Czytałem to po to, żeby samemu się nauczyć trochę lepiej pisać. Ale rozumiem, że to jest ta książka, o której powiedziałeś na początku. Tak i to jest taka książka, z której ja sobie dużo wynotowałem, w której sobie dużo podkreślałem, zaginałem rogów. Właśnie zaznaczając te fragmenty, które jakoś tam w ciekawy sposób mówią o tym, jak pisać, ale to jest też książka dla tych, którzy niekoniecznie chcą pisać, a chcą znowu poznać kulisy tego, jak książki, opowiadania są pisane, jak też autorzy mają się do swoich książek, bo na przykład bardzo ciekawym wątkiem jest wątek Tołstoja, Który jak pisze Sanders powołując się na żonę Tolstoja, był bardzo trudnym człowiekiem we współżyciu.
Mimo to nie przeszkadzało mu to pisać książek, opowiadań, które zastanawiałyby się nad moralnością człowieka, nad dobrem i nad złem. Jak gdyby ten Tolstoj trochę Nie wiem czy był w opozycji do tego jaki rzeczywiście był i może on sobie opowiadaniami jakoś kompensował to, że w tym życiu takim rzeczywistym nie był właśnie najłatwiejszy, delikatnie mówiąc. Sanders się nad tym zastanawia i to też jest bardzo ciekawe i też tak właśnie analizuje twórczość tych kilku pisarzy, ale co najważniejsze, bo to może brzmieć
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Rafał Hetman omawia wpływ swojej roli na wybory czytelnicze i wybiera starzejsze książki zamiast nowych.
Hetman omawia preferencje czytelnicze i wybory książek, skupiając się na starzejszych i klasykach.
Hetman omawia znaczenie klasyków i kanonu literackiego, podkreślając ich znaczenie dla współczesnej literatury.
Hetman wymienia klasyki, takie jak dzienniki Gombrowicza, Imię Róży Umberto Eco i Głosy Starego Morza Norman Luisa.
Hetman wymienia Ryszarda Szulca i poleca jego utwory, takie jak Sanatorium pod Klepsydrą.
Hetman omawia nowości i wydania klasyków, takie jak Obcy, Upadek i Dżuma, oraz analizuje książkę George'a Saundersa.
Hetman omawia opowiadania Italo Calvino i podkreśla ich wartość literacką i kreatywną.
Hetman omawia surrealizm i podaje przykład opowiadania Siódmy Koń Leonory Carrington.
Hetman omawia równowagę między czytaniem a pisaniem, podkreślając rolę czytania w procesie pisania.
Rafał Hetman opowiada o trudnościach, jakie ma podczas pisania prozy i o decyzji, którą ma podjąć.
Hetman dziękuje gościom i podziwia ich notatki z rozmowy, podkreślając, że jego zadaniem jest spełnienie oczekiwań czytelników.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.