniu czasu pamiętam takie trzy momenty, kiedy grałem w serii The Legend of Zelda i wydaje mi się, że pierwszym spotkaniem z tą serią... Przepraszam, koło ją podniosę, sekundkę. Najlepsze spotkanie z Zeldą to było Super Nintendo, ale już takie, które bym nazwał spotkaniem po latach. Już jestem, przepraszam, przepraszam, bo musiałem wypuścić Zeldę, bo już bardzo cierpiała, że nie może aktywnie uczestniczyć w rozmowie, więc pomyślała, że sobie pójdzie.

To były czasy chyba po, już po pierwszym PlayStation, jak już byłem w szkole średniej, kolega mi pożyczył Super Nintendo i wśród kart liczy był właśnie The Legend of Zelda na Super Nintendo, czyli A Link to the Past, w wersji niestety niemieckojęzycznej. Co powiedzmy, że było pewnym problemem. Te gry nie są skomplikowane językowo. To trzeba sobie przyznać. Nie są. Nawet jeżeli gra była po niemiecku, była w dalszym ciągu grywalna. Ale kilka momentów, gdzie trzeba było coś zrobić i dojść do tego, jak to zrobić, a ja wtedy miałem bardzo słaby internet, no były dla mnie dużą przeszkodą i musiałem niestety grać z grą i tłumaczyć ją przy pomocy słownika. Rozumiem, bo miałem tak samo z Code Veronica na Dreamcastach, bo miałem Code Veronica, czyli Resident Evil, najpierw oryginał w wersji niemieckiej.

To jest bardzo ważne, ponieważ jak dobrze wiecie, Famicom, czyli nasza japońska konsola Nintendo, posiadała wejście na cardzicze. Nawet tak się składa, że akurat obok mnie w kartonie leży taki Famicom właśnie z socjodyskietek. No i właśnie, no i po to, żeby zaprezentować działanie stacji dyskietek oraz rozpromować, czyli po prostu sprzedać więcej stacji dyskietek, Nintendo wydało grę w formie dyskietkowej. Pierwszą zasadniczą zaletą jest to, że to była jedna z pierwszych gier, która posiadała zapis. Ponieważ zapis na dyskietce jest dużo prostszy niż zapis na kartierzu. Ale ze względu na to, że sasyskietek była tylko do Famicona przypisana, w NES zarówno europejski, jak i amerykański nie posiadał tej przystawki, czyli nie posiadał właśnie sasyskietek.

42:24 · Zelda - koncepcja RPG-iem narzędziowych 1

Z tych dużych, który był powiedzmy grą dosyć cukierkową, ale idącą według pewnego schematu, który już Nintendo sobie wytworzyło od właśnie okaryny czasu. Tutaj mieliśmy naprawdę ponowną pełną zmianę struktury gry plus Co dla mnie jest dosyć ważne. Oczywiście tutaj żadnych spoilerów. Zostałyby zmienione te właśnie nasze świątynie do eksploracji i zamiast mieć kilka dużych, które oczywiście też w tej grze są, bo te pradawne bestie to też swego rodzaju świątynie, bo to są duże lokalizacje do eksploracji. Ale tak naprawdę mamy te bestie cztery, więc pamiętam, że jak się Breath of the Wild pojawił, to było dużo narzekania, że nie ma takich klasycznych

48:07 · Zelda - eksploracja i zagadki 16

Czyli w sumie prawie 37 milionów się sprzedało. Nie, nie, nie. Łącznie 35. A, czyli łącznie 35, okej. Tak jest. Nie wiemy, ile wersji na zaktualizowanej tego dodatku nowogeneracyjnego na Switcha, bo Nintendo tych danych nie podało, ale to jest bardzo dobra sprzedaż i to taka sprzedaż, która no może do Mario Kart jeszcze trochę brakowało, ale to jest w dalszym ciągu taka sprzedaż, która gwarantuje ci pełne finansowanie następcy i to się pojawiło, bo po, oczywiście, Breath of the Wild, to jesteśmy Thieves of the Kingdom, która grą jest przecudowną, ale Tutaj moja uwaga, nie miałeś tego impetu jak Breath of the Wild, ponieważ zabrakło tego elementu zaskoczenia. O czym? Proszę. Chciałem tylko dodać, że w przeciwieństwie do Breath of the Wild, mam wrażenie, że Tears of the Kingdom jest przytłaczające.

