Chlebak 28.03.2024

Bo ta krew wylana na krzyżu i to ciało, swoje ciało, czyli siebie samego, które wydaje Jezus, jest ciałem i krwią wydaną dla naszego zbawienia. Ta ofiara, czyli to co Jezus przecierpiał w duchu miłości do Ojca, staje się ofiarą pojednania. Ciało wydane nam i duch dany Ojcu na krzyżu łączy ostatecznie niebo z ziemią. Jezus wydaje się każdemu człowiekowi, oddaje się nam i ta Jego ofiara ciągłego oddawania się trwa w Jego Kościele. I my możemy się z tą ofiarą złączyć przez sakramenty, ale też przez to, że będziemy jednego ducha z Chrystusem, który wydaje się za zbawienie świata.

Dochodzimy już prawie do szczytu Bożej miłości. To wszystko będzie się coraz bardziej pogłębiało, to wszystko jeszcze bardziej będzie odsłaniało prawdę o szaleństwie Boga w kochaniu człowieka. Ale to dzisiejsze słowa wprowadzają nas w to apogeum, w apogeum Bożej miłości, kiedy słyszymy o tym, że Jezus umiłowawszy swoich, do końca ich umiłował, a więc doszedł do pewnej granicy, do pewnej, jeśli w ogóle możemy mówić o tym, że w Bogu istnieje jakaś granica kochania człowieka. To słyszymy dzisiaj w słowach zanotowanych przez Jana, że Jezus właśnie tam doszedł, ukochał do samego końca, doszedł do ściany, bardziej się nie dało, to znaczy dał całą swoją miłość, nie tylko dwunastu, ale przez nich też, też całemu Kościołowi, każdemu i każdej z nas.

Nie możemy tego zrobić, nie dając Mu się karmić Nim samym. Dlatego tak bardzo potrzebujemy tej rzeczywistości Eucharystii, tak bardzo potrzebujemy Jego ciała i krwi, tak bardzo potrzebujemy Kościoła i wspólnoty, żeby móc później Go naśladować, żeby móc realizować chrześcijaństwo w naszym życiu. Bycie dla, nie bycie dla siebie w sobie i ku sobie, bycie od siebie dla drugiego człowieka. To jest prawdą, która płynie z Eucharystii, to jest prawdą, która płynie z dzisiejszej tajemnicy i ta prawda otwiera w nas to Triduum, którego uroczystości zaczynamy świętować.