Grzech przeciwko Duchowi Świętemu

I dzisiaj przeczytamy fragment z Ewangelii Marka, w którym jest też powiedziane o tym problemie. Pan Jezus mówi o tym problemie. Więc przeczytamy. Otwórzmy Ewangelię Marka, trzeci rozdział, wersety od 20 do 35. Będziemy czytali. Więc zachęcam, żeby otworzyć Ewangelię Marka, śledzić treść. A ja przeczytam z tłumaczenia Biblii Warszawskiej. I przyszedł do domu. I znowu zgromadził się lud tak, iż nie mogli nawet spożyć chleba. A krewni, gdy o tym usłyszeli, przyszli, aby go pochwycić, mówili bowiem, że odszedł od zmysłów. A uczeń w piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy mówili, że ma Belzebuba, że mocą księcia demonów wypędza demony.

Do tego miejsca mamy słowo Boże, pomodlę się. Dziękuje za oglądanie! Panie Boże, dziękujemy Ci za Twoje Słowo, które jest prawdziwe, za Twoje Słowo, które daje nam i pouczenie, i nadzieję, i prowadzi do tego, jak mamy nawiązać więź z Tobą, jak w tej więzi żyć. Proszę, abyś pobłogosławił to dzisiejsze rozważanie, żeby ono było na Twoją chwałę, żebyśmy mogli dobrze zrozumieć ten fragment i zastosować go we właściwy sposób w naszym życiu. Modlimy się o to w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa. Amen. I zadałem tytuł temu rozważaniu, kto bluźni przeciwko Duchowi Świętemu. Więc przeczytaliśmy fragment z Ewangelii Marka, który, jak to często się zdarza u tego autora, ma strukturę kanapki.

Kanapka to jest, wiecie, że to bierze się kajzerkę na przykład, przecina się na pół i smaruje się masłem, sałata, w środku jakaś wędlinka albo serek i czyli tak, czyli ma dwie okładki kanapki, górę i dół kanapki, a w środku jest pewna treść kanapki, prawda? Więc ten fragment ma podobną strukturę i to jest dosyć częste w Ewangelii Marka. W Ewangelii Marka często jest taki zabieg literacki, struktura kanapkowa. Więc mamy wersety 20 do 21, tutaj narrator pisze o zaniepokojeniu rodziny Pana Jezusa i Marek wraca do tego tematu. Pod koniec tego fragmentu, począwszy od wersetu 31, czyli to są te okładki, kanapki, a w środku mamy rozmowę Pana Jezusa z uczonymi w piśmie przysłanymi z Jerozolimy na temat tego, jaką mocą wypędza demony.

I za chwilę się przyjrzymy wszystkim trzem częściom tej kanapki, ale zanim to zrobimy, oczywiście, jak to bardzo lubię, powiem parę słów o kontekście. Więc czytamy teraz, nie ciągle, ale czytamy co jakiś czas fragmenty z Ewangelii Marka, więc warto powiedzieć, że Ewangelia Marka to jest pierwsza spisana relacja o życiu Pana Jezusa. Datowana jest na koniec 50., koniec 60. lat I wieku naszej ery. Autorem tej Ewangelii jest Jan Marek, to był siostrzeń z Barnaby. Uczestniczył w pierwszej wyprawie misyjnej Pawła i Barnaby, ale nie do końca. Po podróży przez Cypr zawrócił do Jerozolimy, nie wytrwał do końca.

A potem był... Tłumaczem, asystentem, apostoła Piotra i prawdopodobnie w Rzymie napisał tę Ewangelię właśnie na przełomie 50. i 60. lat I wieku naszej ery. I ta Ewangelia stała się podstawą potem do pracy Łukasza i Mateusza. Mateusz i Łukasz niezależnie od siebie korzystali z Ewangelii Marka i dlatego te trzy Ewangelie nazywamy synoptycznymi, bo mają... Dużo podobieństwa i pewne wspólne patrzenie na dzieje Pana Jezusa. Jesteśmy blisko początku publicznej działalności Pana Jezusa. Pamiętamy, Piotr mówił o samym chrzcie Jezusa i o Janie Chrzcicielu. Potem czytaliśmy fragment z pierwszego rozdziału, w którym Pan Jezus już z pierwszymi czterema rybakami powołanymi na uczniów wygłosił kazanie w synagodze w Kafarnaum.