Wybacz, wybacz. Nie szkodzi, nie szkodzi. Ale pozdrawiam wszystkich, którzy grają w niemieckie gry i cieszą się nimi. Ja nie potrafię. Dodam tylko tyle, że jeżeli chodzi o Link to the Past, to jest gra, która po pierwsze wyglądała na Super Nintendo genialnie. Do dzisiaj się nie zestarzała graficznie. I to jest to, co wyniosła z pierwszej Zeldy, wszystkie te mechaniki zebrała do kupy i zrobiła to po prostu wiele razy lepiej. To jak pierwsza Zelda była takim samorodkiem, tak wydaje mi się, że Link to the Past jest takim Pięknie wyrzeźbionym, wyszlifowanym pierścieniem, który po prostu jest tym elementem docelowym, który chcieliśmy dostać, ponieważ tam wszystko po prostu działa.

Wielkościowo chyba Link Between the Worlds też jest większy, więc tutaj bym się nie zgodził. Okej. To jest twoje zdanie. Mam je inne, odmienne, ale dalej się zgadzamy, że i zarówno jedna, jak i druga gra były gry naprawdę solidnymi. Aczkolwiek wiem bardziej, jeżeli miałbym zagrać teraz, to wolałbym jednak tą wersję z SNES-a. Po prostu więcej w nią grałem, mam więcej wspomnień, tym bardziej, że Po latach odkupiłem tą, nie tą grę, ale tę Super Nintendo do dzisiaj mam, więc bardzo mnie to cieszy. Niestety tej niemieckojęzycznej Zeldy nie mam i nawet się cieszę z tego, bo mam ją w wersji angielskojęzycznej. No i trzecią grą chyba z tej serii właśnie będzie ta gra.

Tylko oczywiście nie w tym wydaniu, bo jeszcze za szybko, czyli okaryna czasu, ponieważ ta gra, grałem w nią zarówno w oryginalne, czyli w tej wersji 1994, aczkolwiek, tak jak Ryszard, emulator. No, najpierw emulator, ale później już oryginalnie. A po tym jeszcze przegenialny port na 3DS-a. Port, remake, bo to nie można... Tak, tak, tak. Naprawdę ten remake to jest drugi remake, bo mieliśmy remake 3DS-owe. Proszę pana, Nintendo trzy razy nam tą samą grę sprzeda, a my dalej się cieszymy i nawet nagrywamy odcinek o tym, jak oni nam sprzedają tą grę. No niesamowite, dziękujemy Nintendo. Kurczę, nie mogę się doczekać. Powiem tak, nagrywamy, jest zaraz 15, a ja jeszcze muszę, zacznę teraz mi się wcześniej, ale muszę jeszcze czekać te 4 godziny.

Kuni, czyli epona, tak jest, bardzo ważny element gry i też to potroszę mechanika, bo duży otwarty świat, łatwiej się poruszać na kuniu niż idąc z buta, aczkolwiek co kto lubi. Zdarzyło mi się w Zeldzie kiedyś iść z buta w Breath of the Wild z jednego punktu mapy na drugi. Długo to trwało. Zaraz się pojawią różne wyzwania, ludzie będą przechodzić zamkniętymi oczami, chodząc tyłem. Właśnie, przy okazji, chodzenie tyłem w Zeldzie, okresie czasu tej pierwotnej na Nintendo 64, tutaj w tej, to jest najszybszy sposób przemieszczania się. Zgadza się. I dlatego wszyscy speedrunnerzy Jak sobie odpowiedzicie, jaki speedrun z tej okręgi czasu pierwotnej polecam, bo to jest bardzo ciekawe, to poruszają się biegając tyłem.

Może z tego powodu, że Nintendo udało się okiełznać świat trójwymiarowy. To jest gra z którego roku, przypomnijmy, Ryszard? 99. Tak jest. I tak naprawdę w tych latach, czyli w tych latach generacji trójwymiarowej konsol, każdy wymyślał sobie po swojemu świat trójwymiarowy, jak go okiełznać, ponieważ Nie ukrywajmy, nie każdej grze to wychodziło dobrze. I tym bardziej w platformówkach, gdzie cała platformówka to działało to inaczej. Mieliśmy Mario 64, gdzie też ta kamera nie była idealna. Tutaj mamy to, co wprowadziło nam bardzo ważny element, wprowadziło nam możliwość blokowania się na jednym elemencie.

