John Profumo

Jej szczegóły są tematem plotek od kilku tygodni, ale żadna gazeta nie ośmieliła się wprost ich opublikować. Publikacja magazynu satyrycznego wywołuje dyskusję nie tylko przy kawiarnianych stolikach. W izbie gmin poseł partii pracy George Wick zabiera głos trzymając w ręku numer Private Eye. Wiggs zna doskonale szczegóły relacji bohaterów ukrywających się pod pseudonimami, choć tak samo jak prasa nie może ich ujawnić. Zna je od samej Keller, która opowiedziała wszystko w klubie nocnym przy Baker Street innemu posłowi lejburzystów. Zresztą tak samo jak dziennikarzom. Ci jednak nie odważyli się na publikacje ze względu na prawo chroniące prywatne, a w szczególności intymne życie polityków. Bez wyroku sądowego relacja panny Keller jest niczym innym jak tylko plotką.

Ale lawiny nie da się już zatrzymać. Policja wszczyna śledztwo. Dom Warda jest pod obserwacją, telefon na podsłuchu, a pacjenci i przyjaciele są przesłuchiwani. Łącznie 140 osób, w tym również Christine Keller, która wbrew wcześniejszym publicznym oświadczeniom nagle przyznaje się do romansu z Johnem Profumo. Na potwierdzenie opisuje wnętrze jego domu przy Chester Terrace, a to oznacza, że Profumo skłamał przed izbą gmin. Prasa mimo wszystko nadal milczy. Tylko Private Eye publikuje kolejną parodię – zmierzchił upadek Cesarstwa Rzymskiego. W ósmym roku panowania cesarza Macmillana dowódca Gwardii Pretoriańskiej Sextus Profano zostaje złapany na kłamstwie w Senacie, gdy zapiera się znajomości z piękną Krystyną, która mimo niskiego pochodzenia jest znana wielu wybitnym osobistościom.

Teraz nikt już nie ma wątpliwości, o co w tej historii chodzi. Skutki policyjnego śledztwa są zgubne dla Warda. Traci wszystkich pacjentów, próbuje jednak użyć wpływów, by się ratować. Prosi Timothy'ego Bligha, sekretarza premiera McMillana, o wstrzymanie policyjnego śledztwa. Przyznaje przy tym, że krył profiumo, którego zeznania w izbie gmin były kłamstwem. Bly sporządza notatkę, ale premier nie podejmuje żadnych działań. I trudno się dziwić, bo policja ma coraz więcej szokujących zeznań, które jakimś cudem wyciekają ze śledztwa. W Londynie plotkuje się o przyjęciach Warda, na których gościom usługiwał zamaskowany kelner. Rzecz w tym, że maska była jego jedynym przyodziewkiem. Nikt nie wie, kim był ów tajemniczy mężczyzna, ale spekuluje się, że mógł być to członek rządu lub rodziny królewskiej.

Nie obawiając się już pozwu, News of the World publikuje wyznania Christine, która ukazuje Warda jako drapieżnika seksualnego i prawdopodobnego szpiega Sowietów. A Sunday Pictorial, który właśnie zmienił tytuł na Sunday Mirror, zamieszcza list Johna Profumo do Keller. Rezygnacja ministra Johna Profiumo nie kończy jednak skandalu. W Izbie Gmin odbywa się debata. Wychodzi na jaw, że zarówno Profiumo, jak i Macmillan już w sierpniu 1961 roku wiedzieli o kontaktach panny Keller z radzieckim dyplomatą, który jakimś cudem zniknął tuż przed wybuchem afery. Dlatego poseł Harold Wilson z Partii Pracy skupia się nie tyle na niemoralnym zachowaniu Profumo, nomen omen członka partii konserwatywnej, która deklaruje tradycyjne wartości, co nad wysiłkami rządu MacMilana, by zatuszować skandal.

Po debacie w izbie gmin gazety już bez ogródek cytują pannę Mandy Rice-Davis, przyjaciółkę Keller, która razem z nią tańczyła w klubie Marys i mieszkała jakiś czas u Orda. Dziewczyna mówi o przyjęciach, na których gości obsługiwał tajemniczy mężczyzna. Oliwy do ognia dolewa Daily Mirror, umieszczając na pierwszej stronie zdjęcie księcia Filipa opatrzone tytułem Książę Filip i Skandal Profumo. Bynajmniej wewnątrz numeru nie ma nic obciążającego męża królowej Elżbiety II. Wręcz przeciwnie, gazeta dementuje nieprzyzwoite plotki łączące jego wysokość z aferą Profumo. Tyle, że nie podaje o jakie plotki chodzi. Premier Macmillan próbuje za wszelką cenę złagodzić katastrofalne skutki afery Profumo. Poleca Lordowi Denningowi, drugiemu po sędzim najwyższym, zbadanie i sporządzenie raportu na temat rosnącej liczby plotek oraz tego, czy mogło dojść do ujawnienia tajemnic państwowych.

Na skutek romansu Profumo i Keller nie doszło do wycieku państwowych tajemnic, a służby i ministrowie rządu działali właściwie. Profumo dopuścił się nieostrożności, ale nikt nie ma powodu, by wątpić w jego lojalność. Denning nie znalazł również dowodów łączących członków rządu z plotką o tajemniczym mężczyźnie w masce. Całkowita wina spada na Warda, człowieka całkowicie niemoralnego, którego działania były błędne. Prasa donosi o zakończeniu afery Profumo. Jednak nastroje w Izbie Gmin nie są dobre. Raport Denninga pozostawia wiele wątpliwości i posłowie opozycji wciąż atakują premiera. Ten w październiku zrzeka się stanowiska. Oficjalnie ze względu na stan zdrowia, ale nikt nie ma wątpliwości, że prawdziwą przyczyną jest zła sytuacja gospodarcza, na którą nałożył się skandal obyczajowy.

Klein w tym czasie kierowała działającą w Wielkiej Brytanii nazistowską siatką szpiegowską. Utrzymywali kontakty również po wojnie. Klein, wówczas już Winnegard, rozstała się z mężem, gdy ten odkrył czułe listy, które pisał do niej profumo na papierze z logo Izby Gminy. Wywiad ustalił jednak, że Profumo nie zdawał sobie sprawy z jej szpiegowskiej działalności. Tak czy inaczej, gdyby wyszło to na jaw, prasa z pewnością by o tym napisała. Kulisy afery pojawiły się również we wspomnieniach Jewgenia Iwanowa opublikowanych w 1992 roku w książce Nagi Szpieg. Ivanov wbrew oficjalnej wersji Brytyjczyków napisał, że udało mu się uzyskać istotne informacje wywiadowcze, kontaktując się z brytyjskimi kręgami politycznymi.