Słuchowisko „Nie na miejscu”: odcinek 3

Niechże się już pani tak nie gorączkuje. Po prostu pójdziemy tam z panem Antonim. Obiecuję wam, drogie panie, że zachowamy dyskrecję. A skąd tutaj nagle pan Antoni? Czyżby uważał pan, że któraś z nas jest niewystarczająco kompetentna, żeby wziąć udział w takiej eskapadzie? Załatwianie niektórych spraw należy zostawić mężczyznom. Jak na przykład bawienie się w detektywa. No proszę, zna pani jakieś znane detektywki? Chyba nie. Zresztą to samo słowo brzmi jakoś nienaturalnie. Zapewniam panią pani Rubinstein, że są ku temu powody. Ach tak? Jakie to niby są powody? Chociażby takie, że kobiety słyną z tego, że nie potrafią utrzymać języka za zębami i rozpowiadają wszystkim naokoło tajemnice państwowe.

Nie, nie, nie. Nie sądzę, że powinniśmy. Powinniśmy tam wchodzić. Wie pan, nieupoważniony wstęp z bronionym. Na wojnie nie obowiązują żadne zasady. Kto mówi, że jesteśmy na wojnie? Każda walka czy ich życie, panie Ulman, to wojna. Przekona się pan kiedyś o tym. A my mamy dwa ludzkie istnienia do uratowania. Ratujmy więc. Wstać! Nie ruszać się! Mamy broń! No właśnie! A co wy tu robicie, drodzy? A co pani tu robi, pani Zosiu? Ja tylko wykonuję swoje obowiązki. Ach tak? A jaki to obowiązek wykonuje pani teraz?

Ach młodzi, jeszcze się przekonasz moja droga, że łamanie zasad nie jest wcale takie proste i wzniosłe jak mogłoby ci się wydawać. Nie mówię tylko o tobie rzecz jasna. To klątwa wszystkich młodych pokoleń. Mnie, gdy byłam młoda, też się wydawało, że zmienię świat na lepsze, zbuduję świetlaną przyszłość. I co z tego mam? Przyszło mi się mierzyć z największą tragedią w historii ludzkości. Z wojną światową. Może jestem naiwna, ale wciąż uważam, że te wojny potraktować można jako pretekst, by nauczyć się czegoś na własnych błędach. By już więcej do takiej tragedii nie doprowadzić. To lekcja dla dyplomatów, od co? Mam nadzieję, że nie jesteś naiwna, ale jednocześnie mam przeczucie, że to wcale nie jest koniec złych rzeczy na świecie.

Epos? Ciężko to sklasyfikować. Jak manifest. Manifest? Niby czego? Głupoty! Ech, to rozdział z Popu Lwu. To ta księga, którą znalazłyśmy, pani Elwiro. Stryjek czytał mi ją do snu. Ten fragment znam wyjątkowo dobrze, ale tylko do pewnego momentu. Zawsze zasypiałam przy tych samych słowach. Ach, nie bój się dziecko. Nic ci nie zagraża. Co mogłobyś mi stać w nocną księżycową? Lecz dla ostrożności na siebie uważaj. Uciekaj przed nocną osobą. To może być twoja ostatnia godzina.

Przygotowywałem go do tego przez wiele lat. Nauczyłem o całej historii, spędzałem z nim długie godziny wśród starożytnych pism. Niemalże wychowywałem go na swoje podobieństwo. Dziś miał przejąć moją rolę i zostać dziedzicem wiedzy starożytnych. Lecz wszystko na marne. Okazał się być lojalny nie wobec mnie, wobec ich, wobec wiedzy, lecz wobec zwykłej ludzkiej istoty. Kobiety. Nie mogłem aż tak ryzykować. Myślałem, że jest wyjątkowy, że jest taki jak ja. A jednak to tylko zwykły człowiek. Ach, ludzie i ich słabości.

Słuchowisko Nie na miejscu autorstwa Agnieszki Stawickiej, Kuby Momota i Bartka Leśniaka. Stworzone we współpracy z redakcją programową i działem technicznym Centrum Mediów AGH w Krakowie. Partnerem słuchowiska był Instytut Kultury Villa Deciusza w Krakowie. Całość możecie odsłuchać na Spotify na profilu BIS-AGH.