Grzech przeciwko Duchowi Świętemu

Jestem wdzięczny Panu Bogu za przywilej, że mogę dzielić się Słowem Bożym. Pracuję też jako ewangelista dwóch czy trzech i czyniący uczniów na dwóch portalach internetowych. Z jednym z tych portali internetowych jest powiązana strona Każdy Student. Wiktor też trochę tam działał być może, ale ostatnio to jest... Mniejszy ruch na tych stronach, zwłaszcza na tej każdy student, ale swojego czasu było dużo pytań i losowo dostawaliśmy tamto system, rozdział te pytania i ja dostałem kilka lat temu pewnego, pytanie od pewnego młodego człowieka, który był maturzystą i no więc miał pewien stres przed maturą, a się bardzo bał, bo wydawało mu się, że zblóźnił przeciwko Duchowi Świętemu.

Był bardzo przestraszony. Powiedział coś bezmyślnie i przestraszył się w czasie rozmowy z kolegami. Więc ja podjąłem z nim jakąś rozmowę. Najpierw próbowałem dowiedzieć co dokładnie się stało. Nie było to takie łatwe. Potem próbowałem się dowiedzieć co on wie na temat Boga, na temat Ducha Świętego. I podzieliłem się z nim Ewangelią. No i potem nasz kontakt ustał. Za rok mniej więcej ten młody człowiek wznowił kontakt, ale już zadawał inne pytania. A potem już w ogóle się przestał odzywać. Nie wiem czemu pomogłem czy nie, ale w każdym razie problem grzechu przeciwko Duchowi Świętemu jest bardzo poważny.

Do tego miejsca mamy słowo Boże, pomodlę się. Dziękuje za oglądanie! Panie Boże, dziękujemy Ci za Twoje Słowo, które jest prawdziwe, za Twoje Słowo, które daje nam i pouczenie, i nadzieję, i prowadzi do tego, jak mamy nawiązać więź z Tobą, jak w tej więzi żyć. Proszę, abyś pobłogosławił to dzisiejsze rozważanie, żeby ono było na Twoją chwałę, żebyśmy mogli dobrze zrozumieć ten fragment i zastosować go we właściwy sposób w naszym życiu. Modlimy się o to w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa. Amen. I zadałem tytuł temu rozważaniu, kto bluźni przeciwko Duchowi Świętemu. Więc przeczytaliśmy fragment z Ewangelii Marka, który, jak to często się zdarza u tego autora, ma strukturę kanapki.

A Jezus właśnie tych opętanych uzdrawiał. I to prowadziło do drugiego argumentu Pana Jezusa, który jest w esecie XXVII, że żeby komuś mocnemu odebrać jego własność, to trzeba go związać i unieszkodliwić. I najwyraźniej Pan Jezus przyszedł Związać szatana na tyle i unieszkodliwić na tyle, żeby odebrać mu jego własność. Więc jeżeli szatan jest mocarzem, to żeby mu odebrać to, co do niego należy, trzeba być mocniejszym od niego. A kto jest mocniejszy od szatana? Oczywiście Bóg.

Czyli Pan Jezus rozgromił szatana. Dokonał tego tak, że swoją obecność na świecie związał go tak, że mógł odbierać mu tych, którzy do niego należeli, ludzi, którzy byli opętani przez demony, a swoją śmiercią na krzyżu i zmartwychwstaniem ostatecznie go pokonał. A skoro tak, to jego skuteczne egzorcyzmy są świadectwem, że pochodzi od Boga i że jest Bożym Mesjaszem. I przy chrzcie, który był opisany dwie strony wcześniej, czy tam jedną stronę wcześniej, Duch Święty zstąpił na Jezusa w fizycznej postaci, jako niby gołębica i głos Ojca z nieba ogłosił, że jest On jego Synem umiłowanym i że Jego mają słuchać uczniowie.

Bóg odpuści ludziom wszystkie grzechy, nawet bluźnierstwa. Ale jeśli ktoś zbluźni przeciwko Duchowi Świętemu, nie dostąpi przebaczenia nigdy. Będzie winien grzechu wiekuistego. I co to znaczy? Komu i jak Bóg przebaczy wszystkie grzechy? No więc w Lisie do Efezjan, w pierwszym rozdziale czytamy tak. W Nim, to znaczy w Jezusie, mamy odkupienie przez krew Jego. Odpuszczenie grzechów według bogactwa łaski Jego. I podobną myśl znajdujemy również u Apostała Pawła w liście do Rzymian w III rozdziale w wersetach od 23 do 25. Czytamy tam tak. Gdyż wszyscy zgrzeszyli i brak im chwały Bożej i są usprawiedliwieni darmo z łaski Jego przez odkupienie w Chrystusie Jezusie, którego Bóg ustanowił jako ofiarę przepłakalną przez krew Jego, skuteczną przez wiarę.

Zatem Bóg odpuści wszystkie grzechy ludziom, Nawet bluźnierstwa, ale tym, którzy uwierzyli w Jezusa, bo w Jezusie jest to odpuszczenie grzechów, to krew przelana na krzyżu oczyści ich z wszystkich grzechów, ale to przebaczenie nie obejmuje tych, którzy bluźnili przeciwko Duchowi Świętemu, więc powstaje pytanie, o kogo tu chodzi i odpowiedź znajdujemy w wersecie 30. Tam Marek pisze, bo mówili, ma ducha nieczystego. A zatem Tak właśnie postępowała delegacja skrybów z Jerozolimy. Dzieło Ducha Bożego przypisali szatanowi i w ten sposób zamykali siebie na możliwość zbawienia, bo możliwość zbawienia jest w Jezusie.