Potem po tym kazaniu wypędził demona z człowieka opętanego przez demona, a potem wraz z tymi czterema uczniami, prawdopodobnie tylko czterema uczniami, obchodził wioski w Galilei i zwiastował tam dobrą nowinę. I potem w drugim rozdziale wrócił do Kafarnaum i tam powołał na... Kolejnego ucznia Lewiego, celnika. To ciekawe. Tu rybacy, którzy raczej byli tacy antyrzymscy, a tu Lewiego, który był pewnie współpracownikiem Rzymu. I w trzecim rozdziale czytamy o tym, że popularność Pana Jezusa stała się już tak wielka, że otaczały go stale tłumy i tam w fragmencie od 7 do 12 wersetu widzimy, że Pan Józef miał też pewien zmysł logistyczny i umiejętność zarządzania w sytuacjach kryzysowych, bo nakazał uczniom, żeby mieli w pogotowiu łódź.

Żeby Wrajeczego mógł się ewakuować. Tak wielkie tłumy cisnęły się do niego. I potem w następnym akapicie od 13 do 19 wersetu trzeciego rozdziału, to jest bardzo ważny fragment, bo tam Pan Jezus Wstąpił na górę i tam już powołał nie tłum, tylko tych, których sam chciał, wybranych ludzi. I z tych wybranych powołał dwunastu po to, żeby stale z nim przebywali i żeby ich przygotować na to, żeby zwiastowali dobrą nowinę o Królestwie Bożym. I tych dwunastu wiemy skądinąd, z innych fragmentów nazwał apostołami. I tak dochodzimy do fragmentu, który teraz przeczytaliśmy. Więc mamy te 20 i 21 werset, to jest pierwsza okładka kanap.

Pierwsza okładka kanapki i tutaj widzimy, że Pan Jezus wrócił do domu i zapewne chodzi tu o dom w Kafarnaum, który mógł być to albo jakiś dom przez niego wynajmowany, ale bardziej prawdopodobne, że to był dom Szymona i Andrzeja, który stanowił jakąś tam tymczasową siedzibę Pana Jezusa, kiedy bywał w Kafarnaum, a Kafarnaum było jakimś takim Ale przyszedł do domu i nawet tam nie miał spokoju, bo nawet kiedy znalazł się w domu, tłum się gromadził. Naprawdę to było bardzo trudne. Tłum się wciąż wokół niego gromadził i w XXI wersecie czytamy, że krewni Jezusa

Którzy najpewniej mieszkali w Nazarecie, a Nazaret był odległy o jakieś 32 km na południowy zachód od Kafarnaum. Oni dowiedzieli się o tym, to znaczy o czym? O tym, że Jezus otacza taki tłum, że razem z uczniami nawet nie ma czasu zjeść chleb. Wydaje mi się, że Więcej, dowiedzieli się ogólnie o jego działalności, że Pan Jezus prowadzi taką działalność, która staje się znana, ale z drugiej strony budzi niepokój, bo otacza ją go tłumy, naucza te tłumy, uzdrawia, wypędza demony. I być może do krewnych doszły jakieś zniekształcone informacje. Być może doszły do nich informacje, z których oni zinterpretowali, że on może albo oszalał, albo że obwołał się samozwańczym prorokiem i wobec tego najlepiej go byłoby pojmać, zabrać do domu, żeby ochronić przed ewentualną jakąś karą, bo w XIII rozdziale Księgi Powtórnego Prawa jest opisana procedura,

Co zrobić, jeżeli ktoś jest nieupoważnionym czy fałszywym prorokiem? Więc być może z tego powodu rodzina przyszła, żeby Jezusa pochwycić. Najprawdopodobniej nie rozumieli tego, co on robi. Natomiast nie wiemy, na ile głębokie było to ich niezrozumienie. I na tym się kończy ta pierwsza okładka kanapki. I dalej w 22 wersecie ewangelista wprowadza kolejną grupę ludzi. Są to uczeni w Piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy. No i to jest bardzo ciekawe, dlatego że Galilea dla Żydów była taką odległą prowincją, taką była Izraelem B.

