À propos granic

I myślę, że dotyczy to granic w takim bardzo różnym ujęciu, bo oczywiście pojęcie granic można odnosić i rozumieć niezwykle wielorako. Możemy mówić o granicach osobistych, oczywiście o granicach państw, o granicach różnego rodzaju wspólnot, zwłaszcza tych wspólnot politycznych. No ale też choćby o granicach naszej percepcji, o granicach naszego poznania, granicach tego, co widzimy, co dostrzegamy w jakiejś takiej przestrzeni publicznej i wspólnej, no a czego niekiedy widzieć nie chcemy lub co też po prostu z pola tej społecznej widzialności nierzadko spychamy. I w tym kontekście oczywiście na samym wstępie przypomina się i w jakimś sensie sam narzuca taki bardzo klasyczny tekst, czyli tekst Jacques'a Rancière'a, dzielenie postrzegalnego estetyka i polityka, czyli tekst, w którym Rancière pokazywał jak bardzo nasze myślenie o świecie, nasza percepcja, to co uznajemy za naturalne albo po prostu za jakoś istotne społecznie,

Jak to wszystko jest związane z kwestiami politycznymi, czyli z tymi bardzo różnymi formami organizacji życia społecznego, formami, które wyznaczają wspólnotom dość określone ramy funkcjonowania. Rancière podkreślał, że właśnie w tym sensie polityka jest nie tylko rządzeniem krajem albo rządzeniem, nie wiem, Instytucjami publicznymi, ale że polityką jest każdy rodzaj działania w przestrzeni publicznej, który wyznacza jakieś linie podziału, na przykład to, co właśnie widzimy, a co jest schowane i że w tym sensie na przykład sztuka jest zawsze polityczna. Bo sztuka no właśnie decyduje o tym podziale na to, co widzialne, a co niewidzialne. Bo ma tę moc uwidaczniania określonych kwestii, osób, mniejszości, głosów.

I że ta niewidzialność w przestrzeni społecznej jest właśnie jakąś formą wykluczenia, formą znalezienia się poza ramą. A więc też formą bycia oddzielonym, jakąś taką bardzo konkretną, choć niekiedy nienamacalną granicą. I że w ramach tych granic, w ramach tego bycia oddzielonym jednostka lub grupa może zyskać lub stracić taką bardzo podstawową podmiotowość. Bo jeżeli nie jest dostrzegana w przestrzeni publicznej, to de facto jako podmiot polityczny przestaje istnieć. Tym w zasadzie dla Ranciera w ogóle jest polityka jako taka, to znaczy polityka właśnie polega na wyznaczaniu granic w obrębie nie tylko państwowości, ale przede wszystkim w obrębie dyskursu publicznego i że w tym sensie władze mają różne podmioty i też w tym sensie każda aktywność czy polityczna, czy każda też forma wypowiedzi po prostu publicznej,