Ta książka to forma terapii dla mojej rodziny | Mateusz Pakuła

Tak, ale od kiedy zacząłem pisać dla siebie, czyli właściwie od sztuki Pluton Peabrain z Janem Peszkiem, Zuzią Skorlią, z Pakułą i Mikołajem Karczewskim, To reżyserowałem pisząc, wymyślałem spektakl pisząc. Już na pewno tak było w przypadku Lema i Dicka bardzo mocno. Natomiast oczywiście to się potem weryfikuje i wiadomo, że okazuje się, że jak w przypadku Złotych Płyt ostatnio, które bardzo wyreżyserowałem pisząc, bo wymyśliłem te piosenki, które się tam pojawiają. Ale cały ten koncept, który jest... Cały koncept też, jakiś z grubsza koncept choreograficzny.

Będziemy się powoli zbrydzić aż do końca, ale ja byłem w szoku, jak obejrzałem twoje przedstawienie, jak nie zabiłem swojego ojca, ponieważ ja przez jakiś dłuższy czas, przynajmniej do tego momentu, uważałem cię jakoś, powiem to żartobliwie, za artystę kosmicznego, ponieważ Pluton P. Brain, Lem, Dick, I tak po prostu jak mnie ktoś pytał Pakuła, to on z kosmosem bez przerwy rozmawia. Skąd taka twoja fascynacja kosmosem, bo też przez tą fascynację przejdziemy do Złotych Płyt, które są twoim ostatnim przedstawieniem. A skąd w ogóle, bo widzę, że to jest jakiś twój konik w ogóle, grzebanie się w tym całym kosmosie. Może powinieneś być fizykiem jądrowym albo kimś... Tak, tak. To jest takie realizowanie chyba jednego z żyć, którego nie mogę zrealizować.

W zeszłym roku wygrał tę galę w jednej z konkurencji Sławoj, najsłynniejszy polski kosmonauta. Być może, że dzisiaj się spotkacie, to będzie może wymiana, on jako laureat zeszłego rocznika może się pojawi. Ale też chciałem Cię zapytać o Dicka i Lema, bo rozumiem, że ta fascynacja kosmosem, czy w ogóle fizyką taką, ona pewnie ma jakąś specjalną nazwę, jest też fascynacją literaturą fantastyczno-naukową, rozumiem. Tak. Czy Lem jest dla Ciebie ważne nazwisko, skoro nawet powołałeś go na scenę? Tak, Lem, absolutnie, jest to dla mnie ważne nazwisko i ważny filozof, chyba jeszcze ważniejszy filozof niż literat. Mam obecnie taki odpowiednik trochę lemowski, który mam wrażenie jest jakby na współczesne czasy, no jest takim lemem współczesnych czasów, to znaczy tworzy hard science fiction,

I potem czytać, bo zawsze tak jak pewnie z swoim przedstawieniem. Najpierw wiele osób zobaczyło przedstawienie raczej, bo to są dwie różne publiczności i być może też wróciło do książki. A z kolei, no tak, jak nie zabiłem, tak jest, na pewno, bo przedstawienie jakby przebiło Jakby popularnością i zasięgiem. Takim PR-owym szumem, szumem medialnym. Zawsze to są aktorzy, wiadomo, więcej można zaprosić. Oczywiście. No i nagrody. I nagrody, i nagrody, i nagrody. One robią to i mają to robić. One od tego są, żeby o czymś było bardziej słychać. No i oczywiście też tak z Lemem i Dickiem było, to znaczy ludzie w trochę mniejszym stopniu, ale jednakże ludzie przychodzący na ten spektakl przypominają sobie o kimś takim jak Filip K. Dick.

Albo Lem oczywiście, tego nazwiska może w Polsce nie trzeba aż tak bardzo przypominać, ale jednak ludzie mi też piszą o tym, że wracają na przykład do Dzienników Gwiazdowych albo Powrotu z Gwiazd czy Solaris. I naturalnie pojawiło się ostatnie pytanie, które będzie konkretne i niekonkretne. Lem Dick, nowy fascynujący pisarz, którym się fascynujesz, właściwie chyba nie zrobiłeś nigdy adaptacji takiej powieści czyjejś, więc nie myślisz o tym, żeby zrobić Lema, nie wiem, pierwsze co idzie to oczywiście Solaris, ale jest 100 razy, 100 książek dużo bardziej wartych Chodzi mi o samo pytanie o tych pisarzy, ale też o to, czy nie ciągnie cię, żeby zrobić też np. Panią Bowary?

Panią Bowary nie, ale ciągnie mnie i chyba Lema. Myślałem przez jakiś czas, to jeszcze rozmawialiśmy z Pawłem Świątkiem o takiej adaptacji i cały czas mam ją gdzieś z tyłu głowy, Żeby Golema 14 zrobić. To jest bardzo trudne, bo to jest specyficznie też zapisane, tak epistolarno-monologowo. Umawiam się powoli też na takie przedsięwzięcia z teatrami, z dyrektorami, które ani nie są właśnie moimi tekstami, ani nie są nowymi, ani nie są moimi starymi tekstami. Jedną z takich powieści, które szykuję, właściwie jest to pierwsza powieść, nie mój tekst, który wyreżyseruję, to jest System Sulta Macieja Miłkowskiego.