Ja jeszcze w tym roku wróciłem do Kamisa. Przeczytałem Kamisa też w tym nowym wydaniu. Bo w ogóle nowe wydania klasyków to jest świetna okazja po to, żeby sięgnąć po jakieś książki, których się nie czytało. W tym roku Obcego i przeczytałem w tym roku... Co ja przeczytałem? To Państwowy Instytut Wydawniczy. Mogę Państwu podpowiedzieć, jeśli Państwo będziecie szukać, to właśnie w tym roku, jeśli chodzi o Obcego, to PIV, bo rozumiem, że o tym wydaniu mówisz. Tak. I przeczytałem Upadek. Teraz jeszcze wyszła Dżuma, której jakby nie przeczytałem ponownie, bo nie miałem czasu, ale w tych dwóch wydaniach Kamisa i Kamisa tego Upadku i Obcego bardzo, bardzo polecam, bo to są małe książki, bardzo skondensowane.
A jednocześnie właśnie napakowane takimi ciekawymi rozważaniami na temat kondycji człowieka. Wiem, że to brzmi być może ciężko, ale czyta się to świetnie. Styl Kamisa jest taki, że Wciąga, łapie na samym początku już i nie pozwala odrzucić tej lektury, co mi się bardzo podoba. Przy tym jest właśnie taki zwarty, konkretny, nie ma tam lania wody, przez co te książki są też takie cieniutkie, więc bardzo, bardzo polecam. Ja coraz bardziej lubię książki, które nie są objętościowo przytłaczające i takie, mam wrażenie, do 300 stron to są moje ulubione lektury. Nie wiem dlaczego, czy mam wrażenie, że kiedy przekraczamy magiczny próg, zaczyna się robić coś za długo, coś za ciężko i mam wrażenie, że jedyną książką, która objętościowo była gigantyczna, która zrobiła na mnie wrażenie, co dziwne, bo jest to literatura gatunkowa, to były Wiatrołomy.
Pokazano wszystkie 2 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Rafał Hetman omawia wpływ swojej roli na wybory czytelnicze i wybiera starzejsze książki zamiast nowych.
Hetman omawia preferencje czytelnicze i wybory książek, skupiając się na starzejszych i klasykach.
Hetman omawia znaczenie klasyków i kanonu literackiego, podkreślając ich znaczenie dla współczesnej literatury.
Hetman wymienia klasyki, takie jak dzienniki Gombrowicza, Imię Róży Umberto Eco i Głosy Starego Morza Norman Luisa.
Hetman wymienia Ryszarda Szulca i poleca jego utwory, takie jak Sanatorium pod Klepsydrą.
Hetman omawia nowości i wydania klasyków, takie jak Obcy, Upadek i Dżuma, oraz analizuje książkę George'a Saundersa.
Hetman omawia opowiadania Italo Calvino i podkreśla ich wartość literacką i kreatywną.
Hetman omawia surrealizm i podaje przykład opowiadania Siódmy Koń Leonory Carrington.
Hetman omawia równowagę między czytaniem a pisaniem, podkreślając rolę czytania w procesie pisania.
Rafał Hetman opowiada o trudnościach, jakie ma podczas pisania prozy i o decyzji, którą ma podjąć.
Hetman dziękuje gościom i podziwia ich notatki z rozmowy, podkreślając, że jego zadaniem jest spełnienie oczekiwań czytelników.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.