Grzech przeciwko Duchowi Świętemu

I dzisiaj przeczytamy fragment z Ewangelii Marka, w którym jest też powiedziane o tym problemie. Pan Jezus mówi o tym problemie. Więc przeczytamy. Otwórzmy Ewangelię Marka, trzeci rozdział, wersety od 20 do 35. Będziemy czytali. Więc zachęcam, żeby otworzyć Ewangelię Marka, śledzić treść. A ja przeczytam z tłumaczenia Biblii Warszawskiej. I przyszedł do domu. I znowu zgromadził się lud tak, iż nie mogli nawet spożyć chleba. A krewni, gdy o tym usłyszeli, przyszli, aby go pochwycić, mówili bowiem, że odszedł od zmysłów. A uczeń w piśmie, którzy przybyli z Jerozolimy mówili, że ma Belzebuba, że mocą księcia demonów wypędza demony.

Uzdrawia w sabat w synagodze człowieka z uschłą ręką, co powoduje, że uczeni w Piśmie i faryzeusze, którzy byli tam w tej synagodze, galilejscy uczeni w Piśmie, wyszli, zaczęli naradzać się z Herodianami. Jak by się Jezusa pozbyć? Jak by go zgładzić? Czyli mamy najpierw napięcie, a teraz już nawet pojawia się wyraźna wrogość. Wrogość uczonych w Piśmie i faryzeuszy w Galilei. I teraz czytamy o tym, że przybyła delegacja uczonych w Piśmie z Jerozolimy, ze stolicy i wydali wyrok, werdykt, że Pan Jezus wypędza demony mocą Belzebuba, księcia demonów.

W jaki sposób rozpoznaje tę sprawę? No Marek tutaj nie pisze o tym, ale Można się domyślić, że prawdopodobnie jak przybyli do Kafarnaum, to wypytali miejscowych skrybów, czyli tych uczonych w piśmie i faryzeuszy, co oni wiedzą o Jezusie. No i na podstawie tego wywiadu wydali werdykt, że Jezus wypędza demony mocą Beelzebuba, księcia demonów. Gdyby chcieli postępować zgodnie z prawem mojżeszowym, z Księgą Powtórzonego Prawa z I rozdziału, wersety 16-17, to powinni zrobić też wywiad z Jezusem. Dziękuje za oglądanie! Dlatego, że prawo mojżeszowe nakazywało zapoznać się z dwoma stronami, zanim się wyda werdykt. Ale oni najprawdopodobniej na podstawie samej rozmowy z lokalnymi swoimi kolegami, uczonymi w piśmie, stwierdzili, że Jezus wypędza demony mocą Belzebuba, księcia demonów.

Belzebub to jest dosłownie pan domu i to w czasach Nowego Testamentu tak często nazywano, Nazywano diabła Belzebumem. Takie imię mu przypisywano. Więc wydali werdykt, bo zauważyli na podstawie tej rozmowy, że Pan Jezus rzeczywiście dokonuje skutecznych egzorcyzmów, bo skutecznie wypędzał demony. Wobec tego, skoro nie pochodził z żydowskiego establishmentu religijnego, z żadnego znanego rodu rabinackiego, skoro nie pobierał nauku żadnych rabinów, I co gorsze, czasem uzdrawia albo wypędza demony w szabat, to orzekli, że nie może on czynić tego mocą bożą, ale musi mieć jakąś potężną moc.

Czyli wypędza jakąś mocą, wielką mocą, a jakże, ale to nie może być moc boża, wobec tego co? No moc diabła, księcia demonów, Belzebuba. No i Pan Jezus, czytamy o tym w wersecie 23, przywołał delegację uczonych w piśmie albo zwrócił się do nich bezpośrednio. Żeby odeprzeć zarzut, który postawili publicznie. Więc on dopilnował procedury, która była zapisana w Księdze Powtórzonego Prawa, bo on doprowadził do konfrontacji z nimi. Chciał z nimi porozmawiać i podjął pewną argumentację. Zadał im pytanie, jak może szatan szatana wypędzać. Czyli innymi słowy pokazał im, że ich werdykt oznaczałby, że szatan działa przeciwko sobie samemu.

Z tego wynika, że Jezus wypędzał demony mocą nie Belzebuba, księcia demonów, ale mocą Bożą. Mocą Bożą. I to ciekawe. W Objawieniu w XX rozdziale jest wizja szatana związanego na tysiąc lat. I oczywiście ta wizja jest różnie interpretowana. Zależy od tego, jaką perspektywę kto ma do interpretacji Księgi Objawienia, czy amilenialną, czy premilenialną. Ale tu nie wchodzimy w szczegóły. Natomiast w liście do Kolosan w 2 rozdziale 15 wersecie czytamy o tym, co apostoł Paweł napisał o dziele Pana Jezusa, że On rozbroił nadziemskie władze i zwierzchności i wystawił je na pokaz, odniósł w nim tryumf nad nimi.

Więc każde uzdrowienie i każde wypędzenie demona było znakiem dla świadków Którzy to widzieli od Ducha Świętego, żeby uwierzyli w Jezusa. Każde uzdrowienie, każdy skuteczny egzorcyzm były znakami, że Jezus jest Mesjaszem i należy w Niego uwierzyć. Tymczasem delegacja z Jerozolimy te dzieła przypisuje mocy szatana. I to jest ciekawe. Albo to jest tragiczna pomyłka, albo duchowe zaślepienie. I gdyby to byli laicy, którzy nawet z Jerozolimy, ale laicy, którzy przybyli, dowiedzieli się, że coś się dzieje i zbadali sprawę i stwierdzili, że to jest mocą Belzebuba, to jeszcze można byłoby to jakoś tam sobie tłumaczyć.