Bęc Radio: Portret artystki widmo —> Wilska
Jak badać i prezentować historię artystek i artystów, których twórczość jest nam, współczesnym, niedostępna? Obrazy zaginęły lub zostały zniszczone, występów nie nagrano, a performensy nie zostały zarejestrowane? Z takim wyzwaniem zmierzyła się Zuzanna Wilska, kuratorka wystawy "Kiedy patrzysz w moje oczy, to widzisz co?", pierwszej od lat 80. ekspozycji poświęconej sztuce zapomnianej na blisko 40 lat artystki Anny Ciby. Zapamiętana jako charyzmatyczna i wyjątkowa malarka i performerka, w latach 80., była u progu kariery, która zakończyła się gwałtownie z początkiem kolejnej dekady. Ze zdiagnozowaną od połowy lat 80. schizofrenią artystka zaginęła w 2018 roku. Wystawa prezentująca niepublikowane dotychczas materiały archiwalne oraz późne, ocalałe dzieła twórczyni, nie tylko przywraca jej miejsce w historii sztuki kobiet, ale przede wszystkim stawia pytania o to, jak analizować i przedstawiać dorobek artystyczny w obliczu braku zachowanych materiałów. Rozmawiamy z Zuzanną Wilską, kuratorką wystawy, która za pracę magisterską poświęconą Annie Cibie otrzymała główną nagrodę w 7. edycji konkursu ±∞Zachęta organizowanego przez Zachętę Narodową Galerię Sztuki wraz z Fundacją Gessel dla Zachęty w celu wspierania badań nad współczesną teorią i historią sztuki i kultury. Wystawę "Kiedy patrzysz w moje oczy, to widzisz co?" można było oglądać w galerii Fundacji Arton do połowy grudnia 2022 r. Rozmawiała: Bogna Świątkowska, www.nn6t.pl Fot. Anna Ciba, Genewa, 1989, fotografia, dzięki uprzejmości Andrzeja Rosołka, autor nieznany
To jest wszystko to, co buduje zupełnie inną i głębszą wiedzę o tym, jak środowiska artystyczne funkcjonują, jak produkują sztukę. Ja bym tak dopowiedziała tutaj to, w jaki sposób Gryzalda Pollock definiuje feministyczną historię sztuki. Ona mówi, że możemy bez końca wyjmować artystki, podmioty, osoby z historii sztuki, które były pomijane ze względu na to, kto pisze tą historię, czyli mężczyzna, heteroseksualny, biały, cis typ. Ale to będzie bez sensu w momencie, w którym nie podważamy dyskursu tego, w jaki sposób ta historia się tworzy. I tutaj wchodzi w ogóle taka metodologia mojej pracy, czyli historia ratunkowa Ewy Domańskiej. I to jest metodologia, która polega na tym, że zajmujesz się swoim środowiskiem, zajmujesz się osobami, które nie odniosły sukcesu, takimi podmiotami codziennymi.
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Zuzia Wilska przedstawia się i opisuje swoją pracę magisterską o artystce Anny Cibie.
Wilska opisuje twórczość i karierę Anny Ciby, a także jej sytuację w środowiskach artystycznych lat 80-tych.
Wilska opowiada o znalezieniu dokumentacji na wystawie i o rozmowach z rozmówcami o Anny Ciby.
Wilska omawia znalezioną dokumentację i opowieści o Anny Ciby, podkreślając jej zmianę w środowiskach artystycznych.
Wilska opisuje rozmowy z rozmówcami i brak artefaktów związanego z twórczością Anny Ciby.
Wilska opowiada o zespole Siła Pist i jego znaczeniu dla Anny Ciby.
Wilska analizuje przyczyny zapomnienia Anny Ciby i jej twórczości.
Wilska opisuje treść wystawy i jej cele, podkreślając znaczenie Anny Ciby w kontekście kariery kobiet artystek lat 80-tych.
Wilska podsumowuje swoje wnioski i opisuje dalsze plany naukowe.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.