Franz Stangl - Biała Śmierć

W 1923 roku ukończył szkołę publiczną. Jako nastolatek zaczął uczyć się zawodu tkacza i z czasem uzyskał tytuł mistrza w tym fachu. Niezadowolony jednak ze swojej kariery zawodowej, Stangl szukał innych możliwości. W 1930 roku przeniósł się do Innsbrucku i złożył podanie o wstąpienie do Austriackiej Policji Federalnej. Został przyjęty na początku 1931 roku i przez dwa lata szkolił się w Federalnej Akademii Policyjnej w Linz. W 1935 roku Stangl rozpoczął pracę jako detektyw w policji kryminalnej w austriackim mieście Wales.

Kiedy Niemcy najechały Austrię, a następnie zaanektowały ją w marcu 1938 roku, Franz został członkiem Gestapo. Po wybuchu II wojny światowej na początku 1940 roku, Stangl otrzymał polecenie zgłoszenia się do pracy w Fundacji Służby Publicznej na Rzecz Opieki Instytucjonalnej, organizacji frontowej programu eutanazji T4. Nazwa tej organizacji pochodzi od adresu jej berlińskiej siedziby, która mieściła się przy Tiergartenstrasse 4. Należy jednak podkreślić, że zaczęto jej używać dopiero po wojnie. Dostał pracę jako nadinspektor policji, odpowiedzialny za bezpieczeństwo w jednym z ośrodków uśmiercania T4.

Ta zbrodnicza jednostka zatrudniała lekarzy, pielęgniarki, prawników i funkcjonariuszy policji w ośrodkach w Niemczech i w Austrii. Pensjonariuszami były osoby niepełnosprawne umysłowo lub fizycznie, a także więźniowie polityczni. Wszyscy byli tam mordowani. Historycy szacują, że do sierpnia 1941 roku personel programu T4 zabił ponad 18 tysięcy osób. Dla Franza Stangla to był dopiero początek. Po krótkim pobycie w Berlinie wiosną 1942 roku Stangl przeniósł się do okupowanej przez Niemców Polski. Został mianowany przez Reichsführera SS Heinricha Himmlera pierwszym komendantem obozu zagłady w Sobiborze.

Znalazł pracę w fabryce Volkswagena w São Bernardo. Choć władzom austriackim znana była jego odpowiedzialność za masowe mordy na mężczyznach, kobietach i dzieciach, nakaz aresztowania Stangla wydano dopiero w 1961 roku. Stangla ostatecznie zdradził Zięć, który również był esesmanem. Za 5000 dolarów ujawnił miejsce jego pobytu Szymonowi Weisenthalowi, austriackiemu łowcy nazistów. W 1967 r. rząd brazylijski zgodził się na ekstradycję Stangla do Niemiec Zachodnich. Po ekstradycji był sądzony za śmierć około 900 tysięcy osób. Co prawda przyznał się do popełnienia tych zbrodni, ale podkreślał.