Spacer trzydziesty piąty: bańka baniek
Zaczynamy ostro i bez trzymanki — Łukasz nie słucha sam siebie i dostaje o tym bezpośredni feedback na dzień dobry, a potem jest już tylko głębiej.Bartek wraca z dołka, który go dopadł po poprzednim nagraniu — takiego gwałtownego, z 9 na 3, bez wyraźnej przyczyny. W rozmowie wychodzi na jaw, że niekoniecznie chodzi o podcast, a bardziej o to, że robi zbyt dużo rzeczy, które go nie napędzają i że gdzieś po drodze zapomniał, po co w ogóle to wszystko.Jest o szukaniu kierunku zawodowego bez mapy — bo wiedzieć, czego się nie chce, to nie to samo co wiedzieć, czego się chce. Jest opowieść o kliencie w restauracji, który zamawia „cokolwiek, byle nie czarną kawę" i — jakżeby inaczej — dostaje czarną kawę. Metafora w punkt, chociaż czasami jedyne, co wiadomo, to to, czego nie wiadomo.Pojawia się spory blok o AI i tu obaj mówimy o tym, w czym siedzimy po uszy. Bartek buduje narzędzia: aplikacja egzaminacyjna dla córki uczącej się jeździectwa, automatyzacja newsów i analizy ofert pracy. Łukasz pierwszy raz wypycha kod na produkcję przez PR-kę na GitHubie i z tego powodu promienieje z radości jak po wielkim triumfie. Co zresztą jest wielkim triumfem. Opowiada też o mapie łowisk z numerowanymi stanowiskami i statystykami połowów, którą buduje.Mówimy przy okazji o tylko z pozoru niepozornym obrazku ze statystykami: 84% ludzi na świecie nigdy nie korzystało z AI, a tych najintensywniej korzystających użytkowników jest 0,04%. Bańka baniek, jak to mówi Bartek, co z kolei prowokuje chwilę zastanowienia: o czym my tu właściwie mówimy i czy przypadkiem nie patrzymy na całość rzeczywistości przez bardzo wąski wizjer.Rozmowa skręca ku przemijaniu. Bartek staje przed lustrem, widzi w nim starszego faceta i zaczyna liczyć: statystycznie zostało mu jakieś 25 wiosen do przeżycia. W oczach Łukasza, to jakieś 200 możliwości wyjazdów na ryby. I wtedy robi się ciekawie, bo zamiast nihilizmu albo hedonizmu pojawia się trzecia opcja — pytanie, co zrobić z tym, co zostało.Na zakończenie, jak przystało na ten podcast, morał godny tabliczki na ścianę: zmieniajcie gacie, myjcie dupy i w ogóle dbajcie o higienę, bo nie wiecie, kiedy was potrąci samochód albo spadniecie ze schodów i będzie wstyd, jak was medycy będą zbierać z ziemi.———Niezmiennie dziękujemy dotychczasowym darczyńcom, którzy podzielili się z nami swoimi ciężko zdobytymi środkami płatniczymi korzystając z serwisu buycoffee.to/alepoco i gorąco zachęcamy do wspierania nas przysłowiowym „piątakiem" na marketing naszego przedsięwzięcia — nie mamy jeszcze wystarczająco środków na oklejanie PKiN-u, więc jeśli chcecie nam pomóc ten cel osiągnąć, to każda wpłata nas do niego przybliża.Zapraszamy również do czytania na alepoco.substack.com.———Dziękujemy Wam wszystkim za to, że towarzyszycie nam w tej podróży przez zakręty codzienności,Bartek i Łukasz———00:00 Wstęp01:33 Łukasz nie słucha sam siebie02:59 Reminiscencje poprzedniego Spaceru07:10 Czarna kawa i ruchome schody09:54 Co nas napędza i frustruje?13:00 Jak ostatnio wygląda nasza praca?20:15 Z pozdrowieniami dla naszych dzieci20:36 Co nowego robi Łukasz?26:59 Nadchodzi zmiana29:14 Ilu ludzi na świecie korzysta z AI?31:35 Nie jesteśmy już designerami32:32 Wybieramy co zjeść33:20 O odkręcaniu37:32 Opowieść stomatologiczna40:02 O