Lekarze przeciw agresji. Podcast Drugi Rzut OKA
Sebastian Goncerz, przewodniczący Porozumienia Rezydentów: „Jesteśmy w pełni świadomi, jak bardzo tragiczna jest konstrukcja systemu ochrony zdrowia. Rozumiemy, że to budzi złość, frustrację i czasem prowadzi do agresji. Rozumiemy przyczynę, tylko że agresja nie jest odpowiedzią"Niedawno środowiskiem medycznym, ale i całą Polską wstrząsnęła tragedia, jaka wydarzyła się w Krakowie. Młody lekarz Tomasz Solecki stracił życie z rąk pacjenta, który ugodził go śmiertelnie nożem.W południe 6 maja 2025 pracownicy ochrony zdrowia wyszli przed szpitale i w milczeniu zapalili znicze, by wyrazić swój żal i smutek. 4 dni później w Warszawie miał miejsce czarny marsz milczenia medyków.W organizację obu tych wydarzeń był zaangażowany Sebastian Goncerz, przewodniczący Porozumienia Rezydentów.Usłyszałem od niego m.in.:„Kiedy tysiące medyków wyszło przed setki szpitali, mieliśmy niesamowite poczucie solidarności. Pracuję w małym 60-łóżkowym szpitalu. Wyszło nas kilkanaście osób, zapaliliśmy znicz. Powiedziałem, że to nie jesteśmy tylko my, tylko w tym samym momencie stają nas tysiące i wszyscy oddajemy hołd wobec zmarłego. Solidaryzujemy się z innymi ofiarami z naszego środowiska”.„W podobnym duchu odbył się marsz milczenia. Kiedy dowiedzieliśmy się [o, tym, co wydarzyło się w Krakowie], medycy poczuli bardzo silne emocje.To jest złość. To jest lęk. To jest obawa. To jest frustracja. To jest bezsilność. Te emocje są zrozumiałe, ale nie można na nich zbudować funkcjonującego systemu, który opiera się na zaufaniu między medykiem a pacjentem. Po prostu tak się na długo nie da. I stąd nasz apel, żeby nie budować muru, tylko postawić na zrozumienie. Bo na zbudowaniu muru między pacjentami a medykami tracimy wszyscy i naprawdę nie możemy sobie na to pozwolić”.„My jesteśmy w pełni świadomi, jak bardzo tragiczna jest konstrukcja tego systemu, gdzie pacjent nierzadko jest wpuszczony niczym w labirynt, nie mogąc znaleźć właściwej dla siebie opieki. I rozumiemy, że to budzi złość, frustrację i one w niektórych przypadkach mogą prowadzić do agresji. Rozumiemy przyczynę, tylko że agresja nie jest odpowiedzią. [Tymczasem] Bez poprawy funkcjonowania systemu ochrony zdrowia takie sytuacje będą się powtarzać”.
Jak się zobaczy, to znaczy na pewno musiała być jakaś obawa, no bo nigdy nie wiadomo, co powiemy, no nie? I czy nie zaatakujemy jej bezpośrednio, więc też taki wyraz zaufania wobec nas. No, ale nie czuję też, żeby to była jakby jej osobista wina, że coś takiego się wydarzyło, no bo to wykracza poza winy pojedynczej osoby w ogóle. Tylko to jest bardzo systemowa kwestia, agresja. Też to, co starałem się przekazać, zarówno w treści postulatu, w momencie, kiedy je pisałem i wypowiedziach, które medialnie wówczas miałem okazję przedstawić, to to, żeby nie zapominać właśnie o pacjentach, którzy są w kryzysie zdrowia psychicznego w tym wszystkim, o osobach, u których agresja nie jest podstawowym problemem, ale jest objawem choroby i choroby, którą można leczyć.