I tutaj Bóg dał swojemu synowi bliskich na ziemi, tych, którzy chcieli go słuchać i którzy poszli za nim. I oni stali się nie tylko prawdziwą, duchową rodziną Jezusa, ale też zalążkiem Ludu Bożego Nowego Przymierza. Ale Pan Bóg nie skończył jeszcze działać wśród krewnych Pana Jezusa. Na razie Go nie rozumieli, nie wierzyli w Niego i ulegali pogłoskom, że oszalał. Ale w Dziejach Apostalskich, w I rozdziale, w 14 wersecie czytamy tak. Ci wszyscy trwali jednomyślnie w modlitwie wraz z niewiastami i z Matką Jezusa i z braćmi Jego. Więc po zmartwychwstaniu mamy taki obraz, że Matka i bracia Jezusa są w gronie tych 120, którzy czekają w Jerozolimie na zesłanie Ducha Świętego.

Jakub, najstarszy z tych braci, Stał się potem przywódcą zboru w Jerozolimie. Nawet apostoł Paweł w liście do Galatów w 2 rozdziale 9 wersecie nazwał go filarem tego kościoła. Jakub też jest autorem jednego z kanonicznych listów Nowego Testamentu. Juda, najmłodszy, też jest autorem jednego z listów Nowego Testamentu. Krótkiego wprawdzie, ale jest. Czyli rodzina Jezusa nawróciła się. Zatem początkowa niewiara krewnych jeszcze niczego nie przesądza. Niezrozumienie i niewiara mogą zmienić się w zrozumienie i wiarę, jeżeli Bóg ożywi serca ludzkie, jeżeli dana osoba przyjmie przekonujące dzieło Ducha Świętego i zwróci się z wiarą do Jezusa, by przebaczył jej grzechy.

Więc najwyraźniej rodzina Jezusa zwróciła się do Boga po przebaczenie grzechów właśnie w Jezusie. I mógł cieszyć się, że dołączyła do grona Kościoła. A co stało się z uczonymi w Piśmie z Jerozolimy? No więc część z nich zapewne zasiadała w Radzie Najwyższej i ta rada wydała wyrok śmierci na Jezusa. Czytamy o tym w Ewangelii Marka, 14 rozdziale, w wersetach 64 i 65. Też uczeni w Piśmie z Jerozolimy właśnie bluźnili Panu Jezusowi, gdy umierał na krzyżu. Czytamy o tym w Marka 15, 31. I po zmartwychwstaniu i w niepowstąpieniu Pana Jezusa właśnie wielu uczonych w Piśmie było w tym gronie, którzy zabraniali Jezusowi i uczniom Jezusa głosić Ewangelię.

Po pierwsze, Bóg daje nam duchową rodzinę. Czyli tych, którzy wierzą, tych, którzy idą za Jezusem. Oni stanowią tę duchową rodzinę i czasami bywa tak, że ludzie z tej duchowej rodziny są nam bliżsi niż nasza biologiczna rodzina. Mamy z nimi więcej wspólnego, my jesteśmy im bardziej oddani, oni są nam bardziej oddani, bo mamy jednego ducha. To jest jedno pocieszenie, a drugie pocieszenie jest takie, że obecna niewiara naszych bliskich Jeszcze niczego nie przesądza. Jeszcze mają przed sobą jakiś czas życia i jeszcze mogą się nawrócić. Więc możemy modlić się o nich, zwiastować im Ewangelię, okazywać im miłość Chrystusową.

Kiedyś podobno twierdził, że był członkiem jakiegoś kościoła we Wrocławiu, a teraz naprawdę zaprzecza wszystkim prawdom Ewangelii, więc jest na dobrej drodze właśnie w kierunku takiego zatwardzenia. To jest bardzo, bardzo niebezpieczne. Więc to jest takie uporczywe trwanie w zaprzeczeniu tego, co Duch Święty przekonuje o Jezusie. Bo to jest odcinanie się od jedynej drogi przebaczenia grzechów. Więc jak powinniśmy postępować z ludźmi, którzy są blisko takiej postawy? Więc przede wszystkim modlić się o nich, ale też jeżeli mamy z nimi jakąś relację, możemy ich ostrzec. Możemy też powiedzieć, że modlimy się o nich i powiedzieć, że jeżeli będą szli tą drogą, to grozi im wieczność w oddzieleniu od Boga, a to nie jest wcale przyjemne.

To jest tragiczne, więc możemy ich ostrzec. Natomiast jeżeli zetniemy się z kimś, kto powiedział coś głupiego i czego żałuje i boi się potępienia, to możemy mu po prostu głosić Ewangelię i zachęcić do wyrażenia wiary w Jezusa Chrystusa i na pewno w Chrystusie doświadczy przebaczenia grzechów, bo w Nim jest odpuszczenie grzechów i przez Niego Bóg okazuje swoją łaskę. Amen.