zmęczeniu, frustracji i złości42:17 O codzienności44:11 Z kim chcielibyśmy pogadać?45:13 Do czego przydaje się AI?47:40 Claude kontra cloud48:08 O rozwijaniu projektów51:52 Bartek chwali się swoim projektem01:00:12 O rozwijaniu projektów (geek level hard)01:05:08 Łukasz chwali się swoim projektem01:08:54 O ułatwianiu sobie życia01:13:28 O weryfikowaniu pomysłów01:15:45 Dlaczego nie ma przyrostu dobrych rozwiązań?01:17:19 Życiowe wybory01:22:04 O przemijaniu i nudzie01:28:49 O czym rozmawiać?01:30:58 O relacjach, wdzięczności i świadomych wyborach01:36:48 O spadaniu ze schodów i wypadkach na błocie
No właśnie to. No właśnie, bo to jest ciekawe pytanie, czy gdyby pani Ciceli policzyła 150, to byłbyś taki sam? Czułbym się lepiej. No byłbyś miał dwie stówy w kieszeni, no. Tak. Ale czy to by ci wpłynęło na jej ocenę i poziom zaufania do jej wiedzy? Nie sądzę. Okej. Bo to bardziej patrzyłem, wiesz, tam miała dokumentację, opowiadała wszystko, miała ten odlew, te zdjęcia nam pokazywała, tu jest ten ząb, tu coś. Także w poniedziałek będzie ciekawiej. Mhm. No widzisz, tu jak odeszliśmy od morza, to jakoś cieplej. No. Jakoś tak szybko przeszliśmy, to nie? No tak, w takim wznośnie, fakt. Już dzisiaj zmęczony jestem. Nie pospałeś? Akurat dzisiaj pospałem, ale dzień wcześniej nie pospałem. No widzisz, dlatego bym zostawił tę opowieść swoją. W poprzednim... Został, ale najlepsze jest to,
Pokazano wszystkie 1 dopasowanie. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podcast nagrywany na żywo, rozmowa o planach i przemyśleniach.
Rozmowa o konsekwencjach planów i kierunku podcastu.
Przemyślenia nad własnymi celem i roli w podcastu.
Rozmowa o potrzebie zmian w pracy i wykorzystaniu AI.
Rozmowa o wzroście cen tokenów i negatywnych konsekwencjach.
Opis sukcesów i zmian w pracy, w tym wykorzystanie GitHuba.
Diskurs nad cenami i kosztami korzystania z narzędzi AI, analiza rynku i porównanie różnych dostawców.
Podróżnik opowiada o zmianach w swojej pracy, w tym o zmianie środowisk i koncepcji pracy, tak jak o problemach związanych z bezpieczeństwem i wykorzystaniem AI w kodowaniu.
Podróżnik opowiada o problemach zdrowotnych związanej z pracą, takich jak ból pleców, a także o korzyści płynących z wykorzystania asystentów AI w pracy.
Rozmowa koncentruje się na automatyzacji egzaminu z pytaniami i odpowiedziami, a także na projektowaniu aplikacji do karpiowania ryb. Autor opisuje proces rozkminięcia i automatyzacji różnych elementów projektu.
Rozmowa koncentruje się na rozwoju i testowaniu nowego produktu, takiego jak automatyczny job screener, oraz na zautomatyzowaniu różnych procesów w firmie.
Podroznik opowiada o swoich ćwiczeniach siłowych, rekordech i technice podnoszenia ciężarów.
Podroznik opowiada o wypadku swojej córki na błocie i problemach z gacami.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Zaczynamy ostro i bez trzymanki — Łukasz nie słucha sam siebie i dostaje o tym bezpośredni feedback na dzień dobry, a potem jest już tylko głębiej.
Bartek wraca z dołka, który go dopadł po poprzednim nagraniu — takiego gwałtownego, z 9 na 3, bez wyraźnej przyczyny. W rozmowie wychodzi na jaw, że niekoniecznie chodzi o podcast, a bardziej o to, że robi zbyt dużo rzeczy, które go nie napędzają i że gdzieś po drodze zapomniał, po co w ogóle to wszystko.