Tak jak nieraz mówi się, że Warszawa to jest stolica, tu jest to centrum, a potem poza Warszawą to jest Polska B. No nie jest to właściwe, ale tak nieraz się mówi. Więc dla Żydów w tamtym czasie, Żydów z Judei, a zwłaszcza z Jerozolimy, to Galilea to była taki Izrael B, bo to była prowincja później kolonizowana przez Żydów po powrocie z niewoli babilońskiej, więc tam mieszkali i Żydzi i poganie. Więc Żydzi z Judei, a zwłaszcza z Jerozolimy uważali, że Galilea to jest taka prowincja niedouczona religijnie, w której nie ma tak dużo Żydów. I nawet czytamy w Ewangelii Jana w 7 rozdziale, że faryzeusze bardzo sobie lekceważyli to, że Jezus pochodził właśnie z Galilei.

Więc bardzo dziwne, że tutaj z Jerozolimy, z samej Jerozolimy, stolicy, wysłana została pewna delegacja uczonych w piśmie. I to do jakiegoś prowincjonalnego rybackiego miasteczka Kafarnaum nad brzegiem Jeziora Galilejskiego. Dlaczego została wysłana ta delegacja? Bo działalność Jezusa stała się już na tyle znana, że przywódcy duchowi Izraela postanowili sprawdzić kim On jest. Co on takiego robi i czego naucza? I w drugim rozdziale, jakbyśmy czytali tak po kolei Ewangelię Marka, to tam są trzy dyskusje Pana Jezusa, krótkie dyskusje z faryzeuszami i już tam w drugim rozdziale pojawia się pewne napięcie między faryzeuszami a Panem Jezusem, a w trzecim rozdziale, na samym początku, w wersetach od 1 do 6, Pan Jezus

Uzdrawia w sabat w synagodze człowieka z uschłą ręką, co powoduje, że uczeni w Piśmie i faryzeusze, którzy byli tam w tej synagodze, galilejscy uczeni w Piśmie, wyszli, zaczęli naradzać się z Herodianami. Jak by się Jezusa pozbyć? Jak by go zgładzić? Czyli mamy najpierw napięcie, a teraz już nawet pojawia się wyraźna wrogość. Wrogość uczonych w Piśmie i faryzeuszy w Galilei. I teraz czytamy o tym, że przybyła delegacja uczonych w Piśmie z Jerozolimy, ze stolicy i wydali wyrok, werdykt, że Pan Jezus wypędza demony mocą Belzebuba, księcia demonów.

W jaki sposób rozpoznaje tę sprawę? No Marek tutaj nie pisze o tym, ale Można się domyślić, że prawdopodobnie jak przybyli do Kafarnaum, to wypytali miejscowych skrybów, czyli tych uczonych w piśmie i faryzeuszy, co oni wiedzą o Jezusie. No i na podstawie tego wywiadu wydali werdykt, że Jezus wypędza demony mocą Beelzebuba, księcia demonów. Gdyby chcieli postępować zgodnie z prawem mojżeszowym, z Księgą Powtórzonego Prawa z I rozdziału, wersety 16-17, to powinni zrobić też wywiad z Jezusem. Dziękuje za oglądanie! Dlatego, że prawo mojżeszowe nakazywało zapoznać się z dwoma stronami, zanim się wyda werdykt. Ale oni najprawdopodobniej na podstawie samej rozmowy z lokalnymi swoimi kolegami, uczonymi w piśmie, stwierdzili, że Jezus wypędza demony mocą Belzebuba, księcia demonów.

