Datownik 17.11.2023 - Andrzej Bobkowski cz. I

I to już w ogóle nie miało prawie nieomal żadnej recepcji ta książka. Nawet doszło do tego, że po prostu zapomniano o Bobkowskim i w książkach poświęconych Instytutowi Literackiemu o nim nie wspominano, a czytałem też, że nakład ostatecznie szkiców piórkiem wyczerpał się w latach 80. Z biegiem okoliczności właściwie można powiedzieć, że przywrócił Bobkowskiego czytelnikom jednoosobowo Roman Zimant, który na takiej sesji podczas karnawału Solidarności o literaturze źle obecnej wygłosił referat o szkicach piórkiem.

On miał pewien kontakt z rodziną Bobkowskiego w Krakowie. Nie wiem dokładnie, jak to przebiegało. W każdym razie właśnie Romanowi Zimandowi zawdzięczamy i przywrócenie do obiegu czytelniczego szkiców piórkiem i później innych tekstów Bobkowskiego. I to też chciałbym podkreślić, w jaki sposób Bobkowski był czytany. Czyli jako taki euforyk wolności, prawda? Chuligan wolności, tak? Tak, chuligan, on tak siebie nazwał w liście do stryja Aleksandra. I on tak był czytany przez wielu, właściwie trochę przez tę legendę, bo wydaje mi się, że większość czytelników szkiców piórkiem

Po tej pierwszej wspaniałej części ucieczkowej, kiedy trochę wiemy, a trochę nie wiemy, co się z tym bohaterem stanie. No wiemy, że Niemcy zajęli w końcu Francję, ale czy on przed nimi ucieknie? Jak ktoś nie wie, nie zna tej historii, to nawet pewne napięcie się w samej tej historii rodzi. Ale potem pojawia się większa doza spokoju. To nawet Roman Zimant pisał, Wojna i spokój. Tak, tak. I wtedy Jak już zdążyłem się zorientować, myślę o takich czytelnikach nieprofesjonalnych, często odkładają tę książkę, bo to już jest taki, ja to nazwałem, takie fragmenty stacjonarne, prawda? On jest w Paryżu.