Bęc Radio: Wirtualne Koło —> Rozszerzona lokalność

Można oglądać różne skany, które powstały na kole. Duża część prac nawiązuje do tematów związanych z osiedlem Koło, z lokalnością, z wolą. Wiele prac korzysta z archiwów społecznych, które tutaj gromadzimy w Wolskim Centrum Kultury. Ale też oczywiście można zobaczyć prace filmowe, rejestracje koncertów z towarzyszącym dźwiękiem ambisonicznym. Czy premierował pracę Aleja Wschodzącego Słońca VR. Michał Mioduszewski, Wolskie Centrum Kultury. Jako jedna z niewielu instytucji kultury w Polsce, a na pewno jesteście w jakiejś bardzo małej grupie domów kultury, postanowiliście wykorzystywać rozszerzoną rzeczywistość do pracy, codziennej pracy z najbliższym otoczeniem, z kontekstem lokalnym.

Ewelina Bartosik, jestem kuratorką cyklu mikrowystawy, w ramach której powstała właśnie praca VR-owa o latach 90. Zastanawialiśmy się nad tematem kultury dresiarskiej, to był nasz punkt wyjścia. Zastanawialiśmy się nad tym, jak tę kulturę pokazać nie upupiając jej i nie patując przerażającymi obrazami przemocy, biedy i nie wiadomo czego jeszcze. Uznaliśmy, że kultura dresiarska jest po prostu kulturą miejską lat dziewięćdziesiątych, pojawiającą się w bardzo różnych kontekstach, nie tylko w kontekstach wykluczenia społecznego, ale również też, tak oczywiście. I ja byłam odpowiedzialna za zebranie wywiadów właśnie z mieszkańcami koła, którzy Mieli do czynienia z kulturą dresiarską, dystansowali się od niej, byli w środku, byli raz w środku, raz na zewnątrz i w momencie, kiedy mieliśmy już część wywiadów gotowych, zaczęliśmy się zastanawiać nad estetyką, która będzie odpowiednia do tego tematu.

Którym sposobem posługuje się Mateusz Kowalczyk? Mateusz znalazł swój sposób budowy wirtualnych środowisk, w których budowie przechwytuje elementy prawdziwego świata przy pomocy skanu, fotogrametrii, fotografii, linków, audiomuzyki i stworzył swój tygiel znaczeń i sposobów formalnych do budowy przestrzeni, do których zaprasza użytkowniczki i użytkowników. I tutaj w przypadku Koła to zagrało chyba bardzo dobrze. Jak Ty oceniasz właśnie to przejście od dwóch światów, w których ewidentnie dzisiaj jakoś równolegle funkcjonujemy? To jest świat cyfrowy i świat analogowy. Widzę tutaj zupełnie nowy dla mnie model współpracy artyst z instytucją. Mam nadzieję, że będzie on kiedyś jakimś case study, jak można włączyć instytucję, jak można ją schakować, oczywiście przy obu wspólnych korzyściach.

Tylko taki powrót do podstaw, taki średniowieczny model myślenia twórcy, który jest w stanie zbić sobie płótno, wymierzyć perspektywę, zrobić swoje farby. Myślę, że można tutaj mieć jakieś analogie do renesansu, jakichś działań takich, w których faktycznie trzeba kontrolować proces. Jaką rolę w waszej pracy codziennej jako instytucji kultury może odgrywać rozszerzona rzeczywistość? Bo rozumiem, że to właśnie ćwiczyliście i ćwiczycie tą wystawą i współpracą z Mateuszem Kowalczykiem. Sprawdzamy różne możliwości, sprawdzamy na ile te media XR-owe mogą się przydawać nie tylko we współpracy z artystą, ale też w takim codziennym działaniu Domu Kultury. Jedna rzecz, którą już udaje nam się wykorzystywać, to jest skaner 3D w tablecie, którym skanujemy różne elementy koła osiedla, różne tutaj sytuacje wręcz, bo możemy zeskanować pomieszczenie z osobami, które się znajdują w środku.