Przywiązany do masztu – Dawid Werner

On wierzy w to, że nie ma dla niego dobra poza Bogiem, poza jego obecnością, poza jego charakterem, poza życiem w relacji z nim. Nie ma niczego dobrego w życiu tego psalmisty, w życiu autora tych słów, poza Bogiem. Że to Bóg jest najwyższym dobrem w jego życiu. Dalej przeczytaliśmy, że tak bardzo ufa Bogu, że poddaje się jego radom. Tak bardzo mu wierzy, tak bardzo ufa w to, że te Boże przykazania, że te wskazówki, które tutaj Ola pokazywała z Adamem, ta inscenizacja w lewo, w prawo, dwa kroki do przodu, tego nie dotykaj, przejdź obok, że to są rady, którym warto wierzyć, warto ufać. Że to zaufanie prowadzi go do radości w życiu.

I mówi, że dlatego właśnie weseli się serce moje, bo ufam Bogu, który jest w moim życiu obecny. Że konsekwencją tej relacji z Bogiem nie jest ponure życie, ale radość wynikająca z Jego obecności, z Jego rad. Radość, która jest mocno związana z tym, że jest Bogu posłuszny. Dalej czytamy, że Że właśnie w ten sposób psalmista odkrywa ten przepis na spełnione życie. Właśnie czytamy, że dasz mi poznać drogę życia, że Bóg nie tylko mówi czego nie robić, ale też prowadzi właśnie, pokazuje człowiekowi jak jego życie może wyglądać, jak ma przez nie iść, kiedy człowiek jest mu posłuszny.

W całym tym psalmie widzimy taki proces życia, taką wyprawę, tak jak ten Odyseusz płynął tym statkiem do domu, tak ja widzę w tym psalmie właśnie też taką podróż człowieka, że kiedy rozpoznajemy, kiedy zaczynamy wierzyć w to, że Bóg jest najwyższym dobrem w naszym życiu, I tak naprawdę to prowadzi, ta relacja z Nim prowadzi nas do przemiany pragnień. I wtedy jakby też to zaufanie Bogu prowadzi nas do posłuszeństwa Jemu. I to posłuszeństwo Jemu, życie z Bogiem w naszym życiu jest źródłem też radości w naszym życiu. Jest to piękna podróż przedstawiona w tym psalmie. Wracając do naszego baśniowego obrazu, możemy sobie zadać pewne pytanie, patrząc na psalm ten szesnasty.

Wierzę, że właśnie zachwyt Bogiem, Jego obecnością w naszym życiu może przemienić nasze pragnienia. Wierząc, że nie ma dla nas dobra poza Nim, wierzę, że będziemy pragnęli być Mu posłuszni, że kiedy naprawdę będziemy wierzyć w to, że nie ma dla nas dobra poza Bogiem, poza posłuszeństwem Jemu, że wtedy naprawdę będziemy w stanie być Mu posłuszni, że będziemy żyć, nie zważając na ten śpiew grzechu w naszym życiu lub w obliczu pokusy z Bożą pomocą, będziemy w stanie się Mu oprzeć. Wierzę, że właśnie to wyzwanie trochę polega na tym, że musimy nauczyć się znajdować w Bogu dobro, w Bogu tę wartość, której szukamy w grzechu.

Wierzę, że i w domu indywidualnie, ale też jako Kościół możemy doświadczyć Jego obecności, możemy z Nim przebywać. Wierzę, że serce kształtuje się przez to, czemu regularnie poświęcamy uwagę. I trzecie, patrzmy na Chrystusa. Nie tylko patrzmy na grzech w naszym życiu, nie tylko skupiajmy się na walce z grzechem w naszym życiu, ale więcej czasu, więcej uwagi poświęcajmy Chrystusowi w naszym życiu. Bo wierzę, że właśnie kiedy całe chrześcijaństwo sprowadza się do tego nie wolno, tego nie wolno, tego nie mogę, od tego muszę być oddzielony, to centrum tak naprawdę tego życia staje się grzech, pokusa, a nie Chrystus. Niech nasze życie będzie życiem, w którym skupiamy się dużo bardziej na Bogu niż na grzechu.

Tak jak przeczytaliśmy, patrząc na chwałę Jezusa zostajemy przemienieni. Pozwólcie, że podzielę się krótkim świadectwem. Podczas urlopu, który miałem na koniec sierpnia, zostaliśmy w domu z rodziną. Ogólnie nie polecam urlopu z dwójką małych dzieci w domu. Tak bardzo zabawnie. To jest radość. Świadectwo jest o tym, że te dwa tygodnie były najlepszymi tygodniami w moim życiu. Dziękuję Boguś. Tak naprawdę był to taki czas bardziej zarządzania emocjami czasem siedmiu i pięciolatki. To był cenny czas rodzinny, radość oczywiście, ale też myślę, że miałem trochę inne oczekiwania od mojego urlopu.