Grecka Tragedia, Odcinek 5

Co sprawiło, że śmierć w przeciągu kilku miesięcy zebrała tak ogromne żniwo? Zapraszam Was na dzisiejszy odcinek greckiej tragedii prosto z północnej Manii. Tworząc scenariusz przeanalizowałam wiele źródeł. Wśród wyników wyszukiwania na hasło Dilithriastriatis manis, czyli drucicielka z Mani, natrafiłam na książkę autorstwa człowieka, który urodził się i wychował w rejonie Mani. Pomyślałam, że rozmowa z nim byłaby czymś niezwykłym. Panagiotis Giannouleas to nie tylko autor, ale przede wszystkim świadek wydarzeń, o których opowiem w tym odcinku.

Udało mi się dotrzeć do sekretarza greckiego klubu autorów literatury kryminalnej, który okazał się bardzo pomocny. Dzięki jego wsparciu moja wiadomość dotarła bezpośrednio do adresata. W maju w mojej skrzynce pojawiła się odpowiedź. Z panem Panagiotisem wymieniliśmy kilka wiadomości, a jego rzeczowość i gotowość do podzielenia się wspomnieniami o Aikaterinie widzianej oczami nastolatka skłoniły mnie do zaproponowania rozmowy na żywo. Zgodził się bez wahania. 11 czerwca 2024 roku. Jestem w Atenach. Zgodnie z naszą umową dzwonię rano, by ustalić szczegóły dotyczące miejsca spotkania.

Wsiadam w metro. Niebieską linią jadę około 40 minut. Wychodzę spod ziemi i od razu go zauważam. Wiedziałam, kogo się spodziewać. Widziałam wcześniej jego wywiady w internecie. On z kolei wiedział tylko tyle, że mam na sobie niebieską sukienkę i kapelusz. Typowy strój turystki. Spotykamy się w Rylisia, w gminie, w której mieszka Panagiotis. To miejsce wybraliśmy z myślą o jego komforcie, by nie musiał borykać się z upalnym ateńskim słońcem. Jest południe, a temperatura przekracza 35 stopni Celsjusza. Szukamy schronienia w klimatyzowanej kawiarni. Proszę kelnerkę o zciszenie muzyki, przypinam mikrofon mojemu rozmówcy i rozpoczynamy.

Panagiotis Giannouleas urodził się we wsi Stupa w 1947 roku, a dom, w którym się wychował, był w bliskim sąsiedztwie z domem Kateryny. Chłopak miał 15 lat, kiedy omówione tu wydarzenia rozegrały się w jego rodzinnej miejscowości. Jako już dorosły mężczyzna i ceniony pisarz uznał, że historia ta zasługuje na publikację. Utwierdzany w tym przekonaniu był również przez sąsiadów i mieszkańców wioski. Zbierając materiały spotykał się z ludźmi, którzy podobnie jak on byli świadkami ówczesnych wypadków. Prace nad tym dokumentem kryminalnym były na przemian wznawiane i przerywane.

Ponieważ jak twierdzi Pan Panagiotis, zdarzenia te wracały do niego z dużym natężeniem emocjonalnym i przeżywał je na nowo. Kosztowało go to bardzo dużo energii. W rezultacie książka ukazała się w maju 2022 roku, a tłumacząc jej tytuł na język polski brzmi on Czterokrotna kara śmierci. Powiedziałeś w filmie, że książka, jak powiedzieliśmy wcześniej, bardzo Was przerażała. Tak, dlaczego? Była pewna sytuacja, kiedy powiedziałeś sobie, że Panagiotis nie odpuszcza, że Ci kosztuje tak wiele serca, tak wiele uczuć. Dobre pytanie.

