Depresja klimatyczna? O co chodzi?

To z kolei też powoduje w nas w pewnym momencie stres, jeśli nie sprostamy sami oczekiwaniom, które sobie narzucamy. Temat jest bardzo obszerny i dlatego też mamy dzisiaj wielu gości, gościnie, które reprezentują różne spojrzenia, myślę, że bardzo ciekawe i ważne na ten temat. Doktor Marzena Cypryańska-Nezlek, psycholożka społeczna z Centrum Działań dla Klimatu i Transformacji Społecznych SWPS. Cześć. Cześć. Doktor Joanna Gutral, psycholożka i psychoterapeutka z Centrum Działań dla Klimatu i Transformacji Społecznych SWPS. Cześć, dzień dobry. Cześć. Patrycja Wójcik, aktywistka Inicjatywy Wschód. Cześć. Bardzo mi miło. Chciałabym zacząć od badania, w którym brała udział między innymi obecna u nas Marzena.

A to, czego potrzebujemy z punktu widzenia przeciwdziałania konsekwencjom zmiany klimatu, to właśnie zwiększone zaangażowanie, to działanie, no i próba odnajdywania tych adaptacyjnych strategii radzenia sobie z tym, co już się dzieje, a myślę, że narracja o depresji może niektórych od tego oddalać. Ja jestem też ciekawa, Patrycja, czy ty słuchając o tych emocjach, czyli przede wszystkim lęk i strach związane z przyszłością i z taką nadciągającą wizją jakiejś katastrofy, kryzysu, czy to jest dla ciebie bliski temat? Tak, zdecydowanie. I ja jeszcze zanim przejdę do swoich obserwacji, to bardzo chcę wam podziękować za to, o czym mówicie teraz w kontekście właśnie tego ciągłego doklejania depresji do działań wokół klimatu.

że ich stresorem są właśnie te negatywne zmiany i że chcą coś z nimi zrobić. Bo jeśli chcemy sobie działaniem zastąpić coś, co w naszym życiu nie działa do końca tak, jak byśmy chcieli, to nie jest dobra droga. Bo wtedy bardzo szybko po pierwsze dotrzemy do wypalenia, a po drugie to środowisko osób działających nie przyniesie nam ulgi. Nie znajdziemy rozwiązania swoich problemów w tym działaniu. Jeśli nie wiemy tak do końca, o co nam chodzi. Patrycja, ty już kilkukrotnie wspomniałaś o wypaleniu, które jest bardzo częste, które przychodzi szybko. Co tak obserwując, mówiłaś, że sama tego nie zdążyłaś doświadczyć, bo w dobrym momencie zrobiłaś sobie przerwę, ale jeśli obserwujesz swoich znajomych, co jest najczęstszym powodem?

Takie wnioski wysnuły się podczas pierwszej godziny naszego spotkania w studiu niezmiennie dr Marzena Cypryańska-Nezlek, psycholożka społeczna z Centrum Działań dla Klimatu i Transformacji Społecznych, dr Joanna Gutral, psycholożka i psychoterapeutka z Centrum Działań dla Klimatu i Transformacji Społecznych SWPS i Patrycja Wójcik, aktywistka Inicjatywy Wschód. Patrycjo, dużo rozmawiałyśmy o kulisach twojego zawodu. Też powiedziałeś, że w pewnym momencie to się właśnie stało twoją pracą, ta działalność aktywistyczna. Jestem bardzo ciekawa, jak to wpłynęło na twoje zaangażowanie, twoje być może te bardziej kryzysowe momenty, a może zupełnie nie. Może dostałaś takiego kopa, bo poczułeś, że jestem w tym dobra, że to się staje moją pracą.

I też o czym mówiłaś wcześniej Patrycja, to to, że no właśnie, aktywizm, przynależność, przynależność i bezpieczeństwo to jeden z takich podstawowych motywów społecznych, więc w momencie, w którym zdamy sobie sprawę z tego, że nie żyjemy na tej planecie sami, mamy szansę także jednoczyć się w takiej społecznej odpowiedzialności z innymi osobami, Realizując zarówno potrzeby działania, jak i potrzebę uzyskania tego społecznego wsparcia i tej przynależności, która jest kluczowa dla jakości naszego życia i dla naszego dobrostanu. Więc myślę sobie, że Bardzo często działaniom na rzecz klimatu przypisujemy znój i udrękę, a ja widzę w nim szanse na realizowanie wartości i działań, które mogą być wspierające dla jakości naszego życia pod warunkiem, że będziemy mieli narzędzia, chęć i zaangażowanie do tego, aby tych okazji poszukiwać.

Mogę coś dodać? Oczywiście. Tak, podpisując się pod wszystkim, co powiedziały Patrycja i Asia. Tak słuchając was, znowu przypomniałam sobie to, o czym często, zresztą to już wybrzmiało w poprzedniej W poprzednim wejściu, że też ważne jest to, żeby uświadomić sobie, że każdy z nas może zrobić coś innego. To znaczy nie wszyscy muszą zrobić to samo i nie wszyscy mogą zrobić to samo. Jest takie też bardzo ważne to, żeby jakby włączyć te działania możliwe, które wykonujemy do swojego życia. Właśnie w tym znaczeniu, że nie każdy musi to samo

To jest też ciekawe, jak sobie porównywałam te nasze perspektywy teraz słuchając was. Patrycja mówi z perspektywy aktywistki, ja z kolei bardziej z perspektywy osoby, która jest badaczką, która analizuje różnego rodzaju mechanizmy, ale też edukatorka. Przyznałam się, że jakiś czas temu, może rok temu, wydawało mi się, że już nie jestem w stanie dalej mówić o tym, co ludzie mają zrobić. Że jak zdarzało mi się brać udział w jakichś wywiadach, no i już po przejściu tego, co to jest ta depresja, bo jestem psycholożką, więc w kółko dostaję pytanie dotyczące zdrowia psychicznego, chociaż właściwie to zajmuje się innymi rzeczami też, jakby człowiek to tylko się ograniczał do zdrowia psychicznego.

Możemy ją kontrolować, ale z jakiegoś powodu przestaliśmy być jej częścią i teraz to jest tak, jakbyśmy chronimy klimat. Chronimy klimat i bronimy przyrody. Ratujemy planetę, jakbyśmy byli, wiesz, my jesteśmy tu, a to jest jakaś planeta, którą mamy uratować, ale może nie. Tak, tak. Umierają ekosystemy, musimy je chronić. Musimy chronić coś, co jest poza nami. W sytuacji, w której jesteśmy Tak bardzo częścią tego wszystkiego. To jest historia o nas. Tak naprawdę. I potrzebujemy ratować planetę, żeby ratować siebie. To może to trzeba coraz bardziej podkreślać. Niestety. Patrycja Wójcik, aktywistka Inicjatywy Wschód, tak jak wspomniała, musi się już zwijać. Także bardzo dziękujemy ci Patrycjo, że odwiedziłaś nas.