Belzebub to jest dosłownie pan domu i to w czasach Nowego Testamentu tak często nazywano, Nazywano diabła Belzebumem. Takie imię mu przypisywano. Więc wydali werdykt, bo zauważyli na podstawie tej rozmowy, że Pan Jezus rzeczywiście dokonuje skutecznych egzorcyzmów, bo skutecznie wypędzał demony. Wobec tego, skoro nie pochodził z żydowskiego establishmentu religijnego, z żadnego znanego rodu rabinackiego, skoro nie pobierał nauku żadnych rabinów, I co gorsze, czasem uzdrawia albo wypędza demony w szabat, to orzekli, że nie może on czynić tego mocą bożą, ale musi mieć jakąś potężną moc.

Czyli wypędza jakąś mocą, wielką mocą, a jakże, ale to nie może być moc boża, wobec tego co? No moc diabła, księcia demonów, Belzebuba. No i Pan Jezus, czytamy o tym w wersecie 23, przywołał delegację uczonych w piśmie albo zwrócił się do nich bezpośrednio. Żeby odeprzeć zarzut, który postawili publicznie. Więc on dopilnował procedury, która była zapisana w Księdze Powtórzonego Prawa, bo on doprowadził do konfrontacji z nimi. Chciał z nimi porozmawiać i podjął pewną argumentację. Zadał im pytanie, jak może szatan szatana wypędzać. Czyli innymi słowy pokazał im, że ich werdykt oznaczałby, że szatan działa przeciwko sobie samemu.

A Jezus właśnie tych opętanych uzdrawiał. I to prowadziło do drugiego argumentu Pana Jezusa, który jest w esecie XXVII, że żeby komuś mocnemu odebrać jego własność, to trzeba go związać i unieszkodliwić. I najwyraźniej Pan Jezus przyszedł Związać szatana na tyle i unieszkodliwić na tyle, żeby odebrać mu jego własność. Więc jeżeli szatan jest mocarzem, to żeby mu odebrać to, co do niego należy, trzeba być mocniejszym od niego. A kto jest mocniejszy od szatana? Oczywiście Bóg.

Z tego wynika, że Jezus wypędzał demony mocą nie Belzebuba, księcia demonów, ale mocą Bożą. Mocą Bożą. I to ciekawe. W Objawieniu w XX rozdziale jest wizja szatana związanego na tysiąc lat. I oczywiście ta wizja jest różnie interpretowana. Zależy od tego, jaką perspektywę kto ma do interpretacji Księgi Objawienia, czy amilenialną, czy premilenialną. Ale tu nie wchodzimy w szczegóły. Natomiast w liście do Kolosan w 2 rozdziale 15 wersecie czytamy o tym, co apostoł Paweł napisał o dziele Pana Jezusa, że On rozbroił nadziemskie władze i zwierzchności i wystawił je na pokaz, odniósł w nim tryumf nad nimi.

Czyli Pan Jezus rozgromił szatana. Dokonał tego tak, że swoją obecność na świecie związał go tak, że mógł odbierać mu tych, którzy do niego należeli, ludzi, którzy byli opętani przez demony, a swoją śmiercią na krzyżu i zmartwychwstaniem ostatecznie go pokonał. A skoro tak, to jego skuteczne egzorcyzmy są świadectwem, że pochodzi od Boga i że jest Bożym Mesjaszem. I przy chrzcie, który był opisany dwie strony wcześniej, czy tam jedną stronę wcześniej, Duch Święty zstąpił na Jezusa w fizycznej postaci, jako niby gołębica i głos Ojca z nieba ogłosił, że jest On jego Synem umiłowanym i że Jego mają słuchać uczniowie.

Więc każde uzdrowienie i każde wypędzenie demona było znakiem dla świadków Którzy to widzieli od Ducha Świętego, żeby uwierzyli w Jezusa. Każde uzdrowienie, każdy skuteczny egzorcyzm były znakami, że Jezus jest Mesjaszem i należy w Niego uwierzyć. Tymczasem delegacja z Jerozolimy te dzieła przypisuje mocy szatana. I to jest ciekawe. Albo to jest tragiczna pomyłka, albo duchowe zaślepienie. I gdyby to byli laicy, którzy nawet z Jerozolimy, ale laicy, którzy przybyli, dowiedzieli się, że coś się dzieje i zbadali sprawę i stwierdzili, że to jest mocą Belzebuba, to jeszcze można byłoby to jakoś tam sobie tłumaczyć.

