Michał Koterski

Ale jak już te czynności zaczynam robić, to rozkwitam. No i przychodzi moment ten, w którym już mnie widzicie. Ale to jest, powiedz, taki lęk pozbawiony, taki pozbawiony formy, czy jakiś konkretny? Czy to są jakieś konkretne rzeczy, które spadają ci na głowę i se myślisz, Jezu, koniec świata, ktoś tam umrze, ja umrę, coś tam? Nie, lęk pierwotny. To znaczy taki lęk, że po prostu... Bezprzewiotowy taki? Bezprzewiotowy, taki lęk wewnątrz mnie, w brzuchu. Nie ma żadnej myśli takiej katastroficznej z tym związanej, tylko ja się budzę z tym po prostu lękiem. Często tak mam. Nie wiem, może to wynika z jakiegoś nadmiaru odpowiedzialności, a może po prostu trudno to zdefiniować. Może z tego, że sam jestem z rodziny alkoholowej i zawsze żyłem w lęku jako dziecko. alkoholika, no to dzieci alkoholików to mają do siebie, że ciągle są w lęku, no bo się boją, czy tata się napije, czy będzie awantura, czy nie umrze przede wszystkim, bo to chyba był mój największy lęk, czy mój ojciec się nie zapije na śmierć.