Zmiana skali – Piotr Jurago

Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios. W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed obliczem Jego. W miłości przeznaczył nas dla siebie do synostwa, Przez Jezusa Chrystusa według upodobania woli swojej, ku uwielbieniu chwalebnej łaski swojej, którą nas obdarzył w umiłowanym. W Nim mamy odkupienie przez krew Jego, odpuszczenie grzechów według bogactwa łaski Jego.

której nam hojnie udzielił w postaci wszelkiej mądrości i roztropności, oznajmiwszy nam według upodobania swego, którym go uprzednio obdarzył tajemnicę woli swojej, aby z nastaniem pełni czasów wykonać ją i w Chrystusie połączyć w jedną całość wszystko i to, co jest na niebiosach, i to, co jest na ziemi w nim. W nim też W którym też przypadło nam w udziale stać się jego cząstką, nam przeznaczonym do tego od początku według postanowienia tego, który sprawuje wszystko według zamysłu woli swojej.

I tu przeskoczymy i za chwilę jeszcze wrócimy. Abyśmy się przyczyniali do uwielbienia chwały Jego, my, którzy jako pierwsi nadzieje mieliśmy w Chrystusie, w Nim i Wy, Którzy usłyszeliście słowo prawdy Ewangelii zbawienia waszego i uwierzyliście w niego, Zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym, który jest rękojmią dziedzictwa naszego, aż nastąpi odkupienie własności Bożej ku uwielbieniu chwały Jego. Tak, no to nie jest łatwy fragment, prawda? Czytamy go i już w pewnym momencie, to już teraz gdzie jestem i w ogóle o czym tu Paweł chce nam powiedzieć. Otóż Paweł Chcę nam przedstawić tak jakby cały obraz od początku do końca, w którym my jesteśmy w środku tego obrazu.

Ten obraz to jest obraz od początku, czyli jeszcze zanim stworzenie nastąpiło, Aż do tej kulminacji, o której on mówi, że Bóg dał nam poznać to, co jest jego ostatecznym celem. No i zaczyna od takich bardzo ważnych słów. Mówi tak. Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. Błogosławiony. Co to znaczy błogosławiony? To proste, błogosławiony, czyli dobrze, żeby mówiono. Żeby dobrze mówiono.

Który wobec nas, tak sobie przetłumaczyłem te słowa, gdzie dwa czy trzy razy właśnie występuje słowo błogosławieństwo. Niech będzie Bóg sławiony, który wobec nas w Chrystusie wypowiedział najlepsze słowa, jakie mogłyby być wypowiedziane przed Jego obliczem. Tak bym to przetłumaczył. który nas ubłogosławił w Chrystusie wszelkim duchowym błogosławieństwem niebios. Wobec nas Bóg wypowiedział najlepsze z możliwych słów właśnie wtedy, kiedy posyłając Chrystusa na Niego złożył karę za nasze grzechy.

Ale właśnie Paweł ciągnie dalej i mówi tak. W nim, w ogóle tutaj, w tym fragmencie, słowo w Chrystusie i w nim i w różnych odmianach, w którym powtarza się 11 razy. Ten fragment po prostu opowiada o tym, co zrobił Jezus. Co przez to, co on zrobił, co to dokonało i kim on jest tak naprawdę? On jest właśnie tym synem tego króla, który poszedł Aby król mógł przebaczyć winowajcy. I ten właśnie on zrobił to, a stało się to nie przez przypadek.

W Nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed obliczem Jego. Kogo Paweł ma na myśli, kiedy mówi w Nim? Sorry, kiedy mówi nas. On mówi, w Nim, w Chrystusie, wybrał nas. I teraz zagadka, kogo ma na myśli, mówiąc nas? Może mówić nas po prostu, czyli ja, Paweł i moi koledzy, tu apostołowie, i też wy, którzy słuchacie tych słów i czytacie ten list, my.

Jego plan będzie zrealizowany. I on jakby tutaj o tym opowiada. I dalej mówi tak. W Nim, czyli w Chrystusie. Dzięki temu, co Jezus zrobił w konkretnym momencie i czasie. Jezus przyszedł, aby ponieść śmierć. Na krzyżu stało się coś bardzo konkretnego. I w Nim, dzięki temu, co On zrobił. I to jest... My sławimy bohaterstwo. Widzimy jakieś na filmie, ktoś tam pokona czterdziestu wrogów jednym scyzorykiem i tak dalej.

Że to nie ma być dla nas zaskok, do czego On dąży. To ma być dla nas taki fundament, że my wiemy, jak to się wszystko skończy. I to jest bardzo ważne, bo to nam pomaga podejmować decyzję dziś, jutro, w tym tygodniu, bo wiemy, jaki jest koniec. A jaki jest koniec? Otóż Jego wola jest taka, żeby z nastaniem pełni czasu wykonać ją i w Chrystusie połączyć w jedną całość wszystko i to, co jest na niebiosach i to, co jest na ziemi w Nim. Więc połączenie. To jest to, co się Bogu marzy.

Połączenie. Już nie rozdzielenie. W następnym rozdziale Paweł pisze o jeszcze innym połączeniu, takim bardziej już, takim codziennym dla tamtych ludzi. Wiecie o czym? O połączeniu w Kościele pomiędzy ludźmi pochodzenia żydowskiego, a ludźmi pochodzenia pogańskiego. I mówi, w Chrystusie nie ma tych murów już. Nie ma. Bo On jest naszym Panem i mając jednego Pana, to już wszystko inne jest drugorzędne. Nie ma już murów, nie ma. Ale to nie było wcale dla tamtych ludzi takie proste, bo kulturowo bardzo się różnili.

Natomiast nie koncentruje się na tym. To, na czym się Paweł koncentruje, to jest Chrystus. I co on zrobił. I to, że za to wszystko należy się Bogu chwała. Dobrze. Na końcu tego fragmentu jest mowa o Pewnej rzeczywistości, którą chciałbym tutaj podkreślić Zostaliście zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym, który jest rękoją dziedzictwa naszego, aż nastąpi odkupienie własności Bożej ku uwielbieniu Jego chwały.