Jest o szukaniu kierunku zawodowego bez mapy — bo wiedzieć, czego się nie chce, to nie to samo co wiedzieć, czego się chce. Jest opowieść o kliencie w restauracji, który zamawia „cokolwiek, byle nie czarną kawę" i — jakżeby inaczej — dostaje czarną kawę. Metafora w punkt, chociaż czasami jedyne, co wiadomo, to to, czego nie wiadomo.
Pojawia się spory blok o AI i tu obaj mówimy o tym, w czym siedzimy po uszy. Bartek buduje narzędzia: aplikacja egzaminacyjna dla córki uczącej się jeździectwa, automatyzacja newsów i analizy ofert pracy. Łukasz pierwszy raz wypycha kod na produkcję przez PR-kę na GitHubie i z tego powodu promienieje z radości jak po wielkim triumfie. Co zresztą jest wielkim triumfem. Opowiada też o mapie łowisk z numerowanymi stanowiskami i statystykami połowów, którą buduje.
Mówimy przy okazji o tylko z pozoru niepozornym obrazku ze statystykami: 84% ludzi na świecie nigdy nie korzystało z AI, a tych najintensywniej korzystających użytkowników jest 0,04%. Bańka baniek, jak to mówi Bartek, co z kolei prowokuje chwilę zastanowienia: o czym my tu właściwie mówimy i czy przypadkiem nie patrzymy na całość rzeczywistości przez bardzo wąski wizjer.
Rozmowa skręca ku przemijaniu. Bartek staje przed lustrem, widzi w nim starszego faceta i zaczyna liczyć: statystycznie zostało mu jakieś 25 wiosen do przeżycia. W oczach Łukasza, to jakieś 200 możliwości wyjazdów na ryby. I wtedy robi się ciekawie, bo zamiast nihilizmu albo hedonizmu pojawia się trzecia opcja — pytanie, co zrobić z tym, co zostało.
Na zakończenie, jak przystało na ten podcast, morał godny tabliczki na ścianę: zmieniajcie gacie, myjcie dupy i w ogóle dbajcie o higienę, bo nie wiecie, kiedy was potrąci samochód albo spadniecie ze schodów i będzie wstyd, jak was medycy będą zbierać z ziemi.
———
Niezmiennie dziękujemy dotychczasowym darczyńcom, którzy podzielili się z nami swoimi ciężko zdobytymi środkami płatniczymi korzystając z serwisu buycoffee.to/alepoco i gorąco zachęcamy do wspierania nas przysłowiowym „piątakiem" na marketing naszego przedsięwzięcia — nie mamy jeszcze wystarczająco środków na oklejanie PKiN-u, więc jeśli chcecie nam pomóc ten cel osiągnąć, to każda wpłata nas do niego przybliża.
Zapraszamy również do czytania na alepoco.substack.com.
———
Dziękujemy Wam wszystkim za to, że towarzyszycie nam w tej podróży przez zakręty codzienności,
Bartek i Łukasz
———
Wstęp
Łukasz nie słucha sam siebie
Reminiscencje poprzedniego Spaceru
Czarna kawa i ruchome schody
Co nas napędza i frustruje?
Jak ostatnio wygląda nasza praca?
Z pozdrowieniami dla naszych dzieci
Co nowego robi Łukasz?
Nadchodzi zmiana
Ilu ludzi na świecie korzysta z AI?
Nie jesteśmy już designerami
Wybieramy co zjeść
O odkręcaniu
Opowieść stomatologiczna
O zmęczeniu, frustracji i złości
O codzienności
Z kim chcielibyśmy pogadać?
Do czego przydaje się AI?
Claude kontra cloud
O rozwijaniu projektów
Bartek chwali się swoim projektem
O rozwijaniu projektów (geek level hard)
Łukasz chwali się swoim projektem
O ułatwianiu sobie życia
O weryfikowaniu pomysłów
Dlaczego nie ma przyrostu dobrych rozwiązań?
Życiowe wybory
O przemijaniu i nudzie
O czym rozmawiać?
O relacjach, wdzięczności i świadomych wyborach
O spadaniu ze schodów i wypadkach na błocie