Sprawa 62: Freda Burnell i Florence Little

Informacje zdobyte podczas seansu potraktowano poważnie, ale lokalne władze szukały też innych dowodów. Tego typu przestępstwo było w Abertillery bezprecedensowe i przekraczało doświadczenie miejscowej policji, dlatego poproszono o pomoc doświadczonych i dobrze wyposażonych funkcjonariuszy Scotland Yardu z Londynu. Wkrótce do miasteczka przybyło dwóch detektywów, by rozpocząć śledztwo. Ustalono, że Freda została zamordowana pomiędzy 9.30 a 13.00 w dniu jej zaginięcia. Jej ciało znaleziono niedaleko szopy należącej do sklepu Mortimera, w której przechowywano towary zbyt duże, by trzymać je wewnątrz sklepu. Kilku świadków zeznało, że krótko po wyjściu Fredy ze sklepu usłyszeli krzyki dochodzące z kierunku szopy, ale uznali je za odgłosy bawiących się dzieci.

Mimo to, śledczy ze Scotland Yardu byli przekonani, że schwytali zabójcę Freddy. Lokalna policja poparła tę opinię, co rozwścieczyło mieszkańców, którzy byli pewni, że sprawcą musiał być ktoś z zewnątrz. Dochodzenie coronera w sprawie śmierci Freddy Burnell formalnie rozpoczęło się miesiąc po odnalezieniu jej ciała. Celem postępowania było ustalenie, czy śmierć Freddy była wynikiem umyślnego zabójstwa, a jeśli tak, czy Harold Jones powinien stanąć przed sądem. Brak dostępnych w tamtych latach metod badawczych sprawił, że materiał dowodowy przeciwko Haroldowi opierał się głównie na poszlakach. Harold spędził ostatni miesiąc w celi komisariatu w Abertillery.

Na chodnikach ustawiali się wiwatujący ludzie z flagami. Haroldowi zgotowano powitanie jak bohaterowi. Ludzie obwiniali detektywów z Cotland Yardu za to, że wciągnęli nastolatka w sprawę opartą wyłącznie na poszlakach, choć wielu świadków dowodziło, że nie miał on z tym nic wspólnego. Kiedy Harold wrócił do domu, jego sąsiad George Little poklepał go po plecach i powiedział, dobra robota chłopcze, wiedzieliśmy, że to nie ty. Casefile wróci za chwilę. Dziękujemy za wspieranie nas poprzez wysłuchanie sponsorów tego odcinka.

Był lubiany zarówno przez współosadzonych, jak i strażników. Znany był z tego, że chełpił się faktem, iż przechytrzył detektywów ze Scotland Yardu. Pomimo, że psychiatra zalecił, by Harold pozostał w więzieniu na zawsze, został zwolniony warunkowo w wieku 35 lat po odbyciu 20-letniej kary. Według książki A Desire to Kill. The Mystery of Harold Jones autorstwa Kevina Banksa, jego zwolnienie zatwierdził komisarz policji i reformator więziennictwa Alexander Paterson, który stwierdził, pewnego dnia będzie ojcem szczęśliwych dzieci. W podobnym tonie wypowiedział się kapelan więzienny, który w 1933 roku napisał Po zwolnieniu Harolda jego dalsze losy nie były do końca jasne.

Kuba Rozbieracz miał 6 potwierdzonych ofiar, choć przypuszcza się, że zamordował nawet 8 kobiet. Jego ofiary to pracownice seksualne, których ciała znajdowano rozebrane. Najczęstszą przyczyną śmierci było uduszenie, a na ciałach nie było śladów walki. W wielu przypadkach zabierano im zęby lub protezy. Kuba Rozbieracz porzucał ciała bez większej rozwagi, lecz mimo to nie zostawiał niemal żadnych śladów. Mimo szeroko zakrojonego śledztwa Scotland Yardu nigdy nie udało się ustalić jego tożsamości. Gdy na trzech ciałach znaleziono ślady farby, śledczy zaczęli podejrzewać, że sprawca mógł pracować w warsztacie lakierniczym, ale ten trop donikąd nie doprowadził.