Fantasmagieria - Podcast 672 - “Kucharze z Pywel”

Juliusz? Nie, nie wiem, nie wiem. Słuchaj, teraz mi przyszło do... Ja powiem tak... Pywel! Pywel jest najlepsze. Masz wszystko już gotowe. Ta gra jest stworzona do tego, żeby sobie robić pikniki w niej. Otóż to. Będzie kącik, będziemy rozmawiać. Mam nadzieję, że już wybrałeś sobie ulubione danie, o którym będziemy rozmawiać na końcu odcinka. Nie. Kucharza z Pywel. Nie, nie wybrałem. Kucharz nie wyszedł. Musimy tą rozmowę przełożyć na kolejny odcinek. W ogóle tak sobie pomyślałem, że może byłoby fajnie jakąś dramę poruszyć, coś ciekawego takiego, ale jedyna drama była w świecie planszówkowym. Najpierw w komentarzach na Spotify.

Czyli widzisz po prostu postać z boku, nie? A tutaj postać twoja zasłania ...tego przeciwnika. I nie widzisz... Znaczy, później to jakby się przyzwyczaiłem, no do wszystkiego się człowiek przyzwyczaja. Jak skończyliśmy tę grę, to znaczy, że przyzwyczailiśmy się do tej walki. Ale generalnie, moim zdaniem, taką największą przyjemność miałem wtedy, kiedy łapałem tę płynność, ale ona mogła być bardzo szybko... Kucharze z Pywel. To nie jest kwestia twoich umiejętności czy tego czy dobrze ją opanowałeś czy nie, ale nagle może się okazać, że po prostu coś pójdzie nie tak, bo nie wiem, źle zostanie rozpoznany ten hit point i tak dalej.

Ale ona ma też z ułków. Od razu mi się przypomniały momenty, kiedy w pierwszych Watch Dogs'ach też chodziłem tam po tych takich właśnie w Chicago ceglanych budynkach, alejkach. To miasto jest jak z Robocopa wyciągnięte, bo w ogóle Ono jest takie upadłe, bo tam jest oczywiście narkotyk, który pojawił się na rynku i wyniszcza ludzi. Ci ludzie jeszcze znikają nagle z ulic, ktoś ich porywa, więc nie wiadomo o co chodzi. Ten nasz bohater chce się tego dowiedzieć. To się później fajnie wyjaśnia, to się wszystko zazębia. Kucharze z Pywel.

Nie, ja zawsze chciałem, wiesz, zagrać w Black Desert, ale... Ja stworzyłem postać. No tak. To większość gry masz już ze sobą, bo to najważniejsze jest granie. Najpiękniejsze postacie w Black Desert. Mnie odrzuciło chyba w Black Desert finalnie to, że... no bo ja generalnie zawsze lubiłem te MMO i gdzieś tam sobie w nie pograć, natomiast finalnie mnie chyba odrzuciło to, że gdzieś... Aha, to nawet nie wiedziałem. Kucharze z Pywel

Za darmo, czyli tak jakby zapłacili. To ciekawe. Podoba mi się. Tak, tak. Znaczy wiadomo, że mogło wpłynąć na to, że na przykład na Samsona te zachwyty, jakie... To były szczere. ...wypowiedzieli, wynikało to, że sami zaś my zapłacili i że graliśmy. Musimy sobie usprawiedliwić. Jeśli chodzi o MousePI for Hire, to ja mam dopiero jakieś trzy godzinki. To są te pierwsze wrażenia. Kucharze z Pywel. Generalnie można powiedzieć, ale już dosyć tak poznałem tę grę i muszę przyznać, że na początku myślałem, że to będzie po prostu shooter, zresztą ona się tak otwiera taką sekwencją shooterową, która się kończy tam dramatyczną, mniej lub bardziej sceną, no i później jakby poznajemy, co się wydarzyło, a wcielamy się w postać Jacka Pepera, który jest prywatnym detektywem, głos mu udziela Troy Baker i czyta naprawdę te teksty, które odczyta w taki właśnie

No ale dobra, nieistotne, nieważne. W każdym razie, co chciałem powiedzieć... Nie, to dojdziemy do tego. A ile już pograłeś? Ile już zagrałeś? Pograłem... No bo płacząc za ten replays, że już nie mam w co grać, to stwierdziłem, że kupię. A przekonało mi, słuchaj... Mogłeś Sansona pograć. Ale wiecie, co mnie... Przekonała mnie, słuchajcie, ta... Ale wiecie co, teraz apropos Samsona, tak... Już byś nie płakał za replay. Ja go zwróciłem, nie? Po dwóch godzinach. No. I teraz oni mi zwrócili hajs, to teraz mógłbym go znowu kupić. Mhm, kolejne dwie godziny. Pewnie w chmurze safe jest. Kolejne dwie godziny po prostu... Kucharze z Pywel. Kucharze z Pywel. Kucharze z Pywel. Kucharze z Pywel.

Kucharze z Pywel. Ja doceniam dużo bardziej właśnie te gry jednak autorskie. A te gry nie były autorskie już w którymś momencie. To są po prostu duże, wielkie produkcje wielkich studiów, tak jak Marvel czy innych takich producentów.