À propos pamięci

Przechodzi ona w refleksję właśnie nad tą kategorią wspomnienia, pamięci i tego, jak to bardzo są niestałe kategorie, jak to są niestałe zapisy, jak w ich obrębie następują rozmaite przepływy i zmiany, jak składają się z różnych kawałków zamiast jakiejś takiej spójnej całości. Juknawicz pisze na przykład tak. A skoro już o tej płynności pamięci w odniesieniu do doświadczeń kobiecości, ale też przemocy mówię, to nie mogę nie wspomnieć o wydanej niedawno po polsku książce Rebeki Solnit, czyli o wspomnieniach z nieistnienia, które zresztą podobnie Kronologia Wody są taką eseistyczną formą osobistej historii, też formą przepracowywania różnych traumatycznych wspomnień,

Chociaż u Solnit jak zwykle te refleksje idą w stronę takiego bardziej aktywistycznego poruszenia, to znaczy w jej przypadku niezgody na to, jak były, no a nierzadko niestety nadal są traktowane kobiety. Też zresztą ten wątek pamięci o przemocy rezonuje nawet w tytule, bo to nieistnienie odnosi się oczywiście też do nieistnienia kobiety w kontekście takiej pełnoprawnej podmiotowości w patriarchacie. Ale może to też być nieistnienie właśnie w odniesieniu do młodego wieku, do tego jak w młodości jesteśmy jeszcze płynni i niestali i jak to doskonale łączy się z tą istotą samej pamięci. To znaczy, że może to nie jest tak, że byliśmy wtedy niestali, tylko że zamazuje nam się trochę nasz obraz tego jak wtedy było.