Michał Okoński - MESSI TO SUPERBOHATER Z MARVELA

Dzień dobry panie Michale, dziękuję bardzo za przyjęcie zaproszenia do podcastu. Dzień dobry, dziękuję za przyjęcie zaproszenia do studia podcastowego Tygodnika Powszechnego. Panie Michale, właśnie odnośnie tego studia, wydaje się być, że dzisiaj prasa i Tygodnik Powszechny to już nie tylko pisanie, ale także nagrywanie podcastów. To wynika z tego, że jest taki lekki zmierzch prasy już i ludzie nie chcą czytać, więc przyciągacie po części trochę bardziej inną formą przekazu, w formie takiej bardziej audio, chciałem powiedzieć. W każdej formie, w jakiej się da, myślę. Jak się uprawia dzisiaj dziennikarstwo, to nie obraża się człowiek na rzeczywistość w żadnym sensie. Przeciwnie, ma się poczucie, że ona stwarza nowe narzędzia. I czy jest to wielki tekst, czy jest to platforma podcastowa, czy jest to fotokast, czy jakiś profil na YouTubie,

W tym przypadku dziennikarstwa stawiającego pytania o sens i etyczność Mistrzostw Świata w Katarze. Widziałem wydanie na Instagramie u Pana, na pewno też jak będzie możliwość, a podejrzewam, że będzie, bo sprawdzałem sobie stronę internetową, to zamówię, bo też byłem ciekaw po prostu tego projektu. Panie Michale, Jesteśmy w redakcji Tygodnika Powszechnego, gdzie pan w sumie zaczął tutaj swoją karierę dziennikarską w wieku 21 lat, ale wiem, że pan chciał zostać nie dziennikarzem, ale jak był pan mały, to pan chciał zostać śmieciarzem. Czy to prawda? No to bardzo wczesne dzieciństwo, jak się wychowywałem w bloku gdzieś w Krakowie na Łobzowskiej, patrzyłem z ósmego Piętra na tą małą, pomarańczową ciężarówkę, to wydawało mi się to absolutnie fascynujące.

Zobaczyć w nich duszę. To jest wyzwanie, ale to jest takie wyzwanie, które mnie bardzo interesuje. Zapewne dlatego, że opowiadam też o tym, co kocham i podziwiam. Ja rzeczywiście też właśnie nie nazwałbym się dziennikarzem sportowym może także i dlatego, że Dziennikarz, mam pojęcie dziennikarza, w gruncie rzeczy zakłada pewien rodzaj dystansu, a ja ten dystans często tracę. Ja oglądam mecz i się zachwycam, przeżywam. No, gubię ten rodzaj takiego może właśnie standardu, który sam wyznaczam temu zawodowi. To co pan, panie Michale powiedział na temat Maradony, to od razu mi się też skojarzyło z sytuacją, gdzie Leo Messi nosi też ciężar dużej odpowiedzialności grając w reprezentacji Elbicelestes Argentyny.

W takiego pięknego świata, o którym się marzy, jak się jest chłopcem, no jest ta umiejętność dośrodkowania piłki na 40 czy 50 metrów na głowę kolegi. Zdajesz się, że wyjdzie na to, że tak naprawdę nie chciałem być śmieciarzem, tylko piłkarzem, ale się nie udało. I dlatego uprawiam dziennikarstwo sportowe. Bo jest to jakiś kompromis pomiędzy dwoma zawodami. Panie Michale, Pana redakcyjny kolega Dariusz Kosiński powiedział, że mecz to jest wydarzenie dramatyczne. Pan opisując tutaj tych piłkarzy, opisywał ich bardziej pod kątem takich aktorów właśnie, którzy biorą udział w takim dramatycznym przedstawieniu teatralnym trochę?

Panie Michale, kiedyś Gary Neville w swojej książce, w swojej biografii powiedział, że gdziekolwiek się wypowiadając, czy to tworząc podcast, czy wypowiadając się w telewizji, czy w radiu, czy pisząc tekst, chciałby, żeby z tego zostało zapamiętane jedno zdanie. Jakie zdanie chciałby Pan, żeby zostało zapamiętane z tej rozmowy naszej dzisiejszej? Powiedziałem, że futbol jest piękny i że on jest piękny sam w sobie. Może tak naprawdę chciałbym w tym miejscu postawić kropkę. Futbol jest piękny i tutaj kończymy. Dziękuję Panu bardzo za rozmowę. Dziękuję bardzo. Dziękuję.