Jak przestępcy piorą pieniądze w kryptowalutach?

Wyobraźcie sobie sytuację. Siedzi przed komputerem ktoś, kto właśnie zdobył fortunę, ale nielegalnie. To może być handlarz narkotyków, cyberprzestępca, ktoś kto wziął udział w dużym uszustwie inwestycyjnym. Zdobył on równowartość kilku milionów euro w gotówce, których absolutnie nie może pokazać w banku. Co robi? Jeszcze 20 lat temu musiałby kombinować z walizkami pieniędzy, z kontami w egzotycznych rajach podatkowych, ze skomplikowaną siatką firm słupów. A dzisiaj? Wystarczy mu laptop, dostęp do internetu i kryptowaluty. Dziś w FINANSE OD DRUGIEJ STRONY opowiemy wam historię kryptowalut od kuchni. Wyjaśnimy czym są i jak działają, ale przede wszystkim pokażemy krok po kroku jak wykorzystywane są do prania pieniędzy. Dowiecie się czym są miksery kryptowalutowe, privacy coiny, czym różni się transakcje P2P od OTC i dlaczego te mechanizmy tak trudno kontrolować.

To jest absolutna niewidzialność. To jakby ktoś zasłonił księgę rachunkową czarnym tuszem. Dla organów ścigania to ogromny problem, bo analiza blockchainu po prostu nie działa. Nic dziwnego, że Monoro jest często akceptowane na darknecie. W obrocie na tamtejszych nielegalnych serwisach aukcyjnych przypominających Allegro czy też Amazona. Część 5. Transakcje P2P i OTC Ale to nie wszystko. Przestępcy bardzo chętnie korzystają z transakcji P2P, czyli peer-to-peer. Co to znaczy? To, że dwie osoby wymieniają się kryptowalutą bez udziału giełdy. Mogą się spotkać osobiście. Wtedy jeden daje gotówkę, a drugi wysyła mu krypto. Umawiają się online, przez różne fora, komunikatory czy inne specjalne, nieoficjalne platformy służące temu celowi. I tu jest problem, bo jeśli nie ma giełdy, nie ma też procedur KYC, czyli poznać swojego klienta.

Nie ma weryfikacji dokumentów, nie ma kontroli AML. Taka transakcja jest praktycznie niewidoczna dla systemu. Bardzo podobnie działają tzw. transakcje OTC, czyli over the counter. Odbywają się one poza oficjalnymi giełdami, jednak angażują pośrednika, który kojarzy ze sobą potencjalnych klientów. Oczywiście ze stosowną prowizję. Wyobraźcie sobie kogoś, kto chce wymienić równowartość 10 milionów dolarów w bitcoinach na gotówkę. Zwykła giełda by tego nie obsłużyła. Od razu zapaliłoby się czerwone światło i pojawiły pytania. Ale specjalne biura OTC, często działające w szarej strefie, mogą to zrobić. Kojarzą one ze sobą klientów i pośredniczą w transakcji poza giełdą i poza oficjalnym systemem. Tam spotykają się wielcy gracze, często bez zadawania zbędnych pytań. Część 6. Jak wygląda ścieżka prania pieniędzy w kryptowalutach?

Spróbujmy to teraz przełożyć na prawdziwą historię. Wyobraźmy sobie hakera z Europy Wschodniej. Atakuje on firmę transportową i szyfruje jej systemy ransomwarem. Firma płaci okup, równowartość miliona dolarów w bitcoinach. Pierwszy krok hakera to wrzucanie bitcoinów do miksera. Wychodzą z niego nowe, wymieszane środki bez powiązań prowadzących do niego. Drugi krok zamienia środki na privacy coins, czyli Monero i Zcash, aby utrudnić jeszcze bardziej potencjalną identyfikację i kompletnie zniknąć z radaru. Trzeci krok korzysta częściowo z mechanizmu peer-to-peer. Umawia się z prywatnym kupcem, który daje mu gotówkę w zamian za ekwiwalent Monero. Czwarty krok, pozostałe Zcash sprzedaje przez biuro OTC w Azji. I w ten sposób w ciągu kilku tygodni brudne pieniądze z ataku ransomware stają się czyste i niepowiązane z przestępstwem.