Zelda ta, czyli Okaryna Czasu, miała pierwotnie wyjść na nośniku, też na dyskietce, czyli na 64DD. Na dostawce do Nintendo 64, ze względu na to, że zamierzenia twórców były dużo większe. Względem tego, co dostaliśmy finalnie. Gra w ogóle miała być z perspektywy pierwszej osoby, co na szczęście zostało przeniesione na widok trzecioosobowy, aczkolwiek elementy pierwszoosobowe zostały. W przypadku lokowania właśnie, zaglądania na przykład hookshotem czy innych elementów widzimy, mamy widok blokowanej kamery, znaczy blokowanego możliwości ruchu, a pracy z samą kamerą i wtedy jest widok pierwszoosobowy, co też jest bardzo ważne. I co tutaj jeszcze z takich ważnych rzeczy, to jest to właśnie, że w przypadku wyjścia tej gry na potencjalnej dyskietce Nintendo mogłoby lepiej sprzedawać stację dyskietek, ale stacja dyskietek się nie przyjęła, stąd podjęta została decyzja, żeby jednak ją wydać na kartridżu.

Oryginalna gra chyba chodziła w 20 klatkach. Przede wszystkim jest też wyższej rozdzielczości, bo oryginalna gra była w rozdzielczości 240p. Tak, plus jeszcze miała piękny Ironia. Cudowny, rozmyty obraz. No ale to był klasyk w Nintendo 64. Tak naprawdę myśmy się wtedy tym jarali, bo jak były tekstury na pececie, to one były takie ząbkowane i Widać było ten aliasing, czyli właśnie ząbki i to wszystko wyglądało takie... Nie wyglądało to profesjonalnie. Jak zobaczyłem po raz pierwszy Turoka na Nintendo 64, tak mówię... No, ja tak widziałem Gwiezdne Wojny.

I żeby Nintendo, tak, tak, Nintendo później przy kolejnych produkcji Carriage w wersji bodajże 1.2 Cardi Gia już zastąpiła to troszkę innym motywem muzycznym, aby uniknąć pewnych kontrowersji. Może i ciekawostka, ale też ważne i pokazuje to, że przy kolejnych wydaniach gier można było pewne rzeczy poprawić, aczkolwiek nie zawsze to producenci robili, co było jak było. Dla mnie Okeryna Czasu to jest to miejsce trzecie, a cała reszta od siódmego do dwudziestego miejsca to można naprawdę przesortować i to jest tak bardzo płytne, aczkolwiek jakbym miał powiedzieć pierwsze dziesięć i na dziesiątym miejscu i tak naprawdę skondensować to, to bym niestety narzekał na Skyward Sword.

I u Goronów trzeba było właśnie odtworzyć mu piosenkę przy pomocy właśnie Game Boya i jego magicznych dwóch klawiszy. Mi to się nie udawało. Musiałem poprosić mojego kolegę muzyka, on to posłuchał. Ja to chyba dwie godziny próbowałem zrobić, to on wziął. Pak, pak, pak, pak, pak. Proszę, zrobione. Już. Nie wiem dlaczego, nie wychodziło mi to. Ale poza tym gry oczywiście przecudowne i bardzo fajne. Taka ciekawostka kolejna zeldowa, to oczywiście większość gier dla Nintendo tworzyło Nintendo, ale nie tylko. Capcom stworzył, poza oczywiście zeldami na Game Boya Colora, również stworzył zeldę na Game Boya Advance, czyli Minish Cap. Niszkab cudowny. Przecudowny, bardzo bajkowa część serii.

I to jest przeurocza. Albo Kingsize, o, z Kingsizem się może kojarzyć. Tak, tak. Jak byłaby kiedyś polska lokalizacja, to ja bym nazwał Legenda Zeldy z Krzacia Przegoda. I byłoby super. No na przykład, tak. Polecam zagrać, aczkolwiek no ta gra wyszła, ja już dla Game Boya Advance, jak już wyszedł Nintendo DS, to jest też bardzo ciekawe. I na DSA wyszły dwie bardzo ciekawe gry, które miały wspólny mianownik taki, że wzorowały się na przecudownej grze, o której już wspominaliśmy. Wind Wakerze. Tak jest. Bardzo mocno ta część graficzna przeszła, aczkolwiek Phantom Hourglass, który wyszedł, mi się nie do końca podobał przez element...