Takim podstawowym i specjalnym postulatem tego marszu było nadanie renty dziecku zmarłego lekarza. Wszyscy doszliśmy do wniosku, że to jest takie kluczowe w tym sensie, bo straciło dziecko ojca I po prostu to jest istotne. Pani minister coś na to odpowiedziała? Czy to nie jest w jej gestii? Tutaj chyba nie było odniesienia się na razie jeszcze. Co do takich postulatów systemowych, o które apelowaliśmy, to podzieliliśmy sobie na trzy takie obszary, czyli zmiany prawne i tutaj na przykład rozszerzenie statusu funkcjonariusza publicznego, bo aktualnie tylko część zawodów medycznych ma status funkcjonariusza publicznego. Ty masz jako lekarz. Jako lekarz, ale ma to tylko podczas udzielania świadczeń w placówce NFZ-u, czyli na przykład przy wizytach domowych to się trochę psuje.
No i jest troszeczkę też problematyczne. U nas na psychiatrii na przykład z uwagi też na specyfikę jest to trochę inaczej. No u nas nie da się tak po prostu wejść do szpitala. Ale na pewno jest to coś, co wymaga delikatnej, ale jednak jakiejś zmiany, która byłaby to dla... też jakby zwiększała też bezpieczeństwo. No to jest trudne. To jest bardzo trudne. Dlatego, że nie wyobrażam sobie na przykład, że nie wiem, torebki wszystkich wchodzących do szpitala będą skanowane. No właśnie. Jakoś ciężko mi sobie wyobrazić, jak to zrobić, chociaż oczywiście postulat wydaje mi się sensowny. Tak, to są takie rzeczy, że często ochroniarze w placówkach medycznych są zatrudnieni tak naprawdę jako portierzy. Oni nie są ochroniarzami tak naprawdę z nazwy.
Jakieś podejście do zdarzeń niepożądanych jako do czegoś, co dzieje się w pewnym sensie systemowo i pojedyncza osoba za to nie jest w stanie odpowiedzieć, a na pewno znalezienie takiej osoby, wskazanie jej jako winnego jakby nie pomaga na przyszłość, na zmniejszenie liczby tych zdarzeń niepożądanych u kolejnych pacjentów, bo generuje kulturę strachu i obaw i lęku, a nie kulturę, w której raportujemy, analizujemy, badamy przyczyny. To, żeby uniknąć. Tak, no tylko zawsze problem jest w detalach i pewno tutaj jakby to sprawia, że jest trudność prowadzenia tego, no bo te detale zawsze są trudne po prostu do wprowadzenia w momencie, gdy się tworzy legislacja już w tym zakresie. Sebastian, jedną z takich rzeczy, na których bardzo się skupiało Porozumienie Rezydentów pod twoim przewodnictwem była kwestia edukacji lekarzy w Polsce.
Tak jakby, no właśnie do tego używałem tego słowa, jakby przyjść do głodnego z całym posiłkiem, no to on jest w stanie ten posiłek zjeść i umrzeć od tego, no nie? I u nas jest trochę analogicznie. W związku z tym, ja jestem ogromnym przeciwnikiem stwierdzenia, że ochrona zdrowia to jest wiadro bez dna. No właśnie, bo to jest też argument bez przerwy słyszymy. Każde pieniądze zje. Widzę to po reformie psychiatrii, że w momencie, kiedy się nareszcie zaczęto wydawać na psychiatrię jakieś sensowne kwoty i stworzono ten pilotaż Centrum Zdrowia Psychicznego z pomysłem, z reformą, z środkami, ze sposobem wydawania tych środków, to nagle się okazało, że są realne efekty. Jest zmniejszenie absencji w pracy z powodu przykre psychiatrycznych, zmniejszenie Zmniejszenie tempa narastania absencji z powodu psychiatrycznych i zwolnień lekarskich wydawanych z powodu psychiatrycznych.
Zmniejszenie czasu hospitalizacji, bo pacjenci są lepiej zaopiekowani poza szpitalem, a psychiatryczne są długie. W związku z tym doszedłem do wniosku, że jakby... Pieniądze są ogromnie potrzebne, tylko że każde dodatkowe środki muszą być z konkretnym celem i konkretną reformą w danym obszarze, z metodami monitorowania wydawania tych środków. Ale moją ogromną boleścią jest to, że nie możemy po prostu dosypać pieniędzy, tylko trzeba wszystko to robić bardzo, bardzo ostrożnie, a tych pieniędzy wiecznie nie ma. No i niestety chyba nie będzie, bo właściwie dzisiaj już niemal przyzwyczailiśmy się do stwierdzenia, że w NFC pieniędzy nie ma. Był taki dzień w październiku poprzedniego roku, kiedy w skarbcu NFZ-u było 300 tysięcy złotych.
300 tysięcy, a dzienny budżet NFZ-u liczy się w milionach złotych, a nie w tysiącach. Tak, żeby zobrazować aktualny stan opieki zdrowotnej. Bardzo ci dziękuję. Sebastian Goncerz był, moim i państwa, gościem. Dziękuję bardzo. Dziękuję bardzo. Fajnie, że zainteresował Cię ten temat i że wciąż z nami jesteś. Nasze podcasty powstają dzięki wpłatom czytelników i czytelniczek, słuchaczy i słuchaczek. Dorzuć się do nich na stronie oko.press//wesprzyj. Link znajdziesz w opisie każdego odcinka podcastu Drugi Rzut OKA.
Pokazano wszystkie 7 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Sebastian Goncerz, przewodniczący Porozumienia Rezydentów: „Jesteśmy w pełni świadomi, jak bardzo tragiczna jest konstrukcja systemu ochrony zdrowia. Rozumiemy, że to budzi złość, frustrację i czasem prowadzi do agresji. Rozumiemy przyczynę, tylko że agresja nie jest odpowiedzią"
Niedawno środowiskiem medycznym, ale i całą Polską wstrząsnęła tragedia, jaka wydarzyła się w Krakowie. Młody lekarz Tomasz Solecki stracił życie z rąk pacjenta, który ugodził go śmiertelnie nożem.
W południe 6 maja 2025 pracownicy ochrony zdrowia wyszli przed szpitale i w milczeniu zapalili znicze, by wyrazić swój żal i smutek. 4 dni później w Warszawie miał miejsce czarny marsz milczenia medyków.
W organizację obu tych wydarzeń był zaangażowany Sebastian Goncerz, przewodniczący Porozumienia Rezydentów.
Usłyszałem od niego m.in.:
„Kiedy tysiące medyków wyszło przed setki szpitali, mieliśmy niesamowite poczucie solidarności. Pracuję w małym 60-łóżkowym szpitalu. Wyszło nas kilkanaście osób, zapaliliśmy znicz. Powiedziałem, że to nie jesteśmy tylko my, tylko w tym samym momencie stają nas tysiące i wszyscy oddajemy hołd wobec zmarłego. Solidaryzujemy się z innymi ofiarami z naszego środowiska”.
„W podobnym duchu odbył się marsz milczenia. Kiedy dowiedzieliśmy się [o, tym, co wydarzyło się w Krakowie], medycy poczuli bardzo silne emocje.
To jest złość. To jest lęk. To jest obawa. To jest frustracja. To jest bezsilność. Te emocje są zrozumiałe, ale nie można na nich zbudować funkcjonującego systemu, który opiera się na zaufaniu między medykiem a pacjentem. Po prostu tak się na długo nie da. I stąd nasz apel, żeby nie budować muru, tylko postawić na zrozumienie. Bo na zbudowaniu muru między pacjentami a medykami tracimy wszyscy i naprawdę nie możemy sobie na to pozwolić”.
„My jesteśmy w pełni świadomi, jak bardzo tragiczna jest konstrukcja tego systemu, gdzie pacjent nierzadko jest wpuszczony niczym w labirynt, nie mogąc znaleźć właściwej dla siebie opieki. I rozumiemy, że to budzi złość, frustrację i one w niektórych przypadkach mogą prowadzić do agresji. Rozumiemy przyczynę, tylko że agresja nie jest odpowiedzią. [Tymczasem] Bez poprawy funkcjonowania systemu ochrony zdrowia takie sytuacje będą się powtarzać”.