Ponieważ Stupa, jak wspomniałam wcześniej, jest coraz częściej wybieraną przez turystów destynacją, narodził się pomysł, aby przetłumaczyć ową książkę na język angielski, bowiem zainteresowanie historią Kateryny wzrasta z każdym rokiem. Odcinek 5. Names mentioned, Panagiotis Giannouleas, Aikaterini Dimitrea, Notospress. Z tego książki, w tej chwili powinno być ponad 2 tysiące. To książka ma propozycje. I przygotowujecie się do przemiany w angielskim języku. Przemiany są w angielskim języku. Tylko teraz powinno być w języku angielskim. I w zależności od wypowiedzi. Widząc, że jest w stanie przemiany w angielskim, to przemianuje w angielskim, ponieważ go szukają turyści, którzy przyjeżdżają do Anglii.

Związek autora z ówczesnymi wydarzeniami jest, można by rzec, pośredni. Jak nadmieniłem we wstępie dzisiejszego odcinka, również i Panagiotis mógł być pogrożony w żałobie. Cztery osoby w różnym wieku straciły życie z rąk Kateriny. Piąta na szczęście przeżyła. Otrucie ich wszystkich Katerina zaplanowała w najdrobniejszym szczególe i perfidnie odegrała rolę zrozpaczonej i łączącej się w bólu córki, siostry i sąsiadki. Ale to nie wszystkie osoby, które miały kontakt z trucizną. Jest jeszcze ktoś, o kim należy nadmienić. Jak opowiada sam autor podczas naszego spotkania, osoby otrute paracijo, oprócz drgawek, okropnych bóli brzucha i piany, która wydobywała się z ust, również bardzo się pociły.

Jedna z sąsiadek, chcąc choć odrobinę ulżyć odrutej potuli, czyli tej kobiecie, która wypiła zatrutą i przeznaczoną dla Kostasa kawę, ocierała jej pod kawałkiem materiału. Tak się złożyło, że sama miała ranę na ręku. Lekkie, świeże zadrapanie. Przez tę właśnie ranę, otarty, a zarazem zatruty pot z denatki, dostał się do jej krwioobiegu. Kobieta przez kilka dni zmagała się z bardzo silnymi wymiotami i objawami podobnymi do objawów zatrucia. Interwencja lekarza, który natychmiastowo podjął adekwatne działania, w tym przypadku uchroniła ją od wczesnej śmierci. Ową kobietą była matka mojego rozmówcy i autora książki, Panagiotiego Giannouleasa.

Dalszy los dziewczyny pozostaje nieznany. Pan Panagiotis, pracując nad książką, próbował nawiązać kontakt z dorosłą już Stellą, jednak bezskutecznie. Pytając sąsiadów ustalił jedynie, że dziewczyna wyszła za mąż za mężczyznę z okolicznej wioski i wyjechała do Ameryki. Próbowałyście znaleźć Stelę, dziewczynę? Dzieci próbowali znaleźć ją. Powiedzieli, że ktoś z niej spotkał się w kolejnym miasteczku i potem wyjeżdżał na Amerykę. Nie znaleźłem jej. Myślałem, że kiedy znajdę książkę, może będzie się z nami porozmawiać.

Jednym z krewnych trucicielki, z którym udało się Panu Panagiotisowi porozmawiać, był syn otrutego Kostasa, czyli bratanek Kateriny. Mężczyzna nie przyjął zaproszenia na spotkanie promujące książkę. Z zaproszenia tego skorzystał natomiast jego syn, który był obecny na wieczorze autorskim w Kalamacie. Panie Panagioti, z całego serca dziękuję Panu za możliwość spotkania, podzielenie się tą niezwykłą historią oraz za czas, który mi Pan poświęcił. Pana pasja, wiedza i zaangażowanie w odkrywanie przeszłości są inspirujące.

Nasza rozmowa była dla mnie nie tylko cennym doświadczeniem, ale i niezapomnianą lekcją. Dziękuję. Agapite kiri Panagioti. Przez moje serce dziękuję wam za to, że spotkaliśmy się, że porozmawialiście ze mną tą wyjątkową historię i za ten czas, który mi przydałeś. Wasze cieszenie, wasze wiedza i wasza uwzględnienie w odkrycie przeszłości są prawdziwymi źródłami inspiracji. Nasza rozmowa nie była jedyną wielką doświadczoną dla mnie doświadczeniem. Alakien amathima pusathimame japanda. Sasef haristopoli.