#186 - DOROTA POMYKAŁA: dlaczego ja?

Znowu powrót do psychologii. Ja na nich patrzyłam jak na człowieków. Co to jest za człowiek? Bo czasami się zdarzały terroryzmy, które były niedobre. Dzisiaj w ogóle nie byłoby mowy o czymś takim. Jak terroryzowanie aktorów, czy żądania, czy wymagania takie ostre, bardzo ostre, bardzo niefajne, którym ulegaliśmy, bo nie wiedzieliśmy, że możemy inaczej i nie wiedzieliśmy, jak się możemy obronić, ale na przykład... Coś, czym posługuję się do dzisiaj, widocznie to miałam takie inklinacje, bo gdybym ich nie miała, to to ziarno by nie wykiełkowało, zasiane przez Kieślowskiego. On z nami robił w szkole teatralnej sceny miłosne. Pojawiła się w szkole teatralnej taka praca z kamerą i teraz po prostu on mi taki niebywały świat odkrył.

Zawsze potem żałowałam, że nie zdążyłam z nim jakoś na planie się spotkać i z kamerą, bo Do dzisiaj jest tak, bo teraz właśnie przerabiam też taką scenę, dostałam kolejną ze szkoły Wajdy, żeby komuś zrobić. Czytam scenę i ona jest taka jakby jeden do jeden. Wszystko jest oczywiste, nie ma żadnych zaskoczeń. A Kieślowski uczył, jak to można inaczej potraktować, żeby było to samo, żeby nie wywracać kota ogonem. Bo niektórzy reżyserzy myślą, że jak będzie aktor siedział na scenie i w lewe ucho będzie się prawą ręką cały czas drapał, że to będzie interesujące. Nie, to jest chyba wymyślone. Natomiast on nas uczył jak zaskakiwać, jak trzymać tego widza w napięciu.

I proszę sobie wyobrazić, że... Do dzisiaj pamiętam szklaną menażerię, opowiadałam ją studentom, na czym polegała praca niesamowita z nim, bo to było pierwsze zetknięcie Kieślowskie, a potem Jarocki w teatrze. Zresztą on podobnie pracował jak Jarocki, żeby zaskakiwać, żeby były momenty zaskakiwań, żeby to wszystko było, tylko on matematycznie to wszystko rozpracowywał. Jego tony do dzisiaj, pamiętam jak Jurek Radziwiłłowicz w życiu snem mówił, król. Może będziesz królową. Wszystkie takie tony, o które on nas prosił Jarosławski, tak mu się składało to przedstawienie na takie melodyjne. Czy moje nic? Więcej dla mnie. Zawsze myślałam, dlaczego ja nie mogę powiedzieć nic więcej dla mnie? O nic? Więcej?

Taka techniczna robota, która kiedyś w sumie ćwiczenia przynosiła rezultaty, ale wracając do Kieślowskiego, też znak rak jak mój, co mnie też jakoś tak fascynowało i wzruszało. Jak on rozpracował szklaną menagerię? Tam jest taka scena, że do domu dziewczynki, która kuleje i zajmuje się szklanymi zwierzątkami, przychodzi jej brat, przyprowadza kolegę, bo chcą ją tak jakoś wyswatać szybko na boku tarnuszka, ni się ją za bardzo nie interesuje, ona tylko te zwierzątka tam sobie gromadzi, gromadzi. Ja tak opowiadam dla słuchaczy naszych, bo widzę, że pani kiwa głową, pewnie pani to pamięta, ale nie pytam. I on zagląda do jej pokoju, bo ona odeszła od stołu wigilijnego, boże kolacyjnego. Zagląda do jej pokoju, ona siedzi przy tych zwierzątkach, tam się nimi bawi i nagle płynie muzyka z naprzeciwka, z restauracji.

I tu się zaczyna moment twórczości, że może to tak, to co ten Kieślowski zrobił, to było coś niebywałego. On jest chyba z 7 lipca, albo jakoś tak, ja jestem z 3. Można mi składać życzenia, nie trzeba. Wszystkiego najlepszego Pani Doroto. Ja mam urodziny codziennie w tym roku, bo tak postanowiłam, ponieważ skończyłam właśnie 50 lat. Nie zaimponuje mi Pani szybko. I postanowiłam, że coś musi być wyjątkowego w tym roku, w którym jednak przekraczam jakiś Rubikon, że po prostu urodziny mam codziennie, także dzisiaj też. Zatem tym myślę. Dobrze. Optymistycznym akcentem. Bardzo dziękuję, że dała mi Pani siebie na tych kilkadziesiąt minut, naprawdę.