Ta książka to forma terapii dla mojej rodziny | Mateusz Pakuła

Albo Lem oczywiście, tego nazwiska może w Polsce nie trzeba aż tak bardzo przypominać, ale jednak ludzie mi też piszą o tym, że wracają na przykład do Dzienników Gwiazdowych albo Powrotu z Gwiazd czy Solaris. I naturalnie pojawiło się ostatnie pytanie, które będzie konkretne i niekonkretne. Lem Dick, nowy fascynujący pisarz, którym się fascynujesz, właściwie chyba nie zrobiłeś nigdy adaptacji takiej powieści czyjejś, więc nie myślisz o tym, żeby zrobić Lema, nie wiem, pierwsze co idzie to oczywiście Solaris, ale jest 100 razy, 100 książek dużo bardziej wartych Chodzi mi o samo pytanie o tych pisarzy, ale też o to, czy nie ciągnie cię, żeby zrobić też np. Panią Bowary?

Panią Bowary nie, ale ciągnie mnie i chyba Lema. Myślałem przez jakiś czas, to jeszcze rozmawialiśmy z Pawłem Świątkiem o takiej adaptacji i cały czas mam ją gdzieś z tyłu głowy, Żeby Golema 14 zrobić. To jest bardzo trudne, bo to jest specyficznie też zapisane, tak epistolarno-monologowo. Umawiam się powoli też na takie przedsięwzięcia z teatrami, z dyrektorami, które ani nie są właśnie moimi tekstami, ani nie są nowymi, ani nie są moimi starymi tekstami. Jedną z takich powieści, które szykuję, właściwie jest to pierwsza powieść, nie mój tekst, który wyreżyseruję, to jest System Sulta Macieja Miłkowskiego.

Wspaniała powieść, jedna z najlepszych powieści polskich ostatnich lat, bardzo taka przegapiona, jak mogłaby być doceniona. Między innymi też Cixin Liu jest właśnie takim autorem, o którym myślę, że chciałbym się z nim zmierzyć. No i współczesne rzeczy, bo właśnie Nie pani Bawary, która mnie chyba Rozumiem, bo są jakieś takie wielkie, piękne rzeczy, które kuszą, ale bardziej mnie kuszą, bo kuszą mnie arcydzieła zupełnie współczesnej literatury. David Vann, Legenda o samobójstwie, przepiękna książka, którą bardzo chcę zrobić w teatrze i powoli jakby o tym też zaczynam rozmawiać z teatrami.