Aspirant Tracks. Fajny, bardzo fajny. W tej wcześniejszej problemem był czas. Ja nie lubię, jak są gry na czas. To nie lubisz Majory. Lubię Majory, ale w Majorze ten czas był zaprojektowany bardzo dobrze. W innych grach nie do końca. Majora, też przecudowna, to jest jedna z najmroczniejszych części Zeldy. Słuchajcie, to nie jest żaden spoiler, w masce Majory Mamy taką sytuację, że kończy się świat. My wiemy o tym, że się skończy. Mamy trzy dni, żeby ten świat naprawić. I tak naprawdę w stronę Ziemi nadciąga Księżyc. I nie jest sera, niestety. Więc bardzo smutna, bardzo mroczna część serii i tak naprawdę po tej części Nintendo właśnie dało nam, która wyszła notabene oczywiście na Nintendo 84, później dostaliśmy naprawdę zupełnie coś innego, czyli właśnie Wind Walkera, który jest bardzo odmienny w tym wszystkim, mechanicznie podobny, ale jednak dużo bardziej cukierkowy w tym wszystkim.

Nintendo trzy razy sprzedaje tą samą grę. I dalej ją kupujemy. Przecudowna gra, która jak się pojawiła, to był taki efekt wow, ponieważ patrzyliśmy troszeczkę na tą grę. Ja miałem takie odczucie, zresztą ty podobnie wspominałeś o tym, jakbyśmy patrzyli na taką dioramę. Obserwujemy to jakby z perspektywy takiego obserwatora z zewnątrz i patrzymy do tego świata, który jest właśnie w środku. Przepięknie ta gra wyglądała, ale niestety nie radziła sobie do końca optymalizacyjnie. Zdarzały się w tej grze duże spadki animacji i to naprawdę miejsca mieli bardzo duże, ale poza tym wszystkim to była naprawdę bardzo fajna.

Wspaniala gra. No właśnie o to mi chodzi. Zresztą wielokrotnie o niej wspominaliśmy. O Akami wspomniałem. Dark Cloud na PlayStation 2, które też dosyć było podobne. Oceanhorn. To są gry, które... Tak, na iPhona najpierw i Androida. Ale to jest w zasadzie Zelda 1 do 1. Tak jest, tam już jest bardzo mocno to przeniesione. Star Fox Adventure, czyli gra też na Nintendo, na GameCuba, która czerpie garściami z uniwersum. Grałem, przyszedłem, polecam, fajna gra. Bo to pierwotnie nie miał być Star Fox w ogóle, tylko został dodany w ostatniej chwili i mamy taką właśnie grę, Nie o lataniu statkiem, tylko o przygodach na planecie dinozaurów.

I tam już jest kod jeden do jednego odpalone, to już w ogóle jest przecież ciekawe. Słuchajcie, dużo tych nieoficjalnych portów jest, oczywiście Nintendo walczy, Nintendo ciągle walczy, Nie to walczy dużymi działami, ale tych portów jest. Wspominałeś o tym porcie VR-owym. Ja też grałem w port pierwszej Zeldy na silniku Duma. Też jest. No to właśnie chyba, jak wspominałem, na silniku Wolfensteina. Możliwe, że to był jednak silnik Duma, tylko wyglądało to jak Wolfenstein z powodu tych prostych kątów, prawda? O to chodzi. Zgadza się. Nawet, teraz patrzę w notatki, rekompilacja Majory Musk dostała Ray Tracing. To jest niesamowite. Więc ta gra wygląda zupełnie inaczej. A jeszcze na Pccie możemy odpalić DLS za piątego, który nam te gry ubogaci graficznie. Zobaczymy, co będzie z tym, nie?

Maska Majory, chociażby tak jak to robiła, wzięła przedoskonałą okary na czasu i zrobiła z niej mroczny tytuł z fatalnym zakończeniem, więc można było to zrobić naprawdę ciekawie. Czasem Przez zamieszanie licencyjne pojawiły się takie porażki jak gry na właśnie CD-i. W ogóle to jest ciekawe, bo przecież pierwotnie Philips miał razem z Nintendo stworzyć napęd optyczny do Super Nintendo, a że się nie dogadali, że to nie wyszło... Później to Sony miało robić później, nie? No i powstało PlayStation. PlayStation, które teraz jest tym miejscem, w którym jest, a przez wiele lat przecież PlayStation podjadało, a w przypadku pierwszego PlayStation zjadło rynek Nintendo, ponieważ Nintendo było tym drugim i to tym drugim, który był naprawdę daleko, daleko

Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.