Datownik 17.11.2023 - Andrzej Bobkowski cz. I

Dzisiaj byśmy tak nazwali, prawda? Holdingu państwowym. Odpowiadała się na stałą pracę i z taką perspektywą awansu. Okazało się inaczej. Być może ta snuje, w pisanej jeszcze przeze mnie biografii, takie rozważania, że być może ślub, perspektywa rodziny może jakoś pchnęła Bobkowskiego do jakiegoś takiego czynu. On później to wszystko racjonalizował. Do końca życia to się za nim ciągnęło, bo ta sprawa śląska, ona w paru miejscach jego biografii wychodzi jako taki motyw, który go pchnął do pewnych decyzji. W ostatnim ogłoszonym na łamach Kultury Paryskiej swoim tekście, to była taka stylistyczna recenzja biografii Josepha Conrada, on pisze tam o takich osobowościach, które pokonują etapy swojego życia poprzez takie gwałtowne jakieś decyzje, takie przełomy.

No i to ewidentnie, on pisze tutaj o sobie, jakoś siebie podstawia pod tę biografię Konrada, bo tam wspomina o takim tajemniczym epizodzie samobójstwa, próby samobójstwa, czy to było naprawdę, czy nie, Konrada w Marsylii. Panie profesorze, chciałem jeszcze zapytać o same szkice piórkiem. Czy to było tak, że jest to pewien wyimek z ciągłej twórczości diarystycznej Bobkowskiego, że on pisał i wcześniej i później? Czy on zarzucił już po 1944 roku pisanie swoich dzienników? Właściwie to można powiedzieć, że to było tak i tak. Bobkowski zaczął prowadzić dziennik jako gimnazjalista. W 1926 roku został odłączony od rodziców.