Ta książka to forma terapii dla mojej rodziny | Mateusz Pakuła

I chyba potrzebowałem tego, żeby się nauczyć reżyserii od Pawła Świątka, od Ewy Rysowej, od Jana Peszka, podpatrzeć jak się pracuje w Łaźni Nowej, z Bartoszem Szydłowskim, jak się pracuje z Agnieszką Olsten, co oni robią i jak to robią. Myślę, że najwięcej nie nauczyłem się od Pawła, który zresztą też był asystentem Renę Polesza i Majki Leczewskiej, od których się na pewno bardzo dużo nauczył. I we współpracy z nim przy produkcji Pawia Królowej, na przykład, który był takim sukcesem Pawła ogromnym, no naszym, ale przede wszystkim Pawła.

Ale chciałem Cię o Twoje motywacje zapytać też w kwestii reżyserowania. Kiedy poczułeś, że, no bo to trwało rzeczywiście, bodajże chyba 2007 był debiut, ten taki asystent, Jak powiedziałeś, 10-11 lat potrwało, aż poczułeś się gotowy na scenę. Co cię zmotywowało, żeby samemu się wziąć za reżyserowanie? Chyba w pewnym momencie już i moi główni współpracownicy, czyli Paweł Świątek i Ewa Rysowa, chyba mieli mnie trochę do ość. Mi się też coś wyczerpało we współpracy z nimi. Daliśmy sobie to, co mogliśmy.

Panią Bowary nie, ale ciągnie mnie i chyba Lema. Myślałem przez jakiś czas, to jeszcze rozmawialiśmy z Pawłem Świątkiem o takiej adaptacji i cały czas mam ją gdzieś z tyłu głowy, Żeby Golema 14 zrobić. To jest bardzo trudne, bo to jest specyficznie też zapisane, tak epistolarno-monologowo. Umawiam się powoli też na takie przedsięwzięcia z teatrami, z dyrektorami, które ani nie są właśnie moimi tekstami, ani nie są nowymi, ani nie są moimi starymi tekstami. Jedną z takich powieści, które szykuję, właściwie jest to pierwsza powieść, nie mój tekst, który wyreżyseruję, to jest System Sulta Macieja Miłkowskiego.