Sprawa 106: Rozpruwacze z Noordhoek

Leżały tam puszki po piwie, puste kartony po winie i potłuczone butelki. Clinton zatrzymał samochód i spytał Susan, jak zgasić światła. Kiedy to zrobiła, Tian wyszedł z auta, by rozejrzeć się po okolicy. Gdy Susan i Clinton zostali sami w jej Renault, zapytała go, i co teraz? Clinton odwrócił się do niej i powiedział, myślałem, że już się domyśliłaś, że chodzi nam o seks. Susan odpowiedziała, że nie, a Clinton zapytał, czy zamierza się bronić. Susan zawahała się, a potem odpowiedziała, Nie. Potem jak Clinton zgwałcił Susan, zawołał Tianza z powrotem do samochodu. Wtedy Tianz też ją zgwałcił.

Około 2.30 nad ranem, w niedzielę 18 grudnia, Tian Eylard jechał swoim vanem ulicą Marine Drive, podążając za BMW prowadzonym przez przyjaciela. Obie grupy znajomych właśnie kończyły wakacyjny wypad nad morze i wracały na swoje pole kempingowe po wypadzie do klubu. Nagle jadący z przodu przyjaciel Tiana gwałtownie zahamował i zatrzymał samochód. Chwilę później włączył światło awaryjne. Gdy Tian zwalniał, zastanawiał się, co kazało jego przyjacielowi stanąć na środku drogi. Może na jezdni leżał jakiś ranny pieszy albo zwierzę. Kilka osób z BMW wysiadło i podeszło do czegoś leżącego na jezdni przed samochodem. Jedna z nich nagle zaczęła krzyczeć z przerażenia i pobiegła do samochodu Tiana.

Powiedziała mu, że na ziemi leży ranna osoba i że potrzebuje jego pomocy. Tian studiował weterynarię, więc miał pewną wiedzę z zakresu anatomii i medycyny. Wyskoczył z auta i pobiegł we wskazane miejsce. Światła BMW oświetlały ranną kobietę leżącą na drodze. Nagą, z wyjątkiem dżinsowej koszuli przyciśniętej do jej brzucha. Głowę miała zwróconą w przeciwną stronę od nich, a pod nią zebrała się kołurza krwi. Tian słyszał jak ciężko, chrapliwie oddycha. Tian uklęknął obok kobiety i chwycił ją za rękę. Dopiero kiedy znalazł się twarzą w twarz z nią, zobaczył ogromną ranę u podstawy szyi, w okolicy obojczyka. Była głęboka i tak szeroka, że Tian widział w środku mięśnie i żyły.

Spojrzał kobiecie w oczy. Była śmiertelnie przerażona. Mówiąc do niej uspokajającym tonem, sprawdził jej puls, zdjął własną koszulę i użył jej do delikatnego ucisku rany na szyi. Tarczyca kobiety także została przecięta na pół i jej fragment wystawał z rany. Tian wsunął ją z powrotem do środka, żeby nie wyschła. Przez cały czas rozmawiał z kobietą, zachęcał ją, by nie traciła przytomności. Pytał co się stało i zapewniał, że pomoc już jedzie. Nie była w stanie mówić, więc komunikowała się z Tianem poprzez ściskanie jego dłoni. Mimo, że był 1994 rok, jeden ze znajomych Tiana miał telefon komórkowy i zdołał wezwać karetkę.

Franz i Tianz jej nie uwierzyli. Franz rzucił się na Allison i zaczął ją dusić. Błagała go, żeby jej nie zabijał, a on ją przeprosił, ale nie przestawał. Potem wszystko pogrążyło się w ciemności. Alison straciła przytomność. Kiedy odzyskała świadomość, leżała już na ziemi. Nad nią stał Franz, a jego ramię poruszało się tam i z powrotem, gdy raz za razem podcinał jej gardło. Alison nic nie czuła, ale słyszała dźwięk noża przesuwającego się po jej skórze. W końcu Franz przestał i odszedł. Alison słyszała, jak rozmawia przyciszonym głosem ze swoim wspólnikiem. Mimo potwornego ataku, jaki przeszła, czuła się niezwykle przytomna i świadoma wszystkiego, co działo się wokół niej.

Gdy auto się zbliżyło, zwolniło i zatrzymało się, a reflektory oświetliły Allison jasnym światłem. Allison zaczęła rozpaczliwie machać ręką, ale nikt nie wysiadł z pojazdu. Po czasie, który wydawał się wiecznością, samochód znów ruszył, ominął jej ciało i odjechał w ciemność. Allison miała wrażenie, że właśnie straciła swoją ostatnią szansę na przeżycie. Aż do chwili, gdy Tian Eylard i jego przyjaciele natknęli się na nią, jadąc Marine Drive w stronę pola kempingowego, nad którym nocowali. Kiedy wiadomość o ataku i cudownym przeżyciu Alison trafiła na pierwsze strony gazet, z całej Republiki Południowej Afryki zaczęły napływać kwiaty i prezenty.

Policja natychmiast rozpoczęła działania po otrzymaniu zgłoszenia o gwałcie i usiłowaniu zabójstwa. Nadia Swanepoel była młodą funkcjonariuszką, która znała Franza Dutoya i Tianza Krugera i wiedziała, że obaj przebywali na wolności za kaucją po zgwałceniu innej młodej kobiety zaledwie dwa tygodnie wcześniej. Podejrzewając, że Dutoy i jego młodszy wspólnik mogą odpowiadać za atak na Allison, funkcjonariuszka Swanepoel udała się do szpitala w niedzielę 18 grudnia, uzbrojona w album pełen policyjnych zdjęć podejrzanych. Przewracała kolejne strony, pokazując Allison setki fotografii różnych osób. Kiedy funkcjonariuszka Swanepoel dotarła do jednej konkretnej strony, wzrok Allison natychmiast zatrzymał się na zdjęciu znajdującym się przy dole.

Kruger zdjął pierścionki z palców, rzucił je na biurko detektywa i powiedział, masz, to jej pierścionki. A potem zaczął mówić. Życie Tianza Krugera od zawsze było trudne. Wychowywał się z matką i agresywnym ojczymem w miejscowości Sunreef. Jako dziecko często uciekał z problematycznego domu i szukał schronienia w lokalnej czarnoskórej społeczności, która okazywała mu życzliwość. W tamtym okresie w Republice Południowej Afryki nadal obowiązywał apartheid, a część lokalnych białych mieszkańców nie akceptowała tego, że Kruger spędzał czas z czarnoskórą społecznością. W efekcie został przez nich wykluczony.

Cztery miesiące później Dutoy poznał Tianza Krugera, kiedy nastolatek kupował alkohol w nielegalnym lokalu prowadzonym przez Dutoya. Wkrótce zaczęli regularnie razem pić i zbliżać się do siebie dzięki wspólnym doświadczeniom. Kiedy Kruger zwierzał się Dutoyowi ze swoich problemów, ten zaproponował młodszemu koledze alternatywną drogę. Twierdził, że choć wychował się w rodzinie gorliwie praktykujących chrześcijan, w okresie dojrzewania odkrył inną wiarę. Wszystko zaczęło się, gdy wpadł w złe towarzystwo – grupę hippisów i surferów palących marihuanę. Potem Dutoy zaczął słuchać heavy metalu, który, jak później stwierdził, zawierał podprogowe przekazy.

Żyję. Piękni ludzie, macie moje serce. Ojciec Allison również napisał list do redakcji Eastern Province Herald, który opublikowano w całości na pierwszej stronie gazety. Był zdruzgotany tym, co spotkało jego córkę i otwarcie skrytykował przepisy dotyczące kaucji, które pozwoliły dwóm brutalnym drapieżnikom wyjść na wolność i zaatakować kolejne ofiary. Zanim proces Franza Dutoya i Tianza Krugera mógł ruszyć, Allison musiała osobiście ich zidentyfikować. Ponieważ mały komisariat w mieście nie posiadał pomieszczenia z lustrem weneckim, Allison poinformowano, że będzie musiała wejść do pokoju, w którym odbędzie się okazanie i wskazanie napastników, kładąc dłonie na ich ramionach.

Według Joyce, Sabrina była zaręczona z Fransem Dutoyem, który miał wtedy 46 lat i planowała przyjechać do Republiki Południowej Afryki, aby pomóc mu przy kolejnym wniosku o zwolnienie warunkowe. Poznali się przez Facebooka i kontaktowali wyłącznie online. Sabrina początkowo nie wiedziała, że Dutoy siedzi w więzieniu. Kiedy wyznał jej, za co odbywa karę, przyznał się do gwałtów, ale twierdził, że nie miał nic wspólnego z próbą zabójstwa Allison. Za tamten atak całkowitą winę ponosił jego wspólnik, Tian Skruger. Twierdził również, że administracja więzienia jest zadowolona z jego postępów i uważa go za odmienionego człowieka. Kiedy matka Sabriny, Joyce, dowiedziała się o tym związku, skontaktowała się z południowoafrykańskim Departamentem Służby Więziennej, ale nie otrzymała odpowiedzi.

Po drugie, zażądał wyrównania zysków z kariery motywacyjnej Allison oraz sprzedaży jej książki. Twierdził bowiem, że cały jej sukces zawdzięcza właśnie jego czynom. Uga Carlini odrzuciła żądania Dutoja. Jej dokument zatytułowany Allison ukazał się w 2016 roku. Życie Alison Bothy nie było jedynym, które zmieniło się po wydarzeniach z 17 grudnia 1994 roku. Tian Eylard, mężczyzna, który pomógł uratować Alison udzielając jej pierwszej pomocy, był tak poruszony tym co zobaczył, że postanowił zostać lekarzem zamiast weterynarzem. On i Allison przez długie lata pozostali bliskimi przyjaciółmi, a w listopadzie 2006 roku, kiedy Allison rodziła swoje drugie dziecko, Tian pomagał przy porodzie.