Michał Jan Ciesielski i płyta Quantum Trio "No way out". Rozmawia Roch Siciński

Jedynie kompozycje są inne i sposób myślenia o tej muzyce jest może trochę inny i złapania tego brzmienia, żeby było precyzyjne i mocne i żeby dawało kopa. A jednocześnie, żeby saksofon był brudny, bo tu przechodzę do tego wątku ciebie jako realizatora również, a nie tylko muzyka. Twój saksofon potrafi brzmieć bardzo brudno i zakładam, że to jest absolutnie świadomy wybór. Oczywiście, tak. No, gdzieś tam próbuję. Z tym brzmieniem saksofonu inspiruje się jednak brzmieniem gitary. Zresztą nawet kiedyś, jak pojechałem na te studia do Holandii, to powiedziałem mojemu wykładowcy, że słuchaj, ja bym chciał grać na saksofonie jak Jimmy Page.

Na gitarze. Bo dla mnie Jimmy Page w tamtym czasie był na tym samym Piedestale to Coltrane. Też było to dla mnie bardzo, jakby to nazwać, duże przeżycie emocjonalne jednak słuchanie jego muzyki. Gdzieś słuchając Coltrane'a zaraz potrafiłem przełączyć się na słuchanie Led Zeppelin czy, nie wiem, Korda na przykład albo... No, różnej muzyki, tak. Czyli Ben Golson nie i takie ciepłe brzmienie tenoru. To potem przyszło. To przyszło potem, tak. Słuchanie jazzu przyszło później i właśnie takiego bardziej klasycznego jazzu. W momencie kiedy już chyba studiowałem to gdzieś tam Dexter Gordon i tak dalej, to też były inspiracje.