MP 180: Leadersheep na wypasie | Reportaż

No i w efekcie przez trzy bite dni włóczyliśmy się po beskidzkich halach z pasterzem i owcami właśnie. Dużo rozmawialiśmy, słuchaliśmy takich mini-wykładów, słuchaliśmy się też nawzajem. To było dla nas, oprócz tego, że wyciągnęliśmy z tych spotkań bardzo dużo fajnej takiej wiedzy, bardzo empirycznej na temat przywództwa, to też mieliśmy okazję pobyć ze sobą, bo To była taka edycja, gdzie praktycznie wszystkie zajęcia odbywały się online, więc to takie spotkanie twarzą w twarz było naprawdę takim bardzo przyjemnym dla nas doświadczeniem. Podczas tych trzech dni dużo obserwowaliśmy i dużo doświadczaliśmy pasterstwa właśnie

Tam w górach, w Beskidach i próbowaliśmy to przełożyć na takie codzienne życie liderów i ich zespołów. Dla nas ten wyjazd razem ze studentami to było takie zakończenie naszej rocznej pracy, wspólnej pracy, która zaczęła się na Uniwersytecie SWPS, a później po studiach ta wspólna praca była dalej kontynuowana. Brzmi to tak dość nieprawdopodobnie. Ale było tak, że jak skończyły się studia, to studenci liderzy sami przyszli do mnie i powiedzieli, że chcą się dalej uczyć, że nie chcą przestawać. I to była ich samodzielna inicjatywa i takie były początki tego takiego

Bardzo Wam serdecznie ją polecam. No i później po tej rozmowie tak bardzo spodobało mi się to, o czym Magda opowiadała i to, jaką jest osobą, jakim jest liderem, liderką, że zaprosiłem ją do prowadzenia zajęć w ramach kierunku Agile Leadership. No i właśnie, jak wracaliśmy z tego naszego plenerowego warsztatu, to tak sobie pomyślałem, że chyba najtrudniej będzie o tym wszystkim opowiedzieć. Opowiedzieć o tym, czego tam w górach podoświadczaliśmy. Opowiedzieć o tych wszystkich przeżyciach, które nas tam spotkały. Bałem się najbardziej tego, że to z płycem, że to wszystko będzie jakieś takie banalne w tych opowieściach. Tym bardziej, że jak kilku znajomym próbowałem opowiedzieć o tym naszym plenerowym warsztacie, to wiele osób reagowało tak, jakby była to jakaś taka forma szkolenia, które jest połączone z imprezą integracyjną.

Rzucał do góry, by zdawał się na los. Dzisiaj się używa jednej tej laski zakrzywionej, ale ta kryga i kluka to było tak, że jedna miała ten mniejszy haczyk, druga ten większy. Przede wszystkim to są takie rzeczy jak kierunek. Nadanie kierunku, tak, że gdzieś tam albo się za głowę łapało delikatnie tego barana, żeby nadać mu kierunek, w którą stronę masz iść, albo gdzieś tam za nogę tą małą laseczką. Natomiast cały czas jest jakby ta idea, że nawet jak ja do mojego zespołu przywiozłem tą laskę i tutaj dostałem w prezencie od nich, to moi ludzie powiedzieli tak, o, będziesz nas bił teraz. Ja mówię, skąd ten pomysł jest w ludziach? Że cały czas mamy ten mental taki, że ta laska pasterska to jest żeby lać, żeby skorygować w taki mocny sposób, a oni cały czas mówią o tym, nie bijemy owiec, nie przestraszamy ich, bo to powoduje, że nie są mleczne, że nie dają tego zwrotu.

Nie ma bicia. To jest świetna jakby metafora dla nas, że jak jest w tej początkowej fazie zespół, to my musimy trochę nadać korekty takiej, że w jaką stronę idziemy, jak to ma wyglądać, dokąd, a później dopiero się pojawia ta autonomia i większa dojrzałość zespołu. I na przykład w zeszłym roku, jak widziałem to stado, kiedy wracaliśmy już i był ten redek jesienny, słuchajcie, nie było w ogóle takiego elementu. Po prostu był jeden dźwięk, pas też jedno słowo, Mówił. I po prostu sta doszło, była ta podróż zupełnie w inny sposób, niż teraz wygląda. Więc to też mówi o tym. Początek zespołu, a autonomia zespołu.

Bo tak możemy się zastanawiać, gdzie w ciągu dnia jest to spotkanie. Przecież on nie podchodzi do każdej owcy, nie patrzy im w oczy. Kocham Cię i w ogóle jestem tu. Pamiętaj, że tu jestem. Tylko jest w czasie takiej pracy, w czasie takiego momentu, jest to spotkanie jeden na jeden i to jest bardzo ważne. Gdzieś PAS też tego nie odpuszcza, to musi się wykonać i to jest gdzieś też w tej takiej mikroekonomii, że Jest ta obietnica pasterza, że ja Cię zaprowadzę na zielone łąki, ja dam Ci miejsce, gdzie Ty możesz się najeść, gdzie Ty możesz siebie zrealizować, ale mam tą prośbę, żebyś Ty mi oddała tą szklankę czy pół szklanki mleka i zobaczcie, że też w kontekście tego, że

Jak wy mnie oceniacie? Zróbcie mi assessment. I ona nam przygotowała listę pytań, na które chciałaby, żebyśmy jej odpowiedzieli. Ja byłam odpowiedzialna za to, żebyśmy zorganizowali takie spotkanie sobie i właśnie pogadali, jak my to widzimy. Ja byłam przekonana, że jest duży poziom otwartości u nas w zespole rzeczywiście i to było takie fajne, oczyszczające. Wszyscy się wygadali z tego, czego nie lubimy w niej, co lubimy, co jest fajne, co nie. Ona słyszała to wszystko? Nie, ona była poza, poprosiła tylko, żebym zebrała to wszystko, nie pisząc kto co powiedział i już dostarczyła jej tą informację taką ogólną. To było bardzo fajne spotkanie. To było uzdrawiające dla Was? Myślę, że dla niektórych tak, szczególnie tych, którzy nie mieli jakoś tak na bieżąco kontaktu z tą liderką, z tą naszą szefową. I też nawet ustaliliśmy, słuchajcie, sobie takie słowo-klucz, które chcemy jej przekazać.

Doświadczenie. Jak widziałam tego Krzyśka, który się tymi owcami tak mocno opiekował i kosztem siebie bardzo często i tak dbał mocno o ich dobrostan i ich potrzeby nawet, to sobie mnóstwo razy myślałam o moim zespole, ile było sytuacji, że je po prostu ominęłam. Realizowałam jakieś tam cele firmy i strategie w sytuacji, kiedy powinnam też na nich zwrócić uwagę, więc mam mnóstwo takich przemyśleń. Myślę, że po prostu trzeba tych parę sytuacji tutaj Chciałabym z owcami i pasterzem przejść, żeby nie spłaszczać tego procesu tylko do tego, że sobie przejdziemy z owcami przez parę hal i po prostu popatrzymy jak się pasą.