#178 - KARIN LEDNICKÁ: literacki spacer śladami powieści KRZYWY KOŚCIÓŁ - cz. 1

Ja bym cię poprosiła na chór, żebyśmy jeszcze zrobiły zdjęcie z chóru. Z chóru w Krzywym Kościele, z książką. Krzywy Kościół w Krzywym Kościele i z duka zamkrzywości. To jest Drozdowisko, czyli autorski podcast Teresy Drozdy, zajmujący się kulturą w niemal wszystkich jej przejawach. Jest 27 września 2025 roku. Od trzech dni na polskim rynku dostępny jest już pierwszy tom powieści Karin Lednickiej, Krzywy Kościół, z podtytułem Kronika powieściowa utraconego miasta lata 1894-1921.

Książkę na język polski przełożyła Joanna Goszczyńska, a sam tytuł Krzywy Kościół wiele razy już pojawiał się w drozdowisku. No i dziś nareszcie mogę Was zabrać w podróż po świecie, którego nie ma. Po świecie, który z miłością, czułością i historyczną dokładnością Karin Lednicka odtworzyła w swojej powieści. Zabrała mnie tam. Przejechałyśmy i przeszłyśmy w sumie kilkadziesiąt kilometrów, a cała, choć wciąż niepełna wycieczka trwała 8 godzin. Mikrofony były włączone. Dziś zapraszam Was na pierwszą część tego literacko-rzeczywistego spaceru. I niech Was nie przeraża to, że nie wszystko jest przełożone, bo to co najważniejsze jest.

To jest naprawdę historyczne centrum Karwiny, bo tutaj jest ten kościół. Tutaj były budynki dwóch szkół, a wcześniej była tu jeszcze inna szkoła. Po prostu tutaj jesteśmy naprawdę w centrum. Przedtem tutaj była jeszcze inna szkoła. Proste tutaj jesteśmy naprawdę w centrum. W centrum miasta, którego nie ma. Wysiadłyśmy i Karin natychmiast podbiegła do krzewu białej róży, który, jak się okazało, zasadziła, by uczcić pamięć swojej bohaterki i wszystkich kobiet, których losy wplotła w los Barbary. Ja się tutaj wysadziłam. Mamy tutaj barbożynę, to ci idę pokazać. Ojejku, naprawdę?

Zajmować miejsce kwiatami, których nie można zjeść, to było naprawdę coś niezwykłego. Dlatego dla Barbary miało to takie znaczenie. Ponadto dostała ją jako prezent od męża, z którym miała naprawdę bardzo dobry związek. I dla tych wszystkich barbar z podobnym losem posadziłam ten kwiat. Miło się dzieje. Teresa Drozda, bardzo mi miło. Teresa Ondrusz. Tak, tak. No to jest niesamowite. Wejdziemy do Krzywego Kościoła, który wtedy, kiedy dzieje się pierwsza część powieści Karin Lednickiej, Krzywy Kościół, jest jeszcze zupełnie nie krzywy, tylko jest prosty.

Możesz kamkolwiek chcesz. Dziękuję. Karin, otwieraj te drzwi. Ja mam otwierać. Tak doma jest tutaj ktoś inny. Tak, proszę. Wchodzimy do kościoła. Dziękuję. Jestem tutaj przewodniczką w kościele św. Piotra z Alcantary i właśnie w dni powszednie to ja przyjeżdżam tutaj, jak są grupki i chcą zwiedzić kościół, to ja przyjeżdżam i oprowadzam je.

Naprawdę całe zwykłe dni takiego zwykłego życia gorniczego, to wszystko ten Kościół tutaj z tymi ludźmi przeżył. I to to myślę, że to jest to, co ich tutaj przyciąga. To teraz jeszcze tylko powiedzmy, jak blisko ten budynek, w którym jesteśmy teraz, jest tego, jak wyglądał ten kościół w czasach, kiedy rozgrywa się pierwszy tom Krzywego Kościoła Karin Lednickiej. To znaczy, jak tu przyjadą już czytelnicy z Polski, to czy oni zobaczą to, co widzieli bohaterowie Krzywego Kościoła, Znaczy trochę tak, a trochę nie. Kościół nie był krzywy wtedy, kiedy oni tutaj przychodzili. Jak bardzo ten kościół się zmienił przez te lata? Przede wszystkim jest niżej, bo przede wszystkim powiedzmy od tej połowy XIX wieku przez kolejnych 150 lat wydobywania węgla cały kościół i okolica obniżyły się.

I zapewniam, że czekać warto. Mam nadzieję, że do tego czasu uda się Wam książkę przeczytać i że podyskutujemy sobie o niej w komentarzach. Muszę też powiedzieć, że... To spotkanie z Karin Lednicką było jedną z moich najniezwyklejszych dziennikarskich przygód, a przygotowanie wam tego odcinka kosztowało niemało pracy, więc będę zobowiązana, jeśli to docenicie, stawiając mi wirtualną kawę na subi.pl lub bycoffito, albo jeśli zdecydujecie się na wsparcie długofalowe na platformie patronite.pl. Dziękuję bardzo, bardzo, bardzo moim stałym, już od lat stałym patronom Gdyby nie wy, ten odcinek Drozdowiska na pewno by nie powstał. A na koniec jeszcze bonus. Zapytałam Karin Lednicką o to, czy ma jakichś polskich autorów, których ceni i czyta.