Słuchowisko „Nie na miejscu”: odcinek 3

Ja ze śmiercią nie raz się zetknąłem i wiem jak pachnie. Dokładnie tak jak powietrze tej nocy. Nie rozumiem. Ja tam żadnej śmierci nie czuję. Zdradzę panu sekret. Którego posiadaniu znalazłem się dzięki pewnym dwóm bardzo naiwnym paniom. Tak, tak. Mam na myśli panią Elwirę i panią Elżbietę. Choć to kobiety, to muszę przyznać, że nie są aż tak głupie. Szczególnie ta dziennikarka. Posiada zdecydowanie zbyt dużo informacji. Jakich informacji? Ona wie, że ktoś dzisiaj umrze. A być może już umarł. I nawet wie kto. Mam przeczucie, że wcale się nie myli.

Pani Elwiro nie powinno tu pani być. Tak samo zresztą jak pani. Przepraszam, zapomniałem nazwiska. Elżbieta Ross, dziennikarka. Gdzie ma pani swój notes? Nie rozumiem? Proszę mi go dać, natychmiast. Ale tam jest tylko wywiad z profesorem. Ałt, proszę mnie puścić. Co pan robi? Musimy się go pozbyć. Dla pani dobra. Co chce pan z nim zrobić? Spalić? Świetna sugestia. Nie sądziłem, że ma pani taki światły umysł. Niech się pan wreszcie zamknie. A to ciekawe. Dokładnie te same słowa miałem w głowie z myślą o pani. Proszę się uspokoić. Pomocy! Nataszo? Co się dzieje? Ona żyje. Oczywiście, że żyje. Co wam się ubzdurało z tym ratowaniem nas?

Niechże pani nie będzie dziecinna, panie Elwiro. To jest naprawdę poważna sytuacja. Wszyscy powinniśmy współpracować. Pani Elwiro, tym razem myślę, że pan Taraszkiewicz ma rację. Co nie sprawia, że nie jest paskudnym mizoginem. Darujmy sobie te wszystkie obelgi. Do rzeczy. Mogę zacząć, jeśli to resztę państwa zachęci. Otóż wraz z panem Antonim, który obecnie odchodzi od zmysłów, przeprowadziliśmy dochodzenie. Udało nam się znaleźć tajemne przejście w kuchni, które prowadzi dokładnie do piwnicy. Jednak! Co ciekawe, pan Maurycy i panna Natasza weszli tutaj od zupełnie innej strony. I, jeśli dobrze rozumiem, pani i pani Elwiro wraz z panią Elżbietą znalazłyście to samo przejście, którym przeszli młodzi.

Dobrze, więc tak. Wiemy, że ktoś tutaj jest zamieszany w majańską grę ze śmiercią. Nie wiemy tylko po co i nie wiemy kto dokładnie, choć mamy pewne podejrzenia. Jesteśmy pewne, pewni, że profesor skrywał pewną mroczną tajemnicę i podejrzewamy, że to dlatego tak dzisiaj Marnie skończył. Ale rozmawialiśmy też o księdze. Ja mam ją ze sobą. To Popul W. I tak, pani Elżbieto, ma pani rację. Ta książka jest związana z majańską grą ze śmiercią i tak, należała do profesora. Ale to, co robił, to już nie państwa interes.

Mówię poważnie i radzę wam dobrze, że lepiej trzymać się od tego z daleka. Dla własnego bezpieczeństwa. Już i tak jesteśmy za blisko. Nie bez powodu, podkreślam, znaleźliśmy się wszyscy tutaj. Niech pani kontynuuje, pani Elżbieto. W środku tej księgi znalazłyśmy jakieś notatki. Wyglądają na odręczne i całkiem ważne. Co tam jest napisane? W tej ciemności nic nie widać. Potrzyma mi pani świecę? Zawsze myślałem, że jeśli upłynie wystarczająco dużo lat, przyzwyczaję się. Zakopię pewne skrupulatnie wybrane wydarzenia gdzieś głęboko w ciemnym zakamarku swojego umysłu.