Ale to nie byli laicy, to byli eksperci. To byli uczeni w Piśmie, którzy znali Pisma, wiedzieli na przykład, znali proroctwa Izajasza, znali proroctwa XXXV rozdziału i wiedzieli, że kiedy Mesjasz przyjdzie, to będą otwierały się oczy ślepych, będą otwierały się uszy głuchych, niemi będą zaczynali mówić, a chromi będą zaczynali chodzić normalnie. I to wszystko działo się, kiedy Jezus szedł przez życie. To nie była jakaś tragiczna pomyłka, tylko to było duchowe zaślepienie. I w wersetach 28-29 Pan Jezus wypowiada bardzo właśnie to poważne ostrzeżenie.

Bóg odpuści ludziom wszystkie grzechy, nawet bluźnierstwa. Ale jeśli ktoś zbluźni przeciwko Duchowi Świętemu, nie dostąpi przebaczenia nigdy. Będzie winien grzechu wiekuistego. I co to znaczy? Komu i jak Bóg przebaczy wszystkie grzechy? No więc w Lisie do Efezjan, w pierwszym rozdziale czytamy tak. W Nim, to znaczy w Jezusie, mamy odkupienie przez krew Jego. Odpuszczenie grzechów według bogactwa łaski Jego. I podobną myśl znajdujemy również u Apostała Pawła w liście do Rzymian w III rozdziale w wersetach od 23 do 25. Czytamy tam tak. Gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej i są usprawiedliwieni darmo z łaski Jego przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, którego Bóg ustanowił jako ofiarę przepłakalną przez krew Jego, skuteczną przez wiarę.

Zatem Bóg odpuści wszystkie grzechy ludziom, Nawet bluźnierstwa, ale tym, którzy uwierzyli w Jezusa, bo w Jezusie jest to odpuszczenie grzechów, to krew przelana na krzyżu oczyści ich z wszystkich grzechów, ale to przebaczenie nie obejmuje tych, którzy bluźnili przeciwko Duchowi Świętemu, więc powstaje pytanie, o kogo tu chodzi i odpowiedź znajdujemy w wersecie 30. Tam Marek pisze, bo mówili, ma ducha nieczystego. A zatem Tak właśnie postępowała delegacja skrybów z Jerozolimy. Dzieło Ducha Bożego przypisali szatanowi i w ten sposób zamykali siebie na możliwość zbawienia, bo możliwość zbawienia jest w Jezusie.

Duch Święty przekonuje o tym, że zbawienie jest w Jezusie. Oni przekonywujące dzieło Ducha Świętego odrzucają i przypisują szatanowi, więc Zamykają sami sobie drogę do zbawienia, do odpuszczenia grzechów. No i teraz trzeba wrócić do kanapki, czyli do drugiej okładki kanapki. To są wersety od 31 do 35. One też są nieprzypadkowo. Mawelek wraca tutaj do krewnych Pana Jezusa i teraz Ewangelista pisze co to są za krewni. Otóż to są matka i bracia i nawet siostry Pana Jezusa. Stoją przed domem i poszukują Cię. Tak czytamy.

Więc wiemy z Ewangelii Mateusza z 13 rozdziału w wersecie 55, tam czytamy o rodzinie Jezusa, że jego matka miała na imię Maria, to wszyscy wiemy, prawda, ale że bracia to Jakub, Józef, Szymon i Juda. No i od czasów reformacji toczy się spór, Czy to byli biologiczni bracia Jezusa? Jeszcze jakieś siostry tam były, ale w tamtej kulturze patriarchalnej bardziej mężczyźni się wymieniali. Więc w każdym razie... Niektórzy uważają, że to mogli być kuzyni, dlatego że słowo Adelphos oznacza zarówno brata, jak i kuzyna, ale mogli to być po prostu synowie Józefa i Marii po tym, jak już się urodził Jezus, Józef i Maria mogli mieć jeszcze więcej dzieci.