Fathers Podcast #5: Moja Mała - Daniel Petryczkiewicz o rzece, którą się zaopiekował.

Mówiłem Wam. Widziałem, nie? I w listopadzie chodziłem tutaj, przychodziłem. Adama Robińskiego tu przyciągnąłem, który zaczął o tych bobrach pisać. Zaczeliśmy tutaj obserwować, zakładać fotopułapki, obserwować tą przestrzeń, to naprawdę było... Ja pamiętam, jak Adam tutaj przyszedł, to po prostu mu szczena opadła ze zdziwienia, nie? Mówi, kurde, to ja jeżdżę, jakieś bagno, całowanie, na drugą stronę Wisły, coś tam, nad Biebrze gdzieś, a tu po prostu 15 kilometrów ode mnie zursynowa takie miejsce, nie? Po prostu odpadliśmy, nie? Wtedy we dwoje. Więc to było mega i zresztą wtedy się zaczęła też nasza przyjaźń, która trwa te wszystkie lata. No ale jakby sielanka tego typu albo superczas widocznie nie może tak trwać wiecznie, bo któregoś razu przyszedłem tutaj o świcie, to było pod koniec października.

Wiesz co, wydarzyło się to w... Kilkowymiarowo, ja bym powiedział. Najpierw się poniosło po bańce oczywiście, bo to wiesz, udostępnili wszyscy od Greenpeace'u, po Adama Wajraka i w ogóle, więc to poszło bańką, ale bardzo szybko widać było, że doszło do decydentów i dowód polskich. I taką obserwację pamiętam miałem wtedy, że pomimo tego, że oni są monopolistą partyjnym i mogliby wszystko, to się tego trochę wystraszyli. To chyba nie było na rękę im, że po prostu jest jakaś taka zadyma. Oni tego się w ogóle nie spodziewali, mam wrażenie. Więc to wypłynęło trochę poza bańkę. To oczywiście nie poszło tak jak dzisiaj, gdzie powołany w górę rzeki kawałek użytek ekologicznych zniszczyły lasy państwowe, to poleciał nadleśniczy. To nie były takie czasy w ogóle. Ale widać było, że coś tam się wydarzyło, że to się poniosło.

Natomiast bardzo fajnie, że pytasz o tą lokalną społeczność, bo To była mega ciekawa sytuacja, bo nagle się okazało, ileś osób się np. do mnie odzywało, że oni nie wiedzieli, że my mamy rzekę tutaj. Część osób mówiła, ale pan mówi o tej mrowie, o tej smródce, która tutaj wpływa do parku, nie? A ja mówię, ale to nie jest rów, to jest rzeka, nazywa się Mała. I pamiętam, że jakoś to musiało być w tamtym czasie. Przyszli do mnie tacy lokalni historycy, którzy tutaj badają obszar Urzecza i Środkowej Doliny Wisły. Mieszkają tutaj Adam Zeszczyk, Paweł Komosa, Witek Rawski. I oni pomogli mi w ogóle namierzyć to, jak ta rzeka się kiedyś nazywała. Bo ona w dokumentach jest zapisana, nawet w tym takim, w 1900 roku, w którym wyszedł ten potężny taki Atlas Geograficzny Polski.

I jakby ta opowieść Poniosła się albo zaczęła się nieść. Decyzja o napisaniu książki nie była łatwa. To też zabrało mi te sześć lat czy pięć. Ale wcześniej to, co było wspaniałe moim zdaniem, to że ta opowieść się zabrała z innymi rzekami. Adam Robiński napisał cały rozdział w Pałacach na Wodzie o naszej wędrówce wzdłuż rzeki. że przyjechał tu Maciek Robert, a potem opisał to w jednym z rozdziałów rzek, których nie ma. Że Janek Mentzfeld też przyjechał, opisał to potem w Hydrozagadce. Małgosia Lebda. Całe mnóstwo innych ludzi, którzy byli tu ze mną, przychodzili albo jakoś mi towarzyszyli. Więc to po prostu popłynęło razem. I to prawdopodobnie była jedna z takich rzeczy, która się zadziała.

To nie jest mała rzecz, jakby trzeba to wytargać stąd, nie? No i kurde, no to jakby nie zastanawiasz się nad tym, że to będzie tu leżeć, nie? Tylko bierzesz się, kurde, nie wiem, przypinasz jakimiś paskami czy szelkami od franka czy tam smyczą, no i targasz to, nie? Telewizor, który koparka, koparka dosłownie wybrała łychą ziemię. Telewizor taki może starsi pamiętają, kiedyś telewizory nie były płaskie, tylko takie były grube kineskopowe i ten kineskop był bardzo gruby i to było, ważyło wszystko z 30 kilo. Wypierdzieliła to po prostu pod starego dęba. Jeszcze były zimy wtedy, bo to było jakoś rok po dewastacji rozlewiska. Ja po prostu przypiąłem sobie sanki, takie wiesz, takie pulki, jak Adaś Wajrak jeździ po puszczy i po prostu wywiozłem go stąd na parking i do pszoku, nie?

To żaden spadochroniarz, żaden wajrak, który by tu przyjechał z całym szacunkiem dla Adasia i w ogóle, czy ktokolwiek, nie przyjdzie i nie naprawi spraw, które my tutaj musimy lokalnie jako społeczność naprawić. To się po prostu nie wydarzy. Ja to mówię każdemu, bo oczywiście piszą ludzie. Daniel, pomóż, coś tam osuszają, coś wycinają, coś tam. Ja zawsze się pytam najpierw, co już zrobiliście, bo to jest kluczowe. Jak nie będzie na miejscu ludzi, którzy będą to pilnować, to żaden spadochroniarz tego nie załatwi. Więc tak to wypączkowało albo popłynęło. Jest kilka takich miejsc w okolicy, o których ja też staram się egzekwować jakieś rzeczy albo chronić. Już teraz ze sporą drużyną. I też fajnie, że w składzie tego są radni.