MP 183: Lider (nie!)perfekcyjny | Mit #1

W życiowym paraliżu wręcz. Paraliżu, który odnosi się do tych wszystkich szans, które straciliśmy właśnie będąc perfekcjonistami. No bo baliśmy się, że pokażemy naszemu otoczeniu, zespołowi na przykład w projekcie światu coś, co nie jest w pełni doskonałe. Ostatnio opowiadam o tych doświadczeniach. Brałem udział w warsztatach jazzowych w Krakowie. Międzynarodowe warsztaty jazzowe. Ponad 80 muzyków brało udział w tych warsztatach. No i w ciągu dnia mieliśmy zajęcia teoretyczne, była praca z instrumentem, a wieczorami chodziliśmy na tak zwane dżemy, na dżem session do tutaj takiego krakowskiego miejsca Piecart. No i tam do późnych godzin nocnych graliśmy muzykę po prostu wspólnie.

To jest coś, co bardzo paraliżuje nasze życie i zabiera nam różne szanse, które przechodzą nam koło nosa ze względu na to, że my tak mocno cyzelujemy te nasze życiowe projekty. No dobrze, to teraz chcieliśmy nawiązać do pierwszego mitu, bo taki jest pomysł, żeby w tym minicyklu opowiedzieć wam, tobie, o mitach, które funkcjonują często w naszych głowach, jeśli chodzi o postrzeganie właśnie perfekcjonizmu. No a trudno jest nam zmienić coś, jeżeli tego czegoś nie rozumiemy, jeżeli tego czegoś nie mamy dobrze przepracowanego. I chcemy właśnie, tak sobie wymyśliliśmy w tym minicyklu, wyjaśnić i zmierzyć się z trzema takimi mitami, które pojawiają się w naszym myśleniu o perfekcjonizmie. A na koniec, w ostatniej części, w piątek, w ostatnim odcinku, pokażemy Ci, w jaki prosty sposób będziesz mógł sobie popracować nad uwolnieniem się od perfekcjonizmu.

To one nas uchronią przed pewną kompromitacją, przed surowym spojrzeniem, przed krytyką innych, trochę też nawiązując do tych jam session, o których przed chwilą mówiłeś. A tak naprawdę to, co ważne, to to, że właśnie w perfekcjonizmie nie chodzi o dokonania, nie chodzi o faktyczne osiągnięcia, tylko chodzi o to, żeby być w 100%. No właśnie, bo ten perfekcjonizm wydaje nam się, że to jest taka nasza tarcza, którą nosimy. Tarcza, żeby w jakiś sposób zabezpieczyć się przed oceną ze strony naszego otoczenia, ze strony zespołów projektowych, ze strony organizacji, innych liderów, z którymi pracujemy. No i myślimy, że ta tarcza nas w jakiś sposób obroni, ale prawda jest taka niestety, że ta tarcza, tak jak już wcześniej o tym powiedzieliśmy trochę, o tych straconych szansach i tym naszym paraliżu życiowym, ta tarcza trzyma nas mocno, mocno przy ziemi.