Musicie się narodzić na nowo

Otwórzcie proszę swoje Biblię na trzecim rozdziale Ewangelii Jana. Będę czytał od pierwszego wersetu, trzeci rozdział Ewangelii Jana. Ale zanim zacznę, krótka modlitwa. Panie, proszę Cię o mądrość i prowadzenie w wyjaśnianiu Twoich słów. Spraw, aby stały się one dla nas duchowym pokarmem. A jeśli bym w czymś uchybił, proszę skoryguj to w sercach i umysłach słuchaczy. Przez Jezusa Chrystusa. Amen. Wśród faryzeuszy był pewien człowiek o imieniu Nikodem, dostojnik żydowski.

Do Pana Jezusa przyszedł faryzeusz o imieniu Nikodem. Faryzeusze byli jednym z dwóch wiodących stronic w Izraelu, obok Saduceuszów, sprawujących tam władzę religijną. Podkreślmy władzę religijną, ponieważ władzę polityczną sprawowali Rzymianie. Słowo faryzeusze pochodzi od hebrajskiego perushim, oznaczającego tyle co odseparowany, odłączony. W języku hebrajskim istnieje znacznie popularniejsze słowo na określenie odłączonego, mianowicie kadosh. Słowo to tłumaczymy najczęściej po prostu jako święty, bo święty to tyle co odłączony dla Boga.

Samo słowo perushim było bardziej neutralne niż kadosh. Nie musiało oznaczać odłączenia stricte dla Boga, ale w kontekście religijnym, a z takim mamy do czynienia. W przypadku faryzeuszów znaczeniowo się do niego zbliżało. A od kogo faryzeusze się odseparowywali? Od wszelkiego rodzaju nieczystości rytualnej. Mieli na tym punkcie wręcz obsesję. Odcinali się więc od nieczystych pokarmów albo od kontaktów, które mogły uczynić ich nieczystymi. Przede wszystkim od pogan czy od... którzy w ich mniemaniu niewystarczająco dokładnie przestrzegali przepisów prawa.

Ale wiemy, że mimo tej gorliwości faryzeusze nie do końca byli szczerzy. Ich pobożność nie była szczerą, prawdziwą pobożnością. Nikodem był jednym z nich. Co więcej, pismo mówi... że był dostojnikiem, tudzież przywódcą. Należał więc prawdopodobnie do składającej się z 70 mężczyzn Najwyższej Rady Izraela, zwanej Sanhedrynem. I ten wielki dostojnik przychodzi do Pana Jezusa, co bardzo ciekawe, przychodzi nocą. Tak jakby wstydził się swojej nowej znajomości przed faryzeuszami. Co więcej, u Jana

Są też tacy, którzy słysząc woda natychmiast wskazują na obrzęd chrztu. Wówczas chrzest wodny staje się warunkiem koniecznym zbawienia. ale czy rzeczywiście Panu Jezusowi mogło chodzić o chrzest? Nieco dalej, na początku czwartego rozdziału Ewangelii Jana czytamy, kiedy Jezus dowiedział się, że faryzeusze usłyszeli, iż więcej uczniów zyskuje i chrzci niż Jan, chociaż w rzeczywistości sam Jezus nie chrzcił, lecz Jego uczniowie opuścił Judę i wrócił do Galilei. Zastanówmy się, czy Pan Jezus jako pierwszy warunek zbawienia wymieniałby chrzest, praktykę, od której chwilę później by się dystansował.