Kim są gniazdownicy?

Słuchasz podcastu Czwórki. Wiem, że tego sformułowania psychologowie nie lubią, ale spytam, w jakim wieku nie wypada już mieszkać z rodzicami? W naszym studiu goście Marlena Ewa Kazoń, psychoterapeuta par i małżeństw. Dobry wieczór. Dobry wieczór. Jest z nami socjolożka Dagmara Szczepańska z Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej. Dobry wieczór. Dobry wieczór. I Hanna Országh-Szturo, która jest z wykształcenia biotechnologiem, pracuje w inkubatorze Uniwersytetu Warszawskiego i co ważne podkreślenia mieszka z rodzicami. Dobry wieczór. Dobry wieczór. Mogłaś się tego Haniu spodziewać, że zadam to pytanie od razu na wstępie. Dlaczego?

To trochę dziwne, bo w sumie zakładam, że tych starszych gniazdowników też jest sporo. Jedna rzecz to jest to, że jest ich coraz mniej w Polsce. Utrzymujemy się mniej więcej na średniej europejskiej, ale jeszcze jedna statystyka, w zasadzie dwie, które mnie zaciekawiły, to właśnie to, że z wiekiem procent maleje. Czyli jednak im osoby są starsze, tym wyprowadzają się bardziej częściej. Od swoich rodziców, ale też, że tutaj wśród gniazdowników jest zdecydowana przewaga mężczyzn. 63% wszystkich gniazdowników to są mężczyźni, 37% to są kobiety. Co też uważam, no myślę, że to jest ciekawe, możemy sobie też o tym może porozmawiać.

I kiedy nastała pandemia, ku mojemu zdziwieniu nie wprowadził się właśnie z powrotem do rodziców, bo on był wtedy na ostatnim roku studiów i już im przenieśli wszystko do online'u. I zamiast zamieszkać z rodzicami, zamieszkał ze mną. Pomieszkiwał wcześniej, na przykład przez całe wakacje już u nas wcześniej. I jakby do tej pory, z tego co jestem świadoma, to jemu też ten układ bardzo pasuje. Zwłaszcza jeśli powiedzmy, jeśli chodzi o na przykład dzielenie się kosztami za zakupy. Albo w ogóle zrobieniem zakupów, albo posprzątaniem domu, albo przygotowaniem posiłków. To też jest tak, że zazwyczaj to się rozkłada po równo. Też ze względu na to, że mój narzeczony na przykład bierze na siebie takie jednorazowo bardziej kosztowe wydatki, a ja na przykład biorę na siebie wydatki

Bardziej właśnie takie codzienne te pozakupy i tak dalej, to też to fajnie funkcjonuje. Czyli jak jest jakaś awaria czegoś w domu, to wiemy, że jesteśmy w stanie to szybko wymienić. Jeśli potrzeba jest załatwienia czegoś, posprzątania, kupienia, zawiezienia, to jestem ja albo moja mama. Więc to funkcjonuje naprawdę nieźle. Dajcie znać w jakim wieku nie wypada już mieszkać z rodzicami? Z tym pytaniem dziś się mierzymy. W naszym studiu goście nieustająco Marlena Ewa Kazoń, psychoterapeuta par i małżeństw, socjolożka Dagmara Szczepańska z Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej i Hanna Országh-Szturo, biotechnolog pracująca w inkubatorze Uniwersytetu Warszawskiego, która Dzieli się dzisiaj z nami swoją historią, bo cały czas nieustająco mieszka ze swoimi rodzicami. Wiem, że kiedy temat płci się pojawił, to zawrzało nie tylko w komentarzach na Facebooku, ale także w naszym studiu.

Chłopców rozmawiania o emocjach, no to im jest też trudniej nawiązać właśnie takie długotrwałe relacje, które byłyby satysfakcjonujące i które później pozwoliłyby im może też z tego domu rodzinnego się wyprowadzić. Bo ta różnica wzrasta tak właśnie z wiekiem. O ile, tak jak mówiłam wcześniej, im gniazdownicy starsi, tym rzadziej mieszkają w domu, no to im kobiety starsze rzeczywiście rzadziej mieszkają w domu. Ale mężczyźni wcale nie. Czyli jednak więcej jest tych starszych mężczyzn, którzy wciąż mieszkają z rodzicami. To gdybyśmy poszukali, bo trochę wyprzedziła się moje kolejne pytanie. Jeśli chodzi o te powody, dla których decydujemy się na to, żeby mieszkać z rodzicami albo nie, to właśnie rozumiem, że na miejscu pierwszym będzie kwestia tego, że nie umiemy trochę w relacje.

Jakie są tego powody? Ja tutaj dodam, może nie do końca tak to ja czuję, że gdy mamy bezpieczny styl przywiązania, to wtedy zostajemy w domu. Myślę sobie z powodów ekonomicznych jak najbardziej tak. To jest bardzo częsty powód. Wielkie dzięki i do zobaczenia. Mam takie poczucie, że bardzo często też zostają w domu ze swoimi rodzicami dzieci, które nie do końca dostały bezpieczny styl przywiązania, czyli nie było im bezpiecznie ze swoimi rodzicami i to zostawanie bardzo często

Ustaliliśmy, że różnie to wygląda jeśli chodzi o postrzeganie ze względu na płeć. To znaczy nam panowie jest jednak trochę łatwiej, bo my możemy dorastać później. Oczywiście tak stereotypowo. W naszym studiu nieustająco goście Marlena Ewa-Kazoń, psychoterapeuta par i małżeństw, socjolożka Dagmara Szczepańska z Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej i Hanna Országh-Szturo, która mieszka z rodzicami, a z wykształcenia jest biotechnologiem i pracuje W inkubatorze Uniwersytetu Warszawskiego pojawiło się pytanie od Mariusza, który pyta w bardzo konkretny sposób, czy w rodzinnym domu można w ogóle dorosnąć Marlena. To zależy absolutnie, ale moim zdaniem może to być trudne, ponieważ z jakiegoś powodu zostajemy w tym domu i gdy zostajemy to musimy sobie odpowiedzieć jaki jest ten powód naszego zostania.

I to też myślę, że nie jest bez znaczenia. Tutaj pojawił się też wątek wyprowadzki i też badania pokazują właśnie, że bardzo dużo tych gniazdowników nie wyprowadza się, bo właśnie zależy im na tym, żeby zostać w miejscu, w którym dotychczas mieszkali, dlatego że tam są Tam są ich znajomi, tam jest ich rodzina i być może znowu sprowadza się tutaj to do relacji i do takiego pewnego strachu, że my nie będziemy w stanie stworzyć takich relacji w jakimś nowym miejscu. W innym mieście na przykład. Marleno? Albo w dużym mieście, gdy pochodzimy z małej miejscowości, to praktycznie ta optyka widzenia, że ta moja wioska to jest tak jak połowa dzielnicy, w której teraz mieszkam, to jest wręcz niewyobrażalne dla mojej rodziny pochodzenia, która

Bardzo dziękuję Wam za to dzisiejsze spotkanie. Razem z nami były Marlena Ewa-Kazoń, psychoterapeuta par i małżeństw, socjolożka Dagmara Szczepańska z Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej A także Hanna Országh-Szturo, biotechnolog z wykształcenia, która pracuje w inkubatorze Uniwersytetu Warszawskiego i która mieszka z rodzicami. Jak dzisiaj wspomniała, jest z tego dumna. Serdecznie dziękuję za rozmowę. Dobrego wieczoru. Dziękujemy.