Mentionsy Mentionsy
Diagnoza
Diagnoza

Jestem częścią systemu | #21

20.10.2026 ·24 min 40 s

26 grudnia 2017 roku w szpitalu Vanderbilt w Nashville siedemdziesięciopięcioletnia Charlene Murphey czeka na badanie. Za pół godziny nie będzie oddychać. Pielęgniarka, która podała jej błędny lek, zgłosi pomyłkę sama, tego samego dnia. Cztery lata później stanie przed sądem karnym.Nad tym jednym zdarzeniem pracowały trzy niezależne zespoły śledczych. Szpitalne, prokuratorskiei federalne. Zadały to samo pytanie i wróciły z trzema różnymi odpowiedziami. W tym odcinku rozkładam sprawę RaDondy Vaught na części.ŹRÓDŁALusk C. i wsp. Reconsidering the application of systems thinking in healthcare: the RaDonda Vaught case. Br J Anaesth 2022;129(3):e61–e62.Williams K.N. i wsp. Investigative approaches: Lessons learned from the RaDonda Vaught case. Human Factors in Healthcare 2023;4:100054.CMS, Statement of Deficiencies and Plan of Correction, Vanderbilt University Medical Center, 8 listopada 2018.ISMP, Paralyzed by Mistakes: Reassess the Safety of Neuromuscular Blockers, 2016.ISMP, komentarz do decyzji Tennessee Board of Nursing, sierpień 2021.Ustawa z 16 czerwca 2023 r. o jakości w opiece zdrowotnej i bezpieczeństwiepacjenta, Dz.U. 2023 poz. 1692.Przypadek oparty na opublikowanym case report. Dane pacjentki zmienione. Historia ma charakter edukacyjny i rozrywkowy. Nie stanowi porady medycznej. Na podstawie opublikowanego materiału nie powinny być podejmowane żadne decyzje kliniczne

26 grudnia 2017 roku. Zakład Radiologii Szpitala Vanderbilt w Nashville Stan Tennessee. W małym pomieszczeniu obok pracowni siedzi kobieta. 75 lat. Czeka na badanie. Nie jest podłączona do żadnego monitora, nikt nie mierzy jej tętna, nikt nie liczy jej oddechów. Przy jej boku nie ma nikogo z rodziny, bo rodzinie nie pozwolono jej towarzyszyć. Jednak personel radiologii mają na oku. Mała kamera, mały obraz na ekranie w pokoju obok. Widać, że siedzi. Widać, że ma przymknięte oczy. Wygląda spokojnie. Ta kamera pokazuje wszystko, co się w tym pomieszczeniu dzieje. Wszystko oprócz jednej rzeczy. Tej jednej, która właśnie przestaje się dziać.

75 lat. Mieszkanka Galatin na przedmieściach Nashville. W wywiadzie choroba onkologiczna. Do szpitala Vanderbilt trafiła 24 grudnia. Wigilię. Z krwawieniem podtwardówkowym, czyli wylewem między oponami mózgu. Po dwóch dniach jest już lepiej, stan się poprawia, lekarze myślą już o wypisie. Zostaje jedno badanie do odhaczenia. 26 grudnia lekarz zleca pozytonową tomografię misyjną całego ciała, w skrócie PET. Charline ma klaustrofobię, a PET to badanie, w którym leży się nieruchomo w wąskim tunelu przez kilkadziesiąt minut. Więc lekarz dopisuje do karty zleceń 1 mg Versedu. Versed to nazwa handlowa midazolamu.

Tak to zaprojektowano. W Vanderbilt w grudniu 2017 roku ten przycisk wyjątkiem nie był. Osoba, która schodzi do zakładu radiologii nazywa się Radonda Wod. Pielęgniarka dyplomowana. W Vanderbilt pracuje od ponad dwóch lat. Tego dnia ma funkcję, która po angielsku nazywa się Help All. Pielęgniarka do wszystkiego. Nie ma przypisanych pacjentów. Ma pomagać innym tam, gdzie akurat trzeba, na polecenie osoby prowadzącej dyżur. Raport federalnego regulatora, który powstanie prawie rok później, zawiera na temat tej roli jedno zdanie warte całego akapitu. Ustalono, że dla stanowiska Help All nie istniał opis obowiązków.

Z wersetem nie trzeba robić nic. Wot rozpuszcza proszek. Na nakrętce fiolki Wekuronium jest napis. Wielkimi literami. Ostrzeżenie. Środek paralizujący. Idzie dalej. Szuka skanera kodów kreskowych. To ostatnie ogniwo w całym łańcuchu. Skanujesz opaskę na ręce pacjenta. Skanujesz opakowanie leku. System porównuje jedno z drugim i jeśli się nie zgadza, krzyczy. Wszystkie pozostałe zabezpieczenia w tej historii zakładają, że pielęgniarka wyjmie z szafy właściwy lek. Skaner jest jedynym zabezpieczeniem, które wchodzi do gry po tym, jak człowiek się już pomylił. W Vanderbilt skanery były. W wielu miejscach szpitala. W zakładzie radiologii nie było żadnego.

Mówi lekarzom, mówi przełożonej i sama wypełnia wewnętrzny raport zdarzenia niepożądanego. Szpital Vanderbilt przeprowadza własną analizę jeszcze w 2017 roku. Z publicznie dostępnych fragmentów tej analizy wynika, że skupiono się na pomyłkach konkretnej osoby. Nie na tym, dlaczego szafa wyświetlała inne nazwy niż zlecenia. Nie na tym, dlaczego w zakładzie radiologii nie było skanera. Skupia się na tym, co kliknęła Radonda Wod. Wod zostaje zwolniona. Szpital negocjuje z rodziną Charline ugodę finansową. Zdarzenia nie zgłoszono organom nadzoru. Jako przyczynę zgonu podano śmierć naturalną. 75-latka z wylewem podtwardówkowym, która umiera w szpitalu. Na papierze wszystko się zgadza, nikt nawet nie mrugnie.

Prokuratura liczy jej błędy. Wychodzi około 10. W tym 5 ostrzeżeń, które Vought miała zignorować, wyjmując lek z szafy. Grozi jej do 8 lat więzienia. 5 ostrzeżeń. To brzmi jak wyrok, prawda? Do czasu, gdy się sprawdzi, co dokładnie było na tych ekranach. Przyjrzyjmy się dwóm dokumentom. Zestawili je obok siebie naukowcy, którzy w 2023 roku przeanalizowali tę sprawę na łamach czasopisma Human Factors in Healthcare. Pierwszy dokument to raport federalnego regulatora, amerykańskiej agencji CMS z listopada 2018 roku. Z tego raportu wynika, że komunikat, który Vought odrzuciła był ogólnym ostrzeżeniem dotyczącym korzystania z override'u, takim jakie w tamtym okresie w szpitalu Vanderbilt wyskakiwało personelowi po kilkanaście razy na dyżurze i już nikt nie zwracał na nie uwagi.

Drugi dokument to materiał dowodowy prokuratury. Ten mówi coś zupełnie innego, że komunikat, który odrzuciła, nazywał wekuronium środkiem paralizującym, wskazywał na jego wpływ na oddychanie i informował o konieczności zapewnienia wentylacji. Różnica między tymi dwoma zdaniami to różnica między pomyłką a brawurą, między błędem a przestępstwem. Tylko, że ostrzeżenie o tej drugiej treści zostało zaproponowane do wdrożenia w systemach Vanderbilt w listopadzie 2018 roku, jako element planu naprawczego, 11 miesięcy po śmierci Charline. Prokuratura zaczęła zbierać materiał w grudniu 2018 roku, miesiąc po tej dacie. Autorzy analizy formułują to ostrożnie, jak przystoi na publikację recenzowaną.

Istnieją przesłanki, że część ustaleń oparto na systemie, który zawierał już poprawki wprowadzone po zdarzeniu. Ja to powiem prościej. Ława przysięgłych mogła oglądać interfejs, który powstał dlatego, że Charlene umarła. Trzecie dochodzenie było jedynym, które w ogóle spojrzało na szpital. CMS, czyli agencja odpowiadająca w Stanach za publiczne programy zdrowotne Medicare i Medicaid, wchodzi do szpitala w Vanderbilt w październiku 2018 roku po tym samym anonimowym zgłoszeniu. 8 listopada wydaje dokument o nazwie Statement of Deficiencies, czyli protokół uchybień. Konkluzja jest brutalna i sformułowana urzędniczym językiem, który przez to brzmi jeszcze gorzej.

Pracuje w systemie ochrony zdrowia. Trzy fakty, bez komentarza. Fakt pierwszy. W 2016 roku, czyli 18 miesięcy przed śmiercią Charlene, Amerykański Instytut Bezpiecznych Praktyk Lekowych opublikował alert. Wynikało z niego, że pomyłki pomiędzy vecuronium a versedem zdarzają się i że stanowi to zagrożenie dla pacjentów. Instytut zalecał szpitalom agresywne ograniczenie dostępu do leków blokujących przewodnictwo nerwowo-mięśniowe. Ta rekomendacja istniała, była publiczna. Szpital Vanderbilt jej nie wdrożył. Fakt drugi. Radonda Wod, zeznając przed Izbą Pielęgniarską, opisała jak wyglądało korzystanie z override'u w jej szpitalu.

Powiedziała, że obchodzenie systemu było czymś, co robili w praktyce codziennie, że bez override'u nie dało się wyjąć nawet worka z płynami. Kiedy człowiek widzi to samo okienko po kilkanaście razy w ciągu dyżuru, przestaje je czytać. To nie błąd. To udokumentowana właściwość ludzkiej uwagi, opisana w literaturze dotyczącej alarmów medycznych na długo przed 2017 rokiem. Fakt trzeci. Poprawki, które szpital Vanderbilt wprowadził po interwencji regulatora, dotyczyły wekuronium, zakładu radiologii, paralityków, czyli dokładnie tych leków i tych oddziałów, które wystąpiły w tej jednej sprawie. Autorzy analizy w British Journal of Anesthesia zwrócili uwagę, że problemy, które doprowadziły do śmierci Charlene, występowały w całej organizacji, a naprawiono je punktowo tam, gdzie zdarzył się zgon.

Żaden przedstawiciel kadry zarządzające szpitala Vanderbilt nie poniósł żadnych konsekwencji. 13 maja 2022 roku odbywa się posiedzenie w sprawie wymiaru kary. Sędzia Jennifer Smith nazywa śmierć Charlene straszną pomyłką i orzeka 3 lata dozoru probacyjnego. Bez więzienia. Przyznaje przy tym WOD, tzw. Judicial Diversion, instytucję, która oznacza, że po prawidłowym odbyciu okresu próby skazanie zostanie wymazane z akt. Sędzia uzasadnia wymiar kary brakiem trwałego zamiaru naruszenia prawa, brakiem karalności, wysoką podatnością na resocjalizację oraz usunięciem z ochrony zdrowia. Ona już nigdy nie będzie wykonywać zawodu pielęgniarki, więc ta sytuacja nigdy się nie powtórzy.

Pokazano wszystkie 11 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.