Sprawa 45: Nina Puganova, Irina Trasyn i Anastasia Mikhailova

Nasze odcinki poruszają poważne i często trudne tematy. Jeśli w jakimkolwiek momencie poczujesz, że potrzebujesz wsparcia, skontaktuj się z Lokalnym Centrum Kryzysowym. Sugerowane numery telefonów do poufnego wsparcia oraz szczegółową listę ostrzeżeń dotyczących treści znajdziesz w opisie tego odcinka i na naszej stronie internetowej. Około 6 rano jesienią 1980 roku Teodosiusz Glukharev został wyrwany ze snu przez dźwięk dzwonka do drzwi swojego mieszkania. Wstał z łóżka i podszedł do drzwi. Nikogo nie zastał. Teodosiusz wystawił głowę na korytarz, ale dookoła było cicho i pusto. Spojrzał w dół i zauważył ciemną, skórzaną aktówkę leżącą na wycieraczce.

Nie rozumiał, dlaczego pokazano ją w telewizji, ale ucieszył się, że może znów ją zobaczyć. Spisał wyświetlony na ekranie numer i zadzwonił pod niego następnego ranka. Śledczy byli już w stanie zidentyfikować zmasakrowaną kobietę z walizki. Była to Irina Trasyn. Wciąż jednak nie mieli pojęcia, dlaczego została wybrana na ofiarę. Teodosiusz Glukharev zapewniał, że jej nie zna, a nic nie wskazywało na to, by ich drogi kiedykolwiek się przecięły. Gdy funkcjonariusze próbowali ustalić, dlaczego Irina padła ofiarą szantażu wymierzonego w obcego człowieka, zadzwonił telefon. Pod drzwiami Glukhareva pojawiła się kolejna paczka. Tym razem nie była to walizka, lecz paczka owinięta w papier.

Był żonaty, miał dzieci i otrzymał państwowe wyróżnienie za oddaną pracę na rzecz Związku Radzieckiego. Nie miał kryminalnej przeszłości ani niczego, co mogłoby go wskazywać jako podejrzanego. Został wykluczony jako zabójca szantażujący Teodosiusza. Ponieważ nadal nie udało się namierzyć podejrzanego, policja zdecydowała, że Theodosius będzie musiał dostarczyć okup, by wywabić mordercę z ukrycia. Trzy noce po otrzymaniu odciętej dłoni, Glukharev pojawił się na dworcu kolejowym w Kieszeniowie. Miał ze sobą walizkę z dziesięcioma tysiącami rubli. Pieniądze zostały w pośpiechu zebrane przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych na potrzeby przekazania okupu.

W Kiszyniowie zaczęły krążyć dzikie plotki. Niektórzy mówili, że to robota nekromantów, wykopujących ciała z grobów. Inni bali się, że słynny morderca Stalowy Kieł zawitał do miasta, by kontynuować swoją serię zabójstw. Część mieszkańców zaczęła podejrzewać samego Glukhareva. Krążyły pogłoski, że odciął się od przestępczego półświatka, a brutalny szantaż to forma zastraszania. Ponieważ żaden trop nigdzie nie prowadził, śledczy ponownie przyjrzeli się dowodom, poczynając od dwóch listów z pogróżkami. Jeden z funkcjonariuszy nie mógł przestać analizować ich treści. Wreszcie uderzyło go coś istotnego. W obu listach autor zwracał się do Theodosiusza jego przedwiskiem – Fedos.

Podczas kolejnego przesłuchania Glukharev przyznał, że nie przepada za swoim pełnym imieniem i prosi znajomych, by mówili do niego Fedor. Bliscy przyjaciele i rodzina używali jednak formy Fedos. To oznaczało jedno. Sprawca znajdował się w najbliższym kręgu Teodosiusza. Śledczy zawęzili listę podejrzanych, aż został tylko jeden człowiek. Casefile wróci za chwilę. Dziękujemy za wspieranie nas poprzez wysłuchanie sponsorów tego odcinka. Dziękujemy za wysłuchanie reklam. Wspierając naszych sponsorów wspieracie Casefile w produkcji nowych odcinków.

Kilka lat wcześniej Dmitry Kozintsev bawił się na własnym weselu, kiedy zauważył, że jego świeżo poślubionej żony nie ma u jego boku. Zaczął jej szukać po sali i w końcu znalazł ją w kompromitującej sytuacji z innym mężczyzną. Tym mężczyzną był jego dalszy kuzyn, Teodosiusz Glukharev. Wściekły Dmitry rzucił się za Teodosiuszem z nożem, grożąc, że go zabije. Inni goście rozbroili Dmitriego i obezwładnili go, zanim zdołał komukolwiek wyrządzić krzywdę. Gdy Teodosiusza wyprowadzono z sali, Dmitry krzyczał, że go znajdzie i potnie. Śledczy zaczęli sprawdzać przeszłość Dmitriego i odkryli, że już wcześniej był na celowniku radzieckiej policji finansowej. Podejrzewano go o kradzież i nielegalną sprzedaż rzadkiego mienia państwowego.

Dopadnę cię, creaturo, i potnę na kawałki. Olga biegła ile sił w nogach, aż natknęła się na kogoś, kto przedwcześnie wyszedł z przyjęcia urodzinowego, by udać się do domu. Ta osoba zabrała ją na posterunek policji. Tamtejszy funkcjonariusz natychmiast zainteresował się sprawą, gdy usłyszał, że napastnik Olgi zagroził jej pocięciem. Policja w całym mieście była już poinformowana o nieuchwytnym mordercy, który przesyłał zmasakrowane szczątki do Teodosiusza Glukhareva. Policjant wiedział, że w jednym z listów sprawca użył słów – poćwiartujemy twoją córkę. Podejrzewając, że Olga mogła przeżyć spotkanie z tym samym sprawcą, setki funkcjonariuszy przeczesywały park w poszukiwaniu śladów.

Przede wszystkim chciał więcej seksu. Umieścił więc ogłoszenie towarzyskie w lokalnej gazecie, licząc na to, że zgłosi się kobieta gotowa się z nim przespać. Z czasem poznał kobietę, z którą doszło do zbliżenia. Wskutek stosunku Skrynik zaraził się chorobą weneryczną. To wydarzenie, jak twierdził, wywołało w nim nienawiść do kobiet. Obwiniał je za swoje nieudane małżeństwo i brak satysfakcji seksualnej, do której, według niego, miał prawo. Sam mianował się, cytując, strażnikiem natury, którego powołaniem było niszczenie kobiet. A dlaczego szantażował swojego przyjaciela Theodosiusza Glukhareva? Odpowiedź była również szokująca, a co trywialna – z zazdrości.