No więc tak, czytam, czytam. To byłaby najstarsza książka ze wszystkich, które tutaj do tej pory wymieniłem. I polecam, niezmiennie polecam Schulza, niezmiennie polecam Sklepy Cynamonowe i wszystko co wyszło. Schulz jest o tyle ogarnialny, że niewiele napisał. Wszystko co napisał właściwie można zmieścić w jednej niedużej książce, mniejszej myślę, niż Imię róży Umberto Eco czy Dzienniki Gombrowicza. No a jeżeli ktoś się boi czytać, nie chce czytać, bo to jest proza taka bardzo obfita, że tak powiem, nie wszystkim odpowiada ten język, to bardzo, bardzo polecam słuchanie Schulza w audiobooku i czytanego na przykład przez Zbigniewa Zapasiewicza
Gdzieś mniej więcej w latach 90. I mamy tutaj perspektywę opowiadania małej dziewczynki, która obserwuje świat, jest można powiedzieć Wmieszana, siłą rzeczy wymieszana w relacje swoich rodziców, swojej babci z rodzicami. Po prostu jej życie bardzo mocno determinuje to, jak wygląda jej rodzina, jakie ma problemy. I ja tę książkę czytałem w nawiązaniu tego, o czym wspomnieliśmy, czyli w nawiązaniu do Brunona Schulza, bo u Schulza to dzieciństwo też jest bardzo ważnym tematem. Tylko, że u Schulza to dzieciństwo jest takie rozświetlone, takie złote wręcz, albo jak Schulz pisze, żółte od żaru.
Jest to takie dzieciństwo, Pełne, szczęśliwe. Takie jak bardzo często my chcemy je wspominać. Takie osuwające się właśnie w mit, w jakiś tam może sposób przekłamane. A u Wiktorii Bieżuńskiej jest tak, że to dzieciństwo jest bardzo takie, powiedzielibyśmy zwykłe. Szare, wydawałoby się trudne, no na pewno niełatwe, skomplikowane i ja patrzę na tę książkę właśnie jako na książkę taką antyszulcowską, jakby rewers tego świata, który przedstawił Schulz. No i przy tym jest to książka bardzo fajnie napisana.
Pokazano wszystkie 3 dopasowania. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Rafał Hetman omawia wpływ swojej roli na wybory czytelnicze i wybiera starzejsze książki zamiast nowych.
Hetman omawia preferencje czytelnicze i wybory książek, skupiając się na starzejszych i klasykach.
Hetman omawia znaczenie klasyków i kanonu literackiego, podkreślając ich znaczenie dla współczesnej literatury.
Hetman wymienia klasyki, takie jak dzienniki Gombrowicza, Imię Róży Umberto Eco i Głosy Starego Morza Norman Luisa.
Hetman wymienia Ryszarda Szulca i poleca jego utwory, takie jak Sanatorium pod Klepsydrą.
Hetman omawia nowości i wydania klasyków, takie jak Obcy, Upadek i Dżuma, oraz analizuje książkę George'a Saundersa.
Hetman omawia opowiadania Italo Calvino i podkreśla ich wartość literacką i kreatywną.
Hetman omawia surrealizm i podaje przykład opowiadania Siódmy Koń Leonory Carrington.
Hetman omawia równowagę między czytaniem a pisaniem, podkreślając rolę czytania w procesie pisania.
Rafał Hetman opowiada o trudnościach, jakie ma podczas pisania prozy i o decyzji, którą ma podjąć.
Hetman dziękuje gościom i podziwia ich notatki z rozmowy, podkreślając, że jego zadaniem jest spełnienie oczekiwań czytelników.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.