Kocham Cię misiu, Michał Koterski

Odpowiedział sobie na pytanie, kim naprawdę jest. I ja dzisiaj mam to samo poczucie, a do tego mam poczucie, że to wszystko, te wszystkie doświadczenia, te ośrodki, wiele tych terapii, zaszywek, opiatowych, alkoholowych, ośrodków zamkniętych, otwartych, prywatnych, państwowych, terapii indywidualnych. Ja przeszedłem to wszystko przez 21 lat. I przedwczoraj rozmawiałem z moją mamą i trafiliśmy na początku drogi na takiego wybitnego terapeutę z Łodzi, Wolffart, na nazwisko ma, który powiedział mojej mamie, pani Iwono, bo ja ciągle chodziłem na terapię i ciągle z tych terapii wracałem do uzależnienia i on mówił, Pani Iwono, proszę być cierpliwym.

To też jest część trzeźwienia. U niektórych to jest taka droga. Żadna terapia nie jest stracona. Żadna terapia to nie jest stracony czas. To już jest jakieś ziarenko, jakaś cegiełka możliwe, że drogi do trzeźwienia. Aczkolwiek moja mama też mi przypomniała czas, że w pewnym momencie, kiedy już po tych wszystkich ośrodkach Straciła jakby nadzieję, pogodziła się z tym, że ja mogę nie wyjść z tej choroby, bała się odebrać telefon, bo bała się, że usłyszy w słuchawce Pani Iwono, Pani syn nie żyje. Jak to się dzisiaj stało? Ja nie wiem. Rozpatruję to tylko i wyłącznie w kategoriach cudu, bo każdy, kto mnie znał z tamtych czasów, no szczerze, nie dawałby za mnie, na pewno by na mnie nie postawili.

Ale wracając do tematu. I wtedy to były takie czasy, że młode kobiety mogły leczyć się z małymi dziećmi, z noworodkami. Ja wtedy miałem rok czy dwa, już dokładnie tego nie pamiętam, No i mój ojciec wpadł na pomysł, mówi Iwona, do mojej mamy daj te ciuszki po Michale, no bo te dziewczyny nie mają pieniędzy, no z tych co wyrósł damy tym tym. A moja mama mówi nie dawaj tam tych ciuchów, bo to przyniesie pecha. No i wiesz, ja potem popadłem na 21 lat w uzależnienie. Wiadomo, że nie to przyniosło pecha, tylko trauma pokoleniowa, o której Names mentioned – Michał Koterski