Mędrcy ze wschodu

W rzeczywistości tak nie było. Jeśli spojrzymy na tekst Ewangelii, mędrcy wybrali się w drogę w czasie narodzin Jezusa i podróżowali z daleka, więc nie mogli przebyć w noc Jego narodzin. Szacuje się, że mogli dotrzeć na miejsce już 40 dni po narodzinach Jezusa, a nawet do dwa lata później. Istnieją argumenty przemawiające za każdy z tych dat, ale chociaż nie ma 100% pewności, ile czasu upłynęło między narodzinami Jezusa i przybyciem mędrców, Prawdopodobnie miało to miejsce po przedstawieniu Jezusa w świętynie i słynnej sceny z Simeonem i Anną, o której będziemy mówić za kilka tygodni.

Gdy Jezus rodził się w Betlejem, w Judei, z rządów królew roda do Jerozolimy przybyli mędrcy ze wschodu. Dowiadywali się oni, gdzie jest ten nowonarodzony król Żydów, bo zobaczyliśmy wschód jego gwiazdy i przebyliśmy złożyć mu hołd. Gdy król Herod o tym usłyszał, przerażył się, a z nim cała Jerozolima. Zgromadził zatem wszystkich arcykapłanów oraz znawców prawa i zaczął ich wypytywać, gdzie miał się urodzić Chrystus. W Betlejem judzkim odpowiedzieli, zgodnie ze słowami proroka. I ty, Betlejem, ziemio judzka, wcale nie jesteś ostatni wśród księżycych miast juda, bo z ciebie wyjdzie władca, który będzie pasuł mój lud Izraela.

Podsumowując tę historię, widzimy najpierw, że wydarzenie to miało miejsce po narodzinach Jezusa w Betlejem i wskazuje, że Herod był wtedy królem. Następnie tekst mówi o tym, że mędrcy przybyli ze wschodu, więc wiemy coś o nich, wiemy, że przybyli oni gdzieś z krainy na wschód od Izraela i że najpierw przybyli do Jerozolimy. W Jerozolimie pytali go, gdzie jest nowonarodzony król, ponieważ widzieli jego gwiazdę i przybyli, aby oddać mu cześć. Następnie w wersetach 3 i 4 widzimy, że było to zaskakujące i niepokojące dla Heroda oraz całej Jerozolimy.

Herod dowiedział się od kapłanów i wykształconych ludzi z Jerozolimy, że to proroctwo wskazywało, iż Chrystus miał narodzić się w Betlejem. No poprzez tego zacytowali oni księgę Michiasza, rozdział 5, werset 2, gdzie mowa jest o Mesjaszu Narodzonym w Betlejem w Judei. Herod zapytał mędrców, kiedy zobaczyli gwiazdę, aby poznać ramy czasowe, a następnie wysłał ich do Betlejem, aby odnaleźli dziecko. Gdyby je znaleźli, mieli mu o tym powiedzieć, ponieważ Herod również mówił, że chciał oddać pokon.

Mędrcy zabrali tę informację, wyruszyli w drogę i ponownie użyli gwiazdy, która zaprowadziła ich bezpośrednio do miejsca, gdzie znajdował się Jezus. Weszli więc do domu, jak jest napisane, i zobaczyli Jezusa oraz Marię. Ofiarowali Mu dary i złożyli Mu pokłon. Te trzy dary to złoto, kadzidło i mira. Następnie we Wszczynie otrzymali ostrzeżenie, aby nie wracali do Heroda, więc wrócili do domu inną drogą. A potem Józef również miał sen, w którym ostrzegano go, że muszą uciekać, więc udali się do Egiptu. W versacie 16 czytamy, że Herod zdał sobie sprawę z tego, co się stało i zabił wszystkie dzieci, wszystkich chłopców w wieku poniżej dwóch lat, zgodnie z informacją, którą uzyskał od mędrców.

Ponieważ prawdopodobnie pochodzili z Persji, czyli współczesnego Iranu, mamy do czynienia z odległością kilkuset kilometrów, prawdopodobnie około 1500. Biorąc pod uwagę samą odległość i zakładając, że podróżowali na wiobłędach, które mogą pokonać około 40 kilometrów dziennie, daje nam to czas podróży wynoszący około 38 dni. Możemy więc śmiało powiedzieć, że mędrcy przybyli co najmniej 40 dni po narodzinach Jezusa. To sprawia, że sensowne staje się stwierdzenie Mateusza, że Maria, Józef i dziecko przebywali w domu.

Chociaż logiczne jest, że kiedy Maria i Józef przybyli do Betlejem, nie było zbyt wiele miejsc na nocleg. Jezus rodził się w stajence i został położony w żłobie. To 40 dni później nie powinniśmy oczekiwać, że nadal przebywali w tym samym miejscu. Bardzo prawdopodobne jest, że mieszkali już w normalnym miejscu zakwaterowania. Być może u krewnych, którzy mieli teraz wolne miejsce. Kiedy więc myślimy o momencie przybycia mędrców? Maria, Józef i Jezus mieszkali w normalnym wyroku. W tym miejscu należy zwrócić uwagę na pewien szczegół, ponieważ historia mędrców pojawia się tylko w Ewangelii Mateusza.

Mateusz nie wspomina o poświęceniu Jezusa w świętyni, więc chronologia tych wydarzeń nie jest do końca jasna, określona w tekście. Możliwe jednak, może nawet prawdopodobne, że obydwa wydarzenia miały miejsce mniej więcej w tym samym czasie, ponieważ z kolejnych wersetów wynika, że rodzina Jezusa uciekła do Egiptu wkrótce po przebyciu mędrców, więc musieli oni już złożyć ofiarę za Jezusa wcześnie lub mędrcy przebyli najwcześniej tego samego dnia, więc mniej więcej ten sam czas. Tak więc, chociaż kilka dni temu obchodziliśmy Święto Trzech Króli w Polsce, to jeśli przejmiemy datę narodzin Chrystusa pod koniec grudnia, co ma sens historyczny, to zasadne jest umieszczenie wizyty mędrców na początku lutego.

Mogło to nastąpić nawet dwa lata później, ponieważ czytamy o tym, że Herod wydał rozkaz zabicia wszystkich dzieci poniżej drugiego roku życia. Gdyby Jezus miał tylko dwa miesiące i mędrcy o tym wiedzieli, rozkaz ten byłby nieusadniony. Istnieje jednak kilka możliwych wyjaśnień, które nie zmuszą nas do przyjęcia założenia, że Jezus już miał dwa lata, gdy przybyli mędrcy. Po pierwsze, Herod i tak postępował nierozsądnie. Nie sądzę, aby ktokolwiek był w stanie wyjaśnić ludobójstwo niemowląt w inny sposób niż jako działanie nierozsądne. Jest to de facto przesadzona reakcja.

Widzimy, że Herod jest dosyć niestabilny, a decyzje, które podejmuje, nie mają żadnej podstawy moralnej. Dlatego mógł po prostu zastosować zbyt radykalne środki. Być może on wiedział, że dziecko miał mniej niż dwa miesiące, ale dla pewności postanowił zabić wszystkich poniżej drugiego roku życia. On był złym człowiekiem, po prostu. Możliwe jest również, choć moim zdaniem nieprawdopodobne, że mędrcy podróżowali przez dwa lata, a gwiazdy pojawiły się tuż przed narodzinami Jezusa, aby dać im znać, że należy rozpocząć podróż. Myślę, że jest to mniej prawdopodobne, ponieważ nasze źródła wskazują, że byli oni prawdopodobnie persami i nie powinno im zająć dwa lata, aby dotrzeć do Jeruzalimy.

Musimy więc zastanowić się, dlaczego ten fragment znajduje się w Biblii, dlaczego Mateusz go zamieścił. Zastanówmy się, kogo widzimy w tej historii, przyszłego narodzonego Jezusa. Widzimy mędrców, to oczywiście, wszyscy o nich myślimy, jednak jest tu jeszcze inna grupa ludzi lub inna postać, która dowiaduje się o nowym królu i reaguje w inny sposób. Jeśli podzielimy tę grupę, otrzymamy dwie podgrupy. Po pierwsze mamy Heroda, który oczywiście reaguje dosyć negatywnie na wieszczonarodzinę króla.

I trzeba by udać się do niego, aby oddać mu cześć i ogłosić nowego Mesjasza prawdziwym władcą Izraela. Oczywiście nie tak wyglądała jego reakcja. I widzimy tam jednak również trzecią grupę, o której mowa Herod. Mowa w wersecie czwartym. Bo Herod bowiem wezwał arcykopłanów i uczonych w piśmie i zapytał ich, skąd ma pochodzić ten Mesjasz, Chrystus. A oni wiedzieli. Znali Stary Testament, znali proroctwa i od razu zorientowali się, gdzie mędrcy powinni się udać. Prorok Meheasz powiedział, że Mesjasz narodzi się w Betlejem.

Będą ogłaszać dobre nowiny w swych pieśniach na fała Pana. A oto przybyli ludzie z obcej krainy na wielbłądach, nosząc te dary przepowiedzane w proroctwie Izjaszy i podążali za gwiazdę, co według arcykapłanów oraz uczonych w Piszmie miało wyraźny związek z proroctwem Balama. Rozumieli od razu, że nadejdzie Mesjasz. Ich zadaniem było go szukać. Oni mieli wiedzę, aby to zrobić. Jednak, kiedy pojawił się prawdziwy Chrystus wraz ze wszystkimi zapowiedzianymi znakami, za które Żydzi czekali setki lat, nie wydawało się, aby ich to obchodziło.

Kiedy więc porównamy te trzy reakcje, poszukiwanie Jezusa i podejmowanie znacznych wysiłków, aby Go odznaleźć, nawet jeśli w przypadku mędrców z Dalekiego Wschodu było to czymś niezrozumiałym dla ich kultury, A druga reakcja Heroda, który wykazał otwartą wrogość i obawę o utrzymanie swojego ziemskiego status quo. Oraz trzecia reakcja żydowskich przywódców religijnych, którą była po prostu apatia i obojętnością.

Interesuje go to, jak ktoś reaguje na Jezusa. Kiedy mędrcy przyszli, aby oddać Mu pokłon, był to znakiem nawiązującym do tekstów Starego Testamentu, który wyraźnie wskazuje na narody przechodzące, aby oddać pokłon Mesjaszowi. Jest to dla nas dzisiaj dobra wiadomość, ponieważ nie jesteśmy Żydami, ale Ewangelia dotarła do wszystkich narodów. W tej historii widzimy, że nadeszła Ewangelia, że Jezus przyszedł nie tylko po to, aby zbawić ludzi w Betlejem, Jerozolimie i Judei, ale aby zbawić ludzi na całym świecie.

Sens Ewangelii, sens przejścia Jezusa nie ogranicza się do jednego czasu i miejsca. przyszedł do wszystkich ludzi, tak jak przepowiadali prorocy przez setki lat. Był tam, aby ludzie w Betlejem mogli zostać zbawieni. Był tam, aby ludzie w Persji mogli zostać zbawieni, aby ludzie, którzy dziś mieszkają w Iranie, mogli zostać zbawieni i aby ludzie w Warszawie mogli zostać zbawieni. aby ludzie na całym świecie mieli możliwość poznania Boga poprzez objawione Słowo, którym jest Jezus Chrystus.

Nowonarodzony Król przyszedł, żeby przeżyć życie, którego my nie mogliśmy przeżyć i poniósł śmierć, na którą zasłużyliśmy. Kiedy Jezus przyszedł na świat, mędrcy byli gotowi podjąć wysiłek, aby Go odnaleźć. Żydowscy przywódcy również powinni byli zareagować w ten sam sposób i pójść Go uczyć. Herod powinien udać się do niemowlęcia Jezusa, złożyć swoją koronę i również Go uczyć. Taka była jedyna odpowiedź, jaką każdy powinien dać na pojawienie się Narodzonego właśnie Mesjasza.

Nie tego Bóg dla nas pragnie. On chce, abyśmy byli jak mędrcy, abyśmy porzucili wszystko i uczynili naszym priorytetem przyjście do Jezusa, ponieważ tylko w Nim znajdziemy nasze zbawienie.