DEMONY w cieniu KOŚCIOŁA - Sprawa Williama L. Toomey | ODCINEK 75

Różaniec, Biblia, modlitewnik oraz mała butelka wypełniona białym proszkiem. W kieszeni jego płaszcza policjanci znaleźli list. Krótki, suchy, pozbawiony emocji. Przepraszam za wszystko. To wszystko co po nim zostało. I jeszcze jedno nazwisko. Zapisane jako William L. Toomey. Nazwisko, które okazało się fałszywe. Nazwisko, którego nikt nie znał, ale które od tego dnia na zawsze wpisało się w rejestr najbardziej tajemniczych przypadków XX wieku. bo gdy próbowano go zidentyfikować, okazało się, że nie pojawia się w żadnej bazie danych, żadnych odcisków palców w FBI, żadnych rejestrów wojskowych, żadnych zgłoszeń zaginięcia.

Czy William L. Toomey był kimś, kto pragnął umrzeć w stanie łaski? Czy jego obecność w kościele była ostatnim gestem skruchy? Symboliczną próbą oczyszczenia się z grzechów, zanim opuści ten świat. A może to wszystko był tylko teatr? Starannie zaplanowany finał życia człowieka, który przez lata żył w kłamstwie, a swoim ostatnim chwilom chciał nadać znaczenie. Jedno jest pewne. To nie była zwykła śmierć. I nie był to zwykły człowiek. W dzisiejszym odcinku zabiorę was w podróż przez fakty, tropy, przemilczenia i teorie, które przez ponad 40 lat nie przyniosły odpowiedzi, ale za to postawiły więcej pytań niż ktokolwiek był gotów zadać.

To historia nieznanego człowieka, który odszedł tak, jak prawdopodobnie żył – w cieniu. Kim był William L. Toomey? I dlaczego jego tożsamość do dziś pozostaje tajemnicą? Boise, Idaho, 4 grudnia 1982 r. Piątek. Jest wczesne popołudnie, a pod kościołem Secret Heart Catholic Church w centrum miasta panuje kompletna cisza. Dobrze ubrany mężczyzna w ubraniu przypominającym strój kowboja w wieku około 35-45 lat.

Policja próbowała ustalić jego tożsamość, jednak bez skutku. Żaden zgłoszony zaginiony w Stanach Zjednoczonych ani w Kanadzie nie pasował do nazwiska William L. Toomey. Udało się natomiast znaleźć firmę w Bostonie o tej samej nazwie, zajmującą się produkcją szat liturgicznych dla duchownych, ale śledztwo nie wykazało żadnego związku między nią a nieznanym mężczyzną. Wszystko wskazywało na jedno. William L. Toomey nigdy nie istniał. Nazwisko było fikcją. Odciski palców nie dały żadnych rezultatów w bazach danych FBI ani stanu Idaho.

Modlitewnik z zakładką na stronie poświęconej sakramentowi pojednania. Kieszonkowa biblia, w której podkreślono kilka wersetów mówiących o pokucie i śmierci. Różaniec, bardzo stary, wytarty, jakby często przesuwany między palcami. I jeden szczegół, który wzbudził szczególne zainteresowanie. Paragon z hotelu. Safari Inn. Skromny, niedrogi motel na przedmieściach Boise, przy West Fairview Avenue. Meldunek datowany na 3 grudnia 1982 roku. Godzina 14.17. Pokój numer 28. W formularzu meldunkowym wpisał się jako William L. Toomey. Zapłacił gotówką.

Zarezerwował pokój tylko na jedną noc. Nie korzystał z telefonu, nie zamawiał posiłków, nie wydawał się w rozmowy z nikim. Recepcjonista zapamiętał go jedynie jako spokojnego, uprzejmego mężczyznę, który wyglądał jak ksiądz albo też nauczyciel. Nie miał żadnego bagażu, poza tą samą torbą, którą znaleziono przy jego ciele. Wtedy śledczy rozpoczęli poszukiwania. Przeszukano krajowe bazy danych. Próbowano dopasować rysy twarzy do list osób zaginionych. Sprawdzano nazwisko William L. Toomey. Bezskutecznie. Nie istniał nikt, kto pasowałby do jego opisu.

Nie miał historii wojskowej. Nie istniał też w krajowych rejestrach medycznych czy bazach osób zaginionych. William L. Toomey można powiedzieć, że był nikim. Ale to nie tylko nazwisko było problemem. Cała jego tożsamość wydawała się zawieszona gdzieś poza rzeczywistością. Jakby od lat żył w cieniu, poza systemem, poza jakimkolwiek światłem. Jakby świadomie wymazywał każdy ślad swojego istnienia. Wówczas policja opublikowała szczegółowy opis ciała, licząc, że ktoś się zgłosi. Ktokolwiek. Biały mężczyzna.

Nie było po nim żadnych śladów, ani w dokumentach, ani w ludzkiej pamięci, ani jednej osoby, która znałaby go wcześniej, ani jednego tropu, który sięgałby dalej niż pokój w hotelu i ławka w kościele. a jednak zachował się tak, jakby wiedział, że to jego ostatni dzień. Pokój hotelowy pozostawił nieskazitelnie czysty. Łóżko zaścielone, ręczniki odwieszone, pusty kubek po herbacie na stoliku nocnym. Żadnych ubrań, żadnych śmieci. Tylko jedno, koperta z pieniędzmi sugerowała świadome przygotowanie. Wszystko wskazywało na to, że William L. Toomey nie tylko wiedział, że umrze.

Wierzył, że William L. Toomey odzyska swoje prawdziwe imię. Że nie odejdzie jako cień bez historii. Że wróci, choćby tylko w czyjejś pamięci. Śledczy przez cały czas próbowali rozwikłać tę zagadkę. Analizować zawartość torby, modlitewnik, list, rachunek z hotelu. Ale ich uwagę przykuł jeden szczegół, który nie dawał spokoju. Nazwisko Toomey William L. Toomey To wszystko brzmiało zbyt specyficznie, zbyt znajomo, nie przypominało przypadkowego pseudonimu. Nie miało w sobie nic z anonimowości szpiegowskich nazwisk czy też fikcyjnych bohaterów filmów Noir.

Toomey Wkrótce jeden z dochodzeniowców przypomniał sobie coś, co później uznano za symboliczny trop. W Stanach Zjednoczonych od dekad działała katolicka firma wydawnicza Tumi Inc. Znana bardzo dobrze wśród duchownych i wiernych. Jej modlitewniki, książki liturgiczne, obrazki i materiały eucharystyczne znajdowały się niemal w każdej parafii. W latach 50. i 60. Tumi Publishing cieszyło się ogromnym uznaniem. Firma zasłynęła z publikacji tekstów mszalnych w formie przystępnej dla świeckich. Jej książeczki trafiały w ręce dzieci przystępujących do pierwszej komunii, ministrantów, dorosłych uczestniczących w mszach trydenckich.

William L. Toomey to nie było prawdziwe imię, ale właśnie to nazwisko stało się kluczem do całej tej sprawy. Albo raczej ostatnią zagadką. Cichym pytaniem, które po dziś dzień unosi się w ławkach kościoła Secret Herd. Może przeżył coś tak strasznego, że musiał się na kimś zrewanżować? A może chciał tylko jednego? By Bóg go usłyszał. Rok przed tragiczną śmiercią Williama L. Toomey w 1981 roku doszło do brutalnego morderstwa, które po dziś dzień rzuca długi cień na katolicką wspólnotę w stanie Tennessee.

Śledczy ustalili również, że ciało zostało pośmiertnie przetransportowane. Dzień po odnalezieniu zwłok, w odległości około dwóch godzin jazdy od Santa Fe, znaleziono samochód księdza. Co szczególne, nic nie zostało skradzione z pojazdu, poza notatkami dotyczącymi ostatniego namaszczenia, które, jak podejrzewano, mogły stanowić swoistą pamiątkę dla zbrodniarza. Czy William Toomey był jednym z tych, którzy żywili głęboką nienawiść do księży kościoła katolickiego i wymierzali na nich brutalne wyroki? Czy był samotnym sprawcą, czy może elementem większej mrocznej sieci?

Odpowiedzi na to pytanie pozostają do dziś nieuchwytne, a cień Toomeya ciągle unosi się nad tajemnicami tamtych lat. A co jeśli kościół Secret Herd skrywa tak naprawdę mroczną tajemnicę? Co jeśli ten kościół nie został wybrany przez Tumiya przypadkowo? W 2018 roku ojciec Vulture, ten sam ksiądz, który odprawiał pogrzeb Tumiya, został skazany na 25 lat więzienia. Powodem było odnalezienie na jego komputerze tysięcy zdjęć i obrazów przedstawiających znęcanie się nad dziećmi.

Jeśli więc teorie są prawdziwe, William Toomey ewidentnie ma powiązanie z morderstwami tych księży i nie bez przyczyny znalazł się w tym konkretnym kościele. Co ciekawe, tego samego dnia, gdy ojciec Vulture był w kościele i spowiadał, Toomey zmarł. Czy to możliwe, że właśnie wtedy Toomey zdecydował, iż dłużej nie wytrzyma i podjął decyzję o odebraniu sobie życia? Chytumi był tak naprawdę strażnikiem, myścicielem, który próbował rozprawiać się ze złem i tym, czego nie powinno być w kościele. Ojciec Rivera i ojciec Carrier, choć nie byli nigdy oskarżeni o żadne przewinienia, padli ofiarami brutalnych morderstw, które zdają się wykraczać poza proste motywy.

Nie ma dowodów, by byli winni czegokolwiek złego, co rodzi pytanie. Czy zostali zamordowani jedynie z powodu swojej funkcji kapłańskiej? Czy też ich śmierć miała może głębszy, ukryty sens? William Toomey nie wpisuje się w typowy obraz seryjnego mordercy działającego bez powodu. Wręcz przeciwnie. Jego działania i odejście w kościele mogą wskazywać na człowieka targanego, silnymi wewnętrznymi konfliktami i motywowanego chęcią wymierzania sprawiedliwości w sposób, który jednak pozostał dla świata niejasny. Co ciekawe, w 2020 roku, gdy nowi śledczy podjęli się ponownego zbadania sprawy Tumija, poprosili o kopię materiałów dowodowych,