Kocham Cię misiu, Michał Koterski

No i często chodziłem do toalety i tam zażywałem substancje. To tutaj coś mnie takiego natknęło, mówię, Boże, Jezus, nie dam sobie rady, żeby tych dzieciaków nie skrzywdzić. I mówię do księdza, można do toalety? On mówi, tak. No i ja na zakrystwie, do kibla, na kolana i mówię, Panie Boże, błagam Cię tylko, żebym ja tych dzieciaków nie skrzywdził swoją opowieścią, żebym nie zrobił czegoś, co mogłoby w jakiś sposób właśnie nie zniechęcić, a zachęcić. No i się, słuchaj, pomodliłem. Wyszedłem, mówię do niego jeszcze, do tego księdza, mam tu z ambony gadać? On mówi, nie, nie. Mówi, jak chcesz. Usiadłem na schodach i powiedziałem, minęła godzina, nawet nie pamiętałem, co mówiłem i ksiądz tylko podszedł i mówi, Michał, Boże, jakie to było dobre.

Więc nigdy nie możemy być na czas w szkole. I zawsze jesteśmy spóźnieni, przecież to nie on jest spóźniony, tylko na mnie pani patrzy z zrepolitowaniem i ja się zawsze pocę, no bo mam poczucie, że w jakiś sposób rzeczywiście zawiodłem i w szkole, i syna, no i słuchajcie, i wtedy jadę na tej nerwie, bo wiem, że zaraz, nie chcę kolejny raz się spóźnić, więc jadę, jest korek, ten mnie nie wpuszcza, wjeżdżam, nie mrygnął tego i mówię, KURWA JAK JEDZIESZ? I mój syn siedmioletni z tyłu mówi, kurwa jak jedziesz? Ja mówię, Jezus Maria, nie powiedziałeś tego. Ja mówię, sto razy mówię do Ciebie, żebyś zrobił to czy tamto, to nie słuchasz, ale jak od razu bluzk leci, to musisz to powtórzyć.