Datownik 17.11.2023 - Andrzej Bobkowski cz. I

Jakoś nie akceptuję, bo nie widzę po prostu w porównaniu tych dwóch potencjałów rodzinnych, czyli potencjału rodzinnego Barbary, wtedy birtusównej, i potencjału Bobkowskich. Nie widzę tutaj po prostu jakiegoś szczególnej dysproporcji. A poza tym, to nie był już czas mezaliansów, prawda? Druga połowa lat 30. To Hanka Ordonówna, prawda, wychodzi dziewczyna z ludu, no naprawdę. Wychodzi za mąż, za arystokratę. Co tu dużo mówić? Juliusz Osterwa, który był mężem przedwcześnie zmarłej ciotki Andrzeja Bobkowskiego, ożenił się z prawdziwą księżniczką, prawda?

I to też już, tak jak widać, nawet w tej rodzinie Mówię rodzinie, bo Osterwa pozostawał do końca w bardzo bliskich stosunkach z rodziną swojej pierwszej żony. To było czymś naturalnym, więc nie widzę tutaj powodu mówienia o mezaliansie w tym przypadku. Był to ślub w jakiś sposób na pewno przyspieszony. Ale myślę, że to bardziej było ze strony Andrzeja Bobkowskiego. Tego, że oni się znali już kilka lat. Poznali się w 1932 roku. No i po prostu chciał to jakoś sfinalizować. Tym bardziej, że zapowiadało się na to, że ta praca na Śląsku opracowała w takim holdingu.

André Mourois. On się interesował też teatrem. Myślę, że to jest spadek po znajomości z Juliuszem Osterwą, bardzo bliskim. Ale to tak nie przeradza się w nic, jakąś serię długich zapisów. Tam jest kilka. One już tak zapowiadają ten styl dzienników późniejszych. Myślę o szkicach. To, co się później zyskało tytuł Szkice Piórki. Sięga za pióro i regularnie zaczyna prowadzić dziennik 9 września 1939 roku. Cztery dziewiątki, ale to nie była magia cyfr, tylko po prostu wtedy przeprowadzają się z dotychczasowego mieszkania do tego, w którym spędzą kilkanaście następnych miesięcy.