Na przykład punkty kulminacyjne to takie opadanie i wstawanie, o którym bardzo często się mówi w literaturze. I mam wrażenie, że kiedy w bardzo taki swobodny i właśnie być może nie przeintelektualizowany sposób ktoś pokazuje nam czy wskazuje pewne elementy w literaturze, to sprawia, że być może staniemy się później uważniejszymi czy bardziej wymagającymi czytelnikami. Masz takie wrażenie? Mam takie wrażenie i zgadzam się w stu procentach, też ci, którzy piszą o książkach mogliby sobie z tej książki wiele, wiele wyciągnąć. No to już Państwo mają kolejną wskazówkę do czytania. Proszę Rafale, to pędźmy dalej. Pędzę dalej i mówię o książce Trudne miłości Italo Calvino.
To jest zbiór opowiadań. Italo Calvino to jest w ogóle jeden z moich ulubionych ostatnio pisarzy. To jest taki pisarz, który jest niesamowicie kreatywny, niesamowicie zaskakujący, zmienia oblicza w różnych swoich książkach, przeciekawy, czasami tak dziwny, że aż może odtrącający w jakiś sposób, a może tą dziwnością niezachęcający, ale Trudne miłości to jest chyba jego taka Zwyklejsza książka, mimo że ona wcale nie jest taka niezwykła. Taka zwykła, wcale nie jest taka zwykła. Tak, nie jest taka zwykła. To jest książka, w której mamy kilka opowiadań, w których Calvino tworzy taki
Uniwersum, takie uniwersum, taki kosmos z małych scenek, z małych wydarzeń, które nazywa przygodami, bo właściwie chyba każdy rozdział zatytułowany jest jako przygoda kogoś tam, jest przygoda fotografa, jest przygoda urzędnika i tak dalej i tak dalej i to są właśnie takie przygody, ale to są Nieduże scenki, jeżeli chodzi o taką warstwę fabularną, krótkie bardzo często, ale Calvino je w bardzo ciekawy sposób Opowiada. Zdradzę może, jak to wygląda w pierwszym opowiadaniu. W pierwszym opowiadaniu mamy pana i panią, którzy się nie znają, ale jadą razem pociągiem i obok siebie siedzą.
I wydaje się, że pan przysypia, pani przysypia, ale... Nuda. Słucham? Nuda. Nuda, no tak, ale w czasie tej jazdy ci państwo jakoś tak nie wiadomo właśnie, czy mimowolnie, czy jednak z zamiarem muskają się, dotykają swojego ciała, no bo wiemy jak to jest, jak się jedzie w pociągiem, jesteśmy ściśnięci tam, kogoś dotykamy kolanem, kogoś łokciem, ręką i Calvino opisuje te dotyki jako taką grę. Czy taką grę właśnie intymności, a może właśnie przypadku? Czy pani chce, żeby ten pan ją dotykał? Czy ten pan nie posuwa się zbyt daleko w tym dotyku?
I czy to pan się posuwa w tym dotyku? Czy to pociąg po prostu trzęsie tą jego nogą czy ręką i posuwa ten dotyk? Bardzo ciekawa perspektywa i zagęszczona do takiej małej sytuacji, Która tworzy właśnie taki mikrokosmos na chwilę. I tak te opowiadania Calvino są opisane, są różnego rodzaju scenki właśnie. Mimo, że ta książka wyszła wiele, wiele lat temu. Widzę, że tu są opowiadania pisane w latach 49-67, czyli dosyć dawno. Ale one są na skroś współczesne i właściwie nie ma tutaj czegoś takiego, że jakieś opowiadanie już nie przystaje do rzeczywistości, więc bardzo, bardzo polecam. Wejdę Ci teraz w słowo, bo powiedziałeś o pociągu i powiedziałeś o pierwszym opowiadaniu w zbiorze Calvino, a ja sobie od razu przypomniałam opowiadanie z kolei, które Agata Romaniuk włożyła do swojego zbioru, krótko i szczęśliwie, historię późnych miłości.
Pokazano wszystkie 5 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Rafał Hetman omawia wpływ swojej roli na wybory czytelnicze i wybiera starzejsze książki zamiast nowych.
Hetman omawia preferencje czytelnicze i wybory książek, skupiając się na starzejszych i klasykach.
Hetman omawia znaczenie klasyków i kanonu literackiego, podkreślając ich znaczenie dla współczesnej literatury.
Hetman wymienia klasyki, takie jak dzienniki Gombrowicza, Imię Róży Umberto Eco i Głosy Starego Morza Norman Luisa.
Hetman wymienia Ryszarda Szulca i poleca jego utwory, takie jak Sanatorium pod Klepsydrą.
Hetman omawia nowości i wydania klasyków, takie jak Obcy, Upadek i Dżuma, oraz analizuje książkę George'a Saundersa.
Hetman omawia opowiadania Italo Calvino i podkreśla ich wartość literacką i kreatywną.
Hetman omawia surrealizm i podaje przykład opowiadania Siódmy Koń Leonory Carrington.
Hetman omawia równowagę między czytaniem a pisaniem, podkreślając rolę czytania w procesie pisania.
Rafał Hetman opowiada o trudnościach, jakie ma podczas pisania prozy i o decyzji, którą ma podjąć.
Hetman dziękuje gościom i podziwia ich notatki z rozmowy, podkreślając, że jego zadaniem jest spełnienie oczekiwań